Onze deelname bestond deze keer uit zo’n 12 ‘Zendingskerkers’ met als motto Ubuntu, aangedragen door Frits en Ciska Kappers.
De lezing over de uitleg van het begrip Ubuntu, afkomstig uit Zuid-Afrika, het luisteren naar elkaar wat Ubuntu voor elk van ons betekent en de opnamen van door Frits vertoonde vogelgeluiden van trekvogels (vrij maar niet veilig) vormden de hoofdmoot.
Alle aanwezigen gaven hun reacties daarop en de goed uitgekozen liederen, door Lucie begeleid op haar dwarsfluit, pasten hier wonderwel bij!
Ook Herma’s verhaal over het wereldbekende gedicht ‘The hill we climb’ pasten hier precies bij.
Daarna vertelden de aanwezigen wat zij op de kaarten aan de woordvoerders Vluchtelingen Tweede Kamer hadden geschreven en Waarom…
Dinsdag 23 juni a.s. zal de landelijke inzameling van deze kaarten met de oproep ‘Laat de 420 inmiddels gewortelde kinderen hier blijven’ in Den Haag tussen 12.00 en 14.00 uur worden aangeboden.
Titia opende en sloot onze bijeenkomst.
Tot slot: dinsdag 2 juli is er weer een kerkasiel van 14.00 tot 16.00 uur van de Zendingskerk zijn, doet u ook mee?
Wat doe je als 5 mei een verplichte vrije dag is, je wilt stilstaan bij vrijheid, maar je jezelf te oud vindt voor een bevrijdingsfestival? Op het laatste moment besloot ik mee te gaan naar de bijeenkomst in het kerkasiel in Kampen. Een bijzondere plek om vrijheid te gedenken—juist daar waar mensen, in deze tijd en onder het huidige beleid, nog altijd niet in vrijheid kunnen leven.
Na de opening en zang luisterden we voor de pauze naar een inspirerende 4 mei lezing van Hans Goedkoop. Hij benadrukte dat herdenken niet alleen over het verleden gaat, maar vooral over het besef dat vrijheid kwetsbaar is en dat wij vandaag de verantwoordelijkheid dragen om haar te beschermen. Na de pauze volgde de 5 mei-lezing van Wim van de Donk. Hij stelde dat vrijheid geen bezit is, maar een gedeelde praktijk die alleen kan blijven bestaan wanneer mensen zich in saamhorigheid tot elkaar verhouden en samen verantwoordelijkheid dragen voor de rechtsstaat.
In kleine groepen gingen we in gesprek over stellingen rondom vrijheid: hoe geef je daar in je eigen leven vorm aan, en wanneer botst dat met je eigen persoonlijke waarden, je eigen angsten en patronen? Het was waardevol om dit in allen openheid en kwetsbaarheid met elkaar te mogen delen.
Na zang en gebed werd de kaars overgedragen aan een volgende groep. Wij konden deze bijeenkomst in saamhorigheid beleven en in vrijheid de kerk verlaten, maar laten wij vooral niet vergeten waarom wij hier samenkwamen: om aandacht te vragen voor de dreigende uitzetting van de familie Babayants (en vele andere uitgeprocedeerde asielzoekers) en ons daartegen uit te spreken.
Agnes Nijenhuis
We waren er weer een paar uur met een groepje Zendingskerkers om de dienst gaande te houden. Kerkasiel is na 10 jaar verblijf in Nederland het laatste redmiddel voor de familie Babayants om gedwongen uitzetting te voorkomen.
De brandende kaars, die van viering naar viering steeds wordt doorgeven, is een teken van hoop ondanks dat de huidige politieke situatie weinig uitzicht biedt op een echte oplossing op afzienbare termijn.
Na het in ontvangst nemen van de kaars hebben we gebeden voor de familie Babayants en alle gewortelde asielkinderen, hun ouders, mensen die zich voor hun inzetten en beleidsmakers, eindigend met: geef uitkomst, geef hoop, geef liefde.
We hebben gebeden, gezongen, teksten gelezen en beelden gezien behorend bij de veertigdagentijd en naar aanleiding daarvan gedachten en gevoelens uitgewisseld.
Zo hebben we gekeken naar de statiën van Aad de Haas. Het zijn geen sombere plaatjes die de kruisweg uitbeelden. De achtergrond van de afbeeldingen is steeds een collage van gekleurde stippen die eerder een gevoel van vrolijkheid dan van lijden oproepen. Opvallend is de lelijkheid van de gezichten van de mensen.
Op de statiën vinden de begrafenis en de opstanding van Christus plaats in een gewoon gat in de grond. We hebben ook statiën van Jan Toorop gezien. Steeds staat daar als omstander ook een bekende op: de moeder van Toorop, de burgemeester e.d.
Veelzeggend waren de crucifixen van Wout Herfkens. Jezus hangt niet aan het kruis maar ligt op een bed. De maker geeft er de titel ‘Jésus à l'Hôpital’ aan om daarmee te zeggen dat Jezus’ wonden verzorgd moeten worden en daarmee de opdracht om de wonden van de wereld te verzorgen.
In een kerkasieldienst kan van alles gebeuren, er is geen vaste liturgie. Kun je het wel een eredienst in de zin van een dienst gewijd aan de eer van God noemen? Volgens sommige modaliteiten misschien niet. Waar was de lofprijzing?
Kerkasiel is een dienst aan medemensen en daarmee een dienst aan God.
Het is als een inspirerende gezamenlijke godsdienstoefening ook een dienst aan jezelf. Samen het Onze Vader bidden, samen het geloof beleven gebeurt ook in een kerkasieldienst.
Aan het eind van het samenzijn was de vraag: wat neem je mee uit dit kerkasiel? Mijn antwoord was HOOP. Meedoen, er zijn, geeft hoop. Doe mee om dat te ervaren!
Ton Hardeman