PAGKILALA SA MAY AKDA
Si Modesto de Castro ay isinilang noong Hunyo 15, 1819 sa Biñan, Laguna. Nagmula siya sa panahong malakas ang impluwensiyang kolonyal, kaya’t ang kanyang pag-aaral sa Teolohiya sa Unibersidad ng Santo Tomas ay naglatag ng pundasyon ng kanyang magiging misyon bilang pari at guro ng moralidad. Nagsilbi siyang kura paroko ng Paombong, Bulacan (1851–1854), kura rektor ng Katedral ng Maynila (1855–1857), at kura paroko ng Naic, Cavite (1857–1864), mga posisyong nagbigay sa kanya ng pagkakataong maging tagapagturo, tagapayo, at tagapaglinang ng asal Kristiyano sa iba’t ibang pamayanan. Dahil sa kanyang malinaw at masinop na pagsusulat, kinilala siya bilang “Ama ng Prosang Tagalog,” isang titulong nagpapakita ng laki ng kanyang ambag sa paghubog ng wikang Filipino at pagpapatingkad ng prosa bilang daluyan ng aral at pagpapakatao.
Sa larangan ng panitikan, si Modesto de Castro ay kinikilalang isa sa mga unang nagtatag ng matibay na anyo ng prosa sa Tagalog na nakatuon sa kabutihang-asal at pananampalataya. Pinakatanyag niyang akda ang Urbana at Feliza, isang palitan ng liham na nagsilbing gabay sa kagandahang-asal, wastong pakikitungo, at mabuting pamumuhay noong panahon ng mga Español. Ang Platicas Doctrinales ay nagbigay-linaw sa mahahalagang doktrina ng Simbahan, habang ang Novena de San Isidro Labrador at Novena del Apostol Santiago ay naglatag ng mga panalanging gabay para sa debosyong Kristiyano. Samantala, ang Exposicion de las Siete Palabras ay nag-alay ng masusing pagpapaliwanag sa pitong huling wika ni Hesus, na ginagamit sa mga pagninilay tuwing Semana Santa.
Hindi man humaba ang kanyang buhay, dahil siya ay yumao noong Enero 21, 1864, ang kanyang mga akda ay nagpatuloy na maging bahagi ng kulturang Pilipino at naging batayan ng wastong asal at pananampalataya sa loob ng maraming henerasyon. Ang buhay at ambag ni Modesto de Castro ay nananatiling inspirasyon sa pagpapayabong ng wikang Filipino at sa pagpapahalaga sa prosa bilang daluyan ng kagandahang-asal, moralidad, at pagkatao.