Het thema van onze bijdrage was dit keer ‘Reizen’. Het is immers vakantie. Reizen heeft vele betekenissen. Op reis gaan en landen en volken ontdekken. Op levensreis gaan en van je ervaringen leren en ontwikkelen. Onmiddellijk komt het dagboek ‘Merkstenen’ van Dag Hammarskjőld in gedachten. Of Odysseus. “De langste reis is de weg naar binnen”. In de film Odyssey reflecteert Odysseus op zijn daden als hij thuisgekomen Penelope vertelt over zijn avonturen. Hij heeft inzicht in zichzelf en de consequenties van zijn daden.
Vorig jaar was het thema van onze zomerdiensten ‘Reizen’. Kim preekte toen over het dagboek van Hammarskjőld. Die preek hebben we bekeken om vervolgens in gesprek te gaan over de preek. Tom maakte destijds de bloemschikking. Deze heeft hij laten zien en toelicht.
Joris Linssen is 48 uur in de Open Hof geweest om zelf te kunnen ervaren wat het betekent opgesloten te zitten. Ook heeft hij in die periode zelf in de nacht een dienst geleid en ook als vrijwilliger gewerkt. Hij was nog in huis en heeft gegeten met de familie Babayans. Wij hebben gezien en ervaren hoe hecht en warm de band tussen Joris Linssen en de familie is. Bijzonder om mee te maken. Er was ook een cameraploeg van tv Oost aanwezig. Zij besteden aandacht in hun journaal aan het kerkasiel. Ook wij zijn kort gefilmd. Bedoeld als shot om te laten zien dat er altijd mensen in de kerk zijn.
Het was weer een inspirerend samenzijn. Op donderdag 17 september leveren we weer een bijdrage van 16.00 tot 18.00 uur. Van harte welkom om mee te gaan!
Onze deelname bestond deze keer uit zo’n 12 ‘Zendingskerkers’ met als motto Ubuntu, aangedragen door Frits en Ciska Kappers.
De lezing over de uitleg van het begrip Ubuntu, afkomstig uit Zuid-Afrika, het luisteren naar elkaar wat Ubuntu voor elk van ons betekent en de opnamen van door Frits vertoonde vogelgeluiden van trekvogels (vrij maar niet veilig) vormden de hoofdmoot.
Alle aanwezigen gaven hun reacties daarop en de goed uitgekozen liederen, door Lucie begeleid op haar dwarsfluit, pasten hier wonderwel bij!
Ook Herma’s verhaal over het wereldbekende gedicht ‘The hill we climb’ pasten hier precies bij.
Daarna vertelden de aanwezigen wat zij op de kaarten aan de woordvoerders Vluchtelingen Tweede Kamer hadden geschreven en Waarom…
Dinsdag 23 juni a.s. zal de landelijke inzameling van deze kaarten met de oproep ‘Laat de 420 inmiddels gewortelde kinderen hier blijven’ in Den Haag tussen 12.00 en 14.00 uur worden aangeboden.
Titia opende en sloot onze bijeenkomst.
Tot slot: dinsdag 2 juli is er weer een kerkasiel van 14.00 tot 16.00 uur van de Zendingskerk zijn, doet u ook mee?
Wat doe je als 5 mei een verplichte vrije dag is, je wilt stilstaan bij vrijheid, maar je jezelf te oud vindt voor een bevrijdingsfestival? Op het laatste moment besloot ik mee te gaan naar de bijeenkomst in het kerkasiel in Kampen. Een bijzondere plek om vrijheid te gedenken—juist daar waar mensen, in deze tijd en onder het huidige beleid, nog altijd niet in vrijheid kunnen leven.
Na de opening en zang luisterden we voor de pauze naar een inspirerende 4 mei lezing van Hans Goedkoop. Hij benadrukte dat herdenken niet alleen over het verleden gaat, maar vooral over het besef dat vrijheid kwetsbaar is en dat wij vandaag de verantwoordelijkheid dragen om haar te beschermen. Na de pauze volgde de 5 mei-lezing van Wim van de Donk. Hij stelde dat vrijheid geen bezit is, maar een gedeelde praktijk die alleen kan blijven bestaan wanneer mensen zich in saamhorigheid tot elkaar verhouden en samen verantwoordelijkheid dragen voor de rechtsstaat.
In kleine groepen gingen we in gesprek over stellingen rondom vrijheid: hoe geef je daar in je eigen leven vorm aan, en wanneer botst dat met je eigen persoonlijke waarden, je eigen angsten en patronen? Het was waardevol om dit in allen openheid en kwetsbaarheid met elkaar te mogen delen.
Na zang en gebed werd de kaars overgedragen aan een volgende groep. Wij konden deze bijeenkomst in saamhorigheid beleven en in vrijheid de kerk verlaten, maar laten wij vooral niet vergeten waarom wij hier samenkwamen: om aandacht te vragen voor de dreigende uitzetting van de familie Babayants (en vele andere uitgeprocedeerde asielzoekers) en ons daartegen uit te spreken.
Agnes Nijenhuis