1. Welke rol spelen digitale erfgoedgemeenschappen in het streven naar een netwerk van verbonden digitaal erfgoed?
2. Zouden we de ''institutionele insteek''; van het Netwerk Digitaal Erfgoed wellicht enigszins moeten kantelen, waarbij niet (alleen) collecties/bronnen het uitgangspunt zijn, maar (ook) de gemeenschappen, die op hun beurt vaak weer collecties hebben?
3. Wat betekent dit voor de aanpak en uitgangspunten?
4. Waar ‘landt’ de door erfgoedgemeenschappen verrijkte informatie, wie draagt de verantwoordelijkheid voor de duurzame opslag en hoe zorgen we ervoor dat deze bruikbaar blijft?
Het is belangrijk om eerst te controleren of co-creatie wel de juiste aanpak is in deze situatie.
We hebben ons daarom eerst deze vragen gesteld:
Is het vraagstuk belangrijk voor alle belanghebbenden?
Hebben de belanghebbenden elkaar nodig om het op te lossen?
Is het vraagstuk complex en is de weg (deels) onduidelijk?
Ligt het resultaat (deels) nog open?
Zijn de formele leiders (in ons geval de bestuursleden) bereid samen te werken en enige macht te delen bij het maken van keuzes?
Het antwoord op alle vragen was: ja!
In het Netwerk Digitaal Erfgoed werken uiteenlopende organisaties en gemeenschappen samen. Het gezamenlijke doel: geschiedenis digitaal toegankelijk maken voor iedereen. Om dit te realiseren, ontwikkelde het ministerie van OCW samen met de erfgoedsector de Nationale Strategie Digitaal Erfgoed, zodat dit erfgoed voor iedereen makkelijker te vinden en te gebruiken is.
De Nationale Strategie bestaat uit een set afspraken, standaarden en voorzieningen die we als erfgoedsector allemaal gebruiken. Het is een gezamenlijke methode om digitaal erfgoed écht beschikbaar te maken voor gebruikers. Over grenzen van organisaties heen.
Bij het uitvoeren van ons Faro-project hebben we gebruik gemaakt van verschillende ondersteuningsmogelijkheden zoals tools en werkplaatsen.