Sjouwen met de gieter

Hoewel ik niet enorm groene vingers heb, doe ik wel mijn best om zoveel mogelijk planten in huis en tuin te laten floreren. In mijn meest optimistische momenten zie ik stekjes voor mijn geestesoog uitgroeien tot een groene oase. In de praktijk gebeurt het met regelmaat dat afhangende blaadjes mij beschuldigend aanstaren. Maar ik geef niet op. De afgelopen weken ben ik trouw in de weer geweest. Omdat het zo droog was, betekende dat regelmatig heen en weer lopen met mijn gieter van de Breevaart naar de tuin. Zonde immers om voor de tuin kraanwater te gebruiken. En best wel duur ook. Maar het is ook gedoe, dat heen en weer gesjouw. Daarom was ik blij met de regen van deze week. Het zorgen voor groei en bloei gaat nu even vanzelf.

Vandaag viel me in - daar ben ik tenslotte theoloog voor - dat dit ook een mooie metafoor is voor ons geestelijk leven. Soms ben je eindeloos aan het sjouwen met een gieter om te zorgen dat je ziel niet droog komt te staan. Met moeite vind je de motivatie om naar de kerk te gaan. (Waarbij ik wel hoop dat het achteraf hetzelfde effect heeft als mijn heen en weer lopen naar de Breevaart: achteraf ben ik altijd blij dat ik het gedaan heb.) Het creëren van momenten die je innerlijk voeden - creatief bezig zijn, lezen, de natuur in - gaat niet vanzelf. En dan - als zegen van boven - zijn er de dagen en momenten dat het je opeens toevalt. Je ziet de wereld met de ogen van je hart. Opeens voel je de zin en de ruimte om die dingen te doen waar je van opademt. De woorden of de muziek in de dienst raken als vanzelf een snaar.

Ontvang ze met dankbaarheid en koester die momenten. Want voor je het weet, is het weer nodig om zelf met die gieter te sjouwen. Dat is ook niet verkeerd trouwens. Het is oké om ergens iets voor te moeten doen. Maar heerlijk is het wel als het ook af en toe vanzelf gaat.