Schoolvisie

Leerling van het zesde leerjaar van De Klinker 

Lief dagboek,

Vandaag dacht ik er ineens aan dat ik al in het zesde leerjaar zit. Dat voelt soms raar. Ik ben hier ooit als kleine kleuter begonnen en nu zijn wij bijna de oudsten van de school. Soms zeggen de leerkrachten dat wij een voorbeeld zijn voor de jongere kinderen. Dat vind ik wel spannend, maar ook fijn.

Vanmorgen kwam ik op school en zag ik meteen een paar vrienden op de speelplaats. Er was ook iemand die er wat stiller bij stond. We hebben gevraagd of die mee wilde doen. Dat vind ik belangrijk, want niemand vindt het leuk om alleen te zijn. Op De Klinker proberen we ervoor te zorgen dat iedereen erbij hoort. Dat lukt niet altijd vanzelf, maar we leren wel om op elkaar te letten.

In de klas werkten we aan een moeilijke opdracht. Eerst dacht ik: dit gaat mij niet lukken. Maar juf zei dat we niet meteen moesten opgeven en dat fouten maken bij leren hoort. We mochten overleggen, dingen proberen en daarna verbeteren. Toen ik het uiteindelijk begreep, was ik echt trots. Ik vind het fijn dat we op school niet alleen makkelijke dingen krijgen, maar ook uitgedaagd worden.

We moesten vandaag ook samenwerken in groepjes. Dat is soms leuk, maar soms ook lastig, omdat iedereen zijn eigen idee heeft. Ik merkte dat luisteren eigenlijk even belangrijk is als praten. Toen iedereen zijn mening mocht geven, kwamen we samen tot een beter resultaat. Dat is misschien wat ze bedoelen met gedeelde kracht: samen kunnen we meer dan alleen.

Wat ik ook fijn vind, is dat de juf niet alleen kijkt naar punten. Ze vraagt ook hoe het met ons gaat, wat we al goed kunnen en waar we nog in willen groeien. Daardoor voel ik me niet zomaar een leerling in een rij, maar iemand die echt gezien wordt. Als je ergens mee zit, mag je dat zeggen. Dat maakt onze school warm.

Soms mogen we zelf keuzes maken: hoe we iets aanpakken, met wie we samenwerken of hoe we ons werk voorstellen. Dat helpt mij om zelfstandiger te worden. Volgend jaar ga ik naar het middelbaar, en dan zal ik dat nodig hebben. Ik merk dat De Klinker ons daar stap voor stap op voorbereidt.

Op het einde van de dag keek ik nog eens naar de schoolvisie met de boom. Vroeger vond ik dat vooral een tekening met veel woorden. Nu begrijp ik beter wat die woorden betekenen. Warme school, betrokkenheid, welbevinden, verbinding, uitdagend onderwijs… dat zijn geen woorden die alleen op papier staan. Je voelt ze in hoe leerkrachten met ons omgaan, hoe we leren samenwerken en hoe we mogen groeien.

Ik denk dat De Klinker een school is waar je niet alleen leert rekenen, lezen en schrijven. Je leert er ook wie je bent, hoe je met anderen omgaat en dat je mag blijven proberen.

En de slogan klopt eigenlijk echt:

Zoals elke klinker onmisbaar is in het alfabet, is elke leerling van tel.

Vandaag voelde ik dat opnieuw.
Ik ben van tel.