Ἡ εἰδωλολατρία ἔσβηνε μόνη της.
Εἰδωλολάτρες Χριστιανοὶ πρὸ Χριστοῦ!
Οἱ εἰδωλολάτρες ἀναμένουν σωτῆρα. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ
Ιουλιανός o Παραβάτης: Παραβάτης του Χριστιανισμού, Παραβάτης του Ελληνισμού
ΝΕΟΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΑ
Το σύγχρονο «προσωπείο» του αντιχρίστου
Ιουλιανός ο Παραβάτης
β' Ο χαρακτήρας του
Πηγή: Περιοδικόν "Η Δράσις μας"
Πριν παραθέσουμε κρίσεις μεταγενεστέρων ιστορικών για τον χαρακτήρα του Ιουλιανού, ας δούμε πως τον περιγράφει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, η μεγάλη, ευγενική και πνευματική αυτή προσωπικότητα που τον γνώρισε, μαζί με τον Μ. Βασίλειο, κατά την εξάμηνη παραμονή του στην πόλη των Αθηνών (Μάιο-Νοέμβριο του 355). Εγώ, γράφει ο άγιος Γρηγόριος, αυτά που οι άλλοι τα είδαν στο πρόσωπο του Ιουλιανού όταν πια έγινε αυτοκράτορας, τα έβλεπα κατά κάποιον τρόπο και από μακριά, από τότε που ήμουν μαζί του στις Αθήνες. Διότι ήλθε εκεί μετά τα όσα έγιναν στον αδελφό του (Σ.Σ. εννοεί την καταδίκη του αδελφού του Γάλλου σε θάνατο το 354), αφού ζήτησε και έλαβε προς τούτο άδεια από τον βασιλέα. Ο λόγος της αφίξεώς του στις Αθήνες ήταν διπλός: Ο ένας, περισσότερο ευπρεπής, ήταν η φήμη της Ελλάδος και των εκεί εκπαιδευτηρίων. ο άλλος, περισσότερο μυστικός και γνωστός μόνο σε λίγους, ήταν να συναναστρέφεται τους υπάρχοντες στη πόλη θύτες των ειδώλων και απατεώνες, που συμφωνούσαν με τις αντιλήψεις του, καθόσον δεν είχε ακόμη ελευθερία δράσεως η ασέβεια (η ειδωλολατρία). Τότε λοιπόν εγώ, συνεχίζει ο άγιος Γρηγόριος, δεν γνωρίζω να έγινα μάντης κακός για τον άνδρα, αν και ήταν ένας από τους εκ φύσεως όχι καλούς γύρω από αυτά τα πράγματα. Αλλά με έκανε προφητικό «η του ήθους ανωμαλία» και ο περισσός εκφυλισμός του, εάν βέβαια υπάρχει «μάντις άριστος», που γνωρίζει να μαντεύει «καλώς».
Στη συνέχεια δίνει μια λεπτομερή περιγραφή της όλης αναστροφής του και προσθέτει: Δεν μου φαινόταν ότι είναι καλό «σημείον» ο λόγος του που σταματούσε και διακοπτόταν με ξεφυσήματα, οι άτακτες και βλακώδεις ερωτήσεις του και οι καθόλου καλύτερες απαντήσεις του, που αντέφασκαν μεταξύ τους και δεν ήσαν σταθερές. και οι οποίες ούτε προχωρούσαν προοδευτικά, όπως απαιτούσε η τάξη της εκπαιδεύσεως. Τον Ιουλιανό, συνεχίζει ο άγιος Γρηγόριος, τον είδα πριν από τα έργα, όπως τον γνώρισα και όταν ήταν στα πράγματα. Και αν ήσαν παρόντες μερικοί από αυτούς που ήσαν τότε μαζί μου και είδαν και άκουσαν, δε θα δυσκολεύονταν να μαρτυρήσουν. σ' εκείνους (που ήσαν τότε μαζί μου) όταν τα είδα αυτά, είπα αμέσως. «Πόσο μεγάλο κακό τρέφει η πολιτεία των Ρωμαίων!». Και προφήτευσα και ευχήθηκα να φανώ ψευδοπροφήτης του εαυτού μου1.
Ο ιστορικός Σωζομενός, σχολιάζοντας τη βιαιότητα του χαρακτήρα του Ιουλιανού, γράφει ότι έμοιαζε με ταύρο. Οι δε καλλιεργημένοι Αντιοχείς, αντιδρώντας στις βλακώδεις απαιτήσεις του για να συμμετάσχουν στις ειδωλολατρικές τελετές και στις σπασμωδικές απειλές του, τον περιγελούσαν για την ηλίθια φυσιογνωμία του και ιδιαίτερα για τον αλλόκοτο πώγωνά του και για τις ανόητες επιλογές του. Αυτός δε, αντί ν' απολογηθεί για τις κατηγορίες του λαού, έγραψε το αυτοσαρκαστικό έργο «Μισοπώγων», που ειρωνευόταν τον εαυτό του2!...
Για τον βίαιο και οργίλο χαρακτήρα του Ιουλιανού ο άγιος Γρηγόριος αναφέρει ότι, όταν δίκαζε, γέμιζε τα ανάκτορα με κραυγές και σεισμούς, σαν να ήταν αυτός εκείνος που βασανιζόταν και δικαζόταν και όχι ότι έρχεται να βοηθήσει τους άλλους, που υφίστανται αυτά (...). Πολλούς, ακόμη και τους πιο αγροίκους, που προσέρχονταν σ' αυτόν δημόσια για να επιτύχουν κάτι απ' αυτά που οι άνθρωποι παρακαλούν τους βασιλείς, κτυπώντας τους με γροθιές και κλωτσώντας τους με τα πόδια, τους μεταχειριζόταν τόσο άσχημα, ώστε εκείνοι να είναι ευχαριστημένοι όταν δεν πάθαιναν τίποτε το χειρότερο5!
Για να μη νομίσουν οι υπέρμαχοι του Ιουλιανού ότι ο άγιος Γρηγόριος είναι φανατικός εχθρός του, ας διαβάσουν τις υπ' αρ. 67, 68, 69 επιστολές του προς τον Ιουλιανό, για να δουν πως εκφράζεται γι' αυτόν4.
Ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας γράφει ότι για τον Ιουλιανό, και για καθένα που θέλει να έχει τις ίδιες αντιλήψεις μ΄ αυτόν, ισχύει ο λόγος του Κυρίου. όταν λαλεί το ψέμα, το βγάζει από μέσα του και το λέγει, διότι είναι ψεύστης και πατέρας του ψεύδους και δεν στέκεται στην αλήθεια (Ιω. η' 44). Είναι επομένως δύσκολο, συμπεραίνει ο άγιος Κύριλλος, ή μάλλον αδύνατο, από στόματα ειδωλολατρών, εθνικών και νου γεμάτο από διαβολική ενέργεια να μπορέσει να πηγάσει η αλήθεια5. Αλλού ονομάζει τον Ιουλιανό «φιλεγκλήμονα και φιλαίτιον», άνθρωπο που αγαπά να βρίσκει εγκλήματα, να καταγγέλλει και να κατηγορεί, του οποίου ο τρόπος της εναντίον των Χριστιανών κατηγορίας είναι καλπασμός αλόγου. Μολονότι δε ο Ιουλιανός είχε εύστροφη γλώσσα και θαυμαστή κομψότητα στο λόγο, καταφέρθηκε με θρασύτητα εναντίον του πλήθους των αγίων6.
Κατά τον Κωνστ. Παπαρρηγόπουλο ο Ιουλιανός είχε πολλά προσόντα, δια των οποίων οι άνθρωποι συνήθως μεν ευδοκιμούν, κάποτε δε και μεγαλουργούν. «ενός μόνον εστερείτο, της ζύμης εκείνης, ης άνευ ο άριστος των σίτων δεν παράγει άρτον αγαθόν. της ζύμης», την οποία κατέχουν πολλές φορές οι απλούστεροι των ανθρώπων, την οποία όμως παραδόξως δεν έχουν οι ευφυέστεροι, και την οποία ονομάζουμε «κοινόν νουν»7.
Ο Ιουλιανός ήταν πράγματι πρόσωπο τραγικό, με ταραγμένο ψυχικό κόσμο, γεμάτο από φοβερά ψυχολογικά συμπλέγματα, με ισχυρές παρορμήσεις εκδικήσεως. Παρακαλούσε επί ώρες τους ανύπαρκτους θεούς του να θανατώσουν τον εξάδελφό του αυτοκράτορα Κωνστάντιο, τον οποίο μισούσε θανάσιμα. Όταν όμως το 355 ο αυτοκράτορας Κωνστάντιος τον αναγόρευσε Καίσαρα, ξέχασε το μίσος και του έπλεκε εγκώμια! Έγραψε μάλιστα για τον φονιά όλων των στενών συγγενών του «Εγκώμιον εις τον αυτοκράτορα Κωνστάντιον»! Όμως «ευθύς μετά την αναρρίχησή του στον αυτοκρατορικό θρόνο έστησε φοβερά δικαστήρια για να τιμωρήσει τους αντιπάλους του (...).Οι ποινές που επέβαλε ήταν φοβερές, τους πιο πολλούς καταδίκασε στον δια πυράς θάνατον!» 8
Εκτός από την κτυπητή αντίθεση που υπήρχε στον χαρακτήρα του, μεταξύ των χαρισμάτων που είχε και της πλήρους αποτυχίας των προσπαθειών του, μερικοί επεσήμαναν ότι υπήρξε ένας από τους «μεγάλους ηττημένους» της ιστορίας, χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια ότι πρέπει να νοσταλγούμε τις ιδέες και τα σχέδιά του, όπως καθόλου δε νοσταλγούμε τον «μεγάλο ηττημένο» της Ιστορίας ηγέτη των ναζί Χίτλερ και σφαγέα του 20ου αιώνα. Ο τραγικός Ιουλιανός όχι μόνο δεν συμβάδισε, αλλά και συγκρούσθηκε με τον κόσμο της εποχής του. διότι ακριβώς βρισκόταν πίσω και όχι μπροστά από την εποχή του, όπως θέλουν να τον παρουσιάσουν οι κατ' όνομα προοδευτικοί του καιρού μας. Η περίπτωσή του αποτελεί θαυμάσιο υλικό για τους ψυχολόγους και ψυχαναλυτές9.
Είναι τραγικό, αλλά και πολύ επικίνδυνο για τον πολιτισμό μας, το ότι βρίσκονται σήμερα άνθρωποι, οι οποίοι, επειδή θέλουν να πολεμήσουν την Εκκλησία του Χριστού, κάνουν τον Ιουλιανό λάβαρο, σημαία και ήρωά τους!...
ν. π. β.
1. Γρ. Θεολόγου, Λογ. 5, Κατά Ιουλιανού βασιλέως στηλιτευτικός β' 23,24 PG 35, 692Α-693Α.
2. Ερμείου Σωζομενού Σαλαμινίου, Εκκλησιαστική Ιστορία, Βιβλ. 5, κεφ. 19 PG 67, 1272 BC.
3. Γρ. Θεολόγου, ο.π., 21 PG 35, 689B.
4. Γρ. Θεολόγου, Επιστ. 67, 68, 69 Ιουλιανώ PG 37, 132-133.
5. Κυρίλλου Αλεξανδρείας, Κατά Ιουλιανού Λογ. Δ' PG 76, 676 ΑΒ.
6. Κυρίλλου Αλεξανδρείας, Κατά Ιουλιανού, Λογ. Ε' και ΣΤ' PG 76, 732 Β, 780 Β.
7. Κωνστ. Παπαρρηγοπούλου, Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, εν Αθήναις 1862, Τομ. Β', βιβλ. 11, σελ. 637.
8. Βλ. Λάμπρου Κ. Σκόντζου, Η ψυχοπαθολογία του Ιουλιανού του Παραβάτη, εις Περιοδ. «Διάλογος», τ. 22, Οκτ.-Δεκ. 2000, σελ. 34-35.
9. Βλ. περισσότερα εις Γιάννη Κ. Τσέντου, μν. έργ. σελ.40-42.
Ιουλιανός ο Παραβάτης - Η μύηση και η θρησκευτικότητα του
Περιοδικόν: "Η Δράσις μας" Τεύχος 455 Ιανουάριος 2008
Ο Ιουλιανός με τον επιρρεπή προς τον μυστικισμό ψυχικό του κόσμο, πριν αρχίσει να συνομιλεί στην πόλη των Αθηνών με ιεροφάντες και να μυηθεί στα Ελευσίνια μυστήρια, συνδέθηκε με την λατρεία του Ήλιου. Τούτο έγινε όταν ζούσε ως Καίσαρας στη Γαλατία, έχοντας ως έδρα το μικρό, τότε, Παρίσι. Ταυτόχρονα επιδιδόταν με ιδιαίτερο ζήλο στη μελέτη κειμένων που σχετίζονταν με την ειδωλολατρική θρησκεία. Συμβουλευόταν τους θεούς των ειδωλολατρών και τους μάντεις κατά τη διάρκεια τελετουργιών και θυσιών.
Άνθρωπος ασταθής και ρηχός στις απόψεις του, για τις οποίες αμφέβαλλε, λάτρευε τους Ολύμπιους θεούς και διακήρυττε πως την αίγλη του ένδοξου παρελθόντος θα την φέρει η ειδωλολατρία των αρχαίων Ελλήνων. Πόσο επιπόλαιος ήταν φανερώνει το γεγονός ότι μυήθηκε περί το 352 ως λάτρης του ηλιακού δίσκου από τον νεοπλατωνικό Μάξιμο τον Εφέσιο, έναν αγύρτη μάγο και θαυματουργό, ενώ η επιστήμη της εποχής του είχε ήδη αποφανθεί ότι ο ήλιος δεν είναι θεός, αλλά υλικό ουράνιο σώμα! Και ενώ λάτρευε με πάθος τον ηλιακό δίσκο, ως φανατικός παρσιστής, αναιρώντας το πιστεύω του στους ολυμπιακούς θεούς, παράλληλα συνέχιζε να εκτελεί «κατ' επίφασιν» τα θρησκευτικά του καθήκοντα ως... Χριστιανός μέχρι το 361, που έγινε αυτοκράτορας!... 1
Όλα αυτά δείχνουν άτομο όχι απλώς με διχασμένη, αλλά με κατακερματισμένη προσωπικότητα. Στην πόλη των Αθηνών δεν μαθήτευσε μόνο σε διάσημους φιλόσοφους και ρήτορες. είχε συνδεθεί στενά με τους ιεροφάντες που τον μύησαν στα Ελευσίνια μυστήρια.
Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος αναφέρει ότι ο Ιουλιανός κατέφυγε στη λεγόμενη αποτροπαϊκή μαγεία και σε ειδικές θυσίες και τελετές για να «ξορκίσει» το Χριστιανικό βάπτισμα, που είχε λάβει. Γράφει: Με αίμα μεν όχι όσιο αποπλύνει το βάπτισμα, αντιπαραθέτοντας στη δική μας τελείωση την τελείωση του βδελύγματος, αγριόχοιρος που κυλίστηκε στον βόρβορο, κατά την παροιμία, και εξαγνίζει τα χέρια του καθαρίζοντάς τα από την αναίμακτη θυσία, δια της οποίας εμείς οι Χριστιανοί κοινωνούμε με τον Χριστό και τα πάθη και τη θεότητα2.
Ο άγιος Γρηγόριος κάνοντας λόγο για τη μύηση του Ιουλιανού στα Ελευσίνια μυστήρια, γράφει: «Κατέβαινε ο Ιουλιανός σ' ένα από τα άδυτα που στους πολλούς είναι άβατα και φοβερά, συνοδευόμενος από τον σοφιστή. Καθώς δε προχωρούσε τον προσβάλλουν τα φόβητρα που γίνονται ολοένα περισσότερα και φοβερότερα, αφήνοντας κάποιους ασυνήθιστους ήχους και αηδείς οσμές και φωτεινά φαντάσματα και δεν γνωρίζω ποιες άλλες μωρολογίες και φλυαρίες». Και αφού ο μυσταγωγός του παρερμηνεύει μέσα σ' αυτό το πανδαιμόνιο των κρότων και των φόβητρων την αλήθεια, «οδηγεί τον Ιουλιανό στο βάραθρο της απωλείας». Και συνεχίζει ο άγιος: Ο Ιουλιανός «ανέρχεται δαιμονισμένος και στην ψυχή και στα πράγματα και με τα γεμάτα μανία μάτια μαρτυρώντας ποιους ελάτρευσε. και μολονότι δε γέμισε με δαίμονες από εκείνη την ημέρα, που ετέλεσε τόσο πονηρά πράγματα, οπωσδήποτε τότε η δαιμονοπληξία του έγινε περισσότερο φανερή, για να μη αποδειχθεί μάταια η κάθοδός του και η μετάληψη. των δαιμόνων, την οποίαν εκείνοι ονομάζουν ενθουσιασμό, αλλάζοντας ευπρεπώς τα ονόματα»3.
Τελικά στη μυστικοπαθή και γεμάτη ειδωλολατρικές δεισιδαιμονίες ψυχή του φώλιασαν θεός μιθραϊκός, θεολογία νεοπλατωνική, δανεικά στοιχεία από θεωρητικό της «θεουργίας», τον μυστικιστή Σύρο φιλόσοφο Ιάμβλικο (τέλος 3ου με αρχές του 4ου μ.Χ. αιώνα) μαθητή του Πλωτίνου. «Διατήρησε τις θυσίες, περιέτρεχε τους βωμούς, άναβε τη φωτιά, έσφαζε τα ζώα, οιωνοσκοπούσε και θεουργούσε κατά τα πρότυπα των ειδωλολατρών, παρά τα σχόλια του λαού»4.
Η σκοτεινή και κατακερματισμένη προσωπικότητα του Ιουλιανού ήταν κυριευμένη από «παθολογικό μυστικισμό και αρρωστημένη δεισιδαιμονία (...). Ένιωθε μια αρρωστημένη έλξη για την μαντική, τις μαγικές τελετές , τις σκοταδιστικές πρακτικές (...) και τις απόκρυφες επιστήμες». Είχε μια φοβερή εμμονή στις θυσίες, στο παλάτι του έκτισε ιερό αφιερωμένο στον Ήλιο, έγραψε μάλιστα και ύμνο «Εις τον βασιλέα Ήλιον», στην αρχή του οποίου γράφει κατά λέξη: « Και γαρ ειμί του βασιλέως οπαδός Ηλίου». Στην αρρωστημένη σκέψη ότι ο Χριστιανισμός φάνταζε ανοησία, ο δε μιθραϊσμός ...απόλυτη σοφία! Ο ιστορικός Will Durant παρατηρεί ότι «σπανίως άνθρωπος συνέθετε τόσο περίεργο σύνολο παραλογισμών, όσο ο Ιουλιανός στον Ύμνο εις τον Ήλιον». Κατά τους εθνικούς ιστορικούς ο Ιουλιανός προσέφερε «εκατόμβες» (Σ.Σ. εκατόμβη: θυσία εκατό βοδιών) προς τιμήν των θεών. Έσφαζε ο ίδιος τα θύματα γι' αυτό και οι υπήκοοι του τον ονόμαζαν «χασάπη»! Ήθελε να τον αποκαλούν όχι μόνο βασιλιά, αλλά και ιερέα, διάβαζε τα σπλάχνα των σφαγμένων ζώων με την βοήθεια κάποιου μάντη. Ο ειδωλολάτρης ιστορικός Αμμιανός λέγει ότι «ο Ιουλιανός έδινε την εντύπωση δεισιδαίμονος μάλλον παρά πιστού, και θυσίαζε τόσα πολλά θύματα χωρίς την παραμικρή σκέψη για το κόστος, ώστε θα μπορούσε κανείς δικαίως να πιστεύσει, ότι αν είχε επιστρέψει νικητής από την μοιραία γι' αυτόν εκστρατεία στην Περσία, πολύ σύντομα η αυτοκρατορία θα είχε αντιμετωπίσει πρόβλημα... ελλείψεως βοοειδών (!) από τις πολυαίμακτες θυσίες του αυτοκράτορά της !!!»5
Ο «εστεμμένος φιλόσοφος» Ιουλιανός με τον σοβαρά αρρωστημένο ψυχικό του κόσμο, όταν «προσευχόταν»(;) είχε συγκλονιστικές παραισθήσεις, έβλεπε ψευτοθεούς με τους οποίους ...συνομιλούσε. Ήταν θρησκομανής και σε απόλυτο βαθμό θρησκόληπτος. Έτρεμε τους θεούς, γι' αυτό προσπαθούσε να τους εξευμενίσει με θυσίες. «Ως γνήσιος παρσιστής πίστευε στην μετενσάρκωση». Θεωρούσε τον εαυτό του ως ενσάρκωση άλλοτε του Αχιλλέα, άλλοτε του Πλάτωνα, άλλοτε του Μάρκου Αυρηλίου και άλλοτε του Μ. Αλεξάνδρου, καυχώμενος ότι θα «αποσβέσει την κηλίδα της αθεότητος» (δηλαδή του Χριστιανισμού) και θα επαναφέρει την «πάτριον θρησκείαν»6.
Απ' όλα αυτά γίνεται φανερό ότι ο Ιουλιανός δεν είχε καμιά σχέση με τις αρχές και τις αξίες του ελληνικού πολιτισμού, όπως θέλουν να πιστεύουν οι νέο-ειδωλολάτρες. «Σαγηνεύτηκε από την παραφθορά του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, τη λαϊκή και ανωφελή του θρησκευτικότητα»7. «Διδασκαλείο της ασεβείας του ήταν», λέγει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, «η Ασία, που τερατολογεί περί την αστρονομία και τις αρχές των όντων και την φαντασία της προγνώσεως και περί την γοητευτική». Ελέγχοντας δε την «εμπληξίαν (=κουφόνοια, παραφροσύνη, ξύπασμα, ηλιθιότητα) ή θεοβλάβειαν» του Ιουλιανού., του λέγει: Το να μυείσαι και να μυείς και να θρησκεύεις σου προήλθε από τους Θράκες. Οι θυσίες σου προέρχονται από τους Χαλδαίους. η αστρονομία είναι βαβυλωνιακή εφεύρεση. η μαγεία περσική. Η μαντική είναι των Τελμισέων, η οιωνική των Φρυγών. Όλα αυτά συγκεντρώθηκαν και αποτέλεσαν «εν δεισιδαιμονίας μυστήριον»8.
Η θρησκευτική λοιπόν αγυρτεία του Ιουλιανού δεν είχε τίποτε το ελληνοπρεπές! Κάτι που να θυμίζει Ελλάδα. Ήταν ο εξωελληνικός μυστικισμός της Ανατολής, δηλαδή ό,τι πιο ανθελληνικό και αρρωστημένο. η κατά χριστιανική ορολογία, ουσιαστικά διαβολικό και σατανικό!...
ν.π.β.
Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, εκδ. «Πυρσός», Αθήναι, Τόμ. ΙΓ΄, σελ. 107.
Γρ. Θεολόγου, Λογ. Δ΄. Κατά Ιουλιανού Στηλιτευτικός Α΄, 52 PG 35, 576BC. Τα ίδια μαρτυρεί και ο Σωζόμενος: Ερμείου Σωζομενού, Εκκλ. Ιστορία Τόμ. Ε΄, κεφ. β΄ PG 67 1212 BC. Γρ. Θεολόγου, ό.π., PG 35, 577C-580B.
Άρθρο Στεφ. Καραχάλια, « Απεσβέτο και λάλον ύδωρ»- Απέσβετο; - Αληθώς απέσβετο, εις περιοδ. «Σύναξη», τ. 69, Ιαν. - Μάρτιος 1999, σελ. 76.
Γιάννη Κ. Τσέντου. Α΄ Ιουλιανός ο Παραβάτης..., σελ. 71,73, 77-79, 81, 83, 236-238. Επίσης και Ιω. Χρυσοστόμου, Λογ. Εις τον μακάριον Βαβύλαν και κατά Ιουλιανού και προς Έλληνας, 19 PG 50, 562. Ο Ιουλιανός έσφαζε πάνω στους βωμούς με τόσην αφθονία πρόβατα και βόδια, σαν να είχε κληθεί στην εξουσία μόνο γι' αυτό, για να ξοδέψει δηλαδή τα ζώα όλου του κόσμου! Έφθασε δε σε τέτοιο σημείο μανίας, ώστε πολλοί απ' αυτούς που θεωρούνταν φιλόσοφοι να τον ονομάζουν μάγειρο και κρεοπώλη και όλα τα παρόμοια.
Γιάννη Κ. Τσέντου. ό.π., 85, 95, 97. Επίσης Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, εκδ. «Εκδοτική Αθηνών», Τόμ. Ζ΄, σελ. 65.
Άρθρο Στεφ. Καραχάλια, ό.π., σελ 84.
Γρ. Θεολόγου, ό.π. παρ. 31, 109, PG 35, 557B 644C-645A.
Λόγος δ’. Κατὰ Ἰουλιανοῦ Βασιλέως Στηλιτευτικὸς πρῶτος. (PG 35, σελ. 532 – 664).
Λόγος ε’. Κατὰ Ἰουλιανοῦ βασιλέως στηλιτευτικὸς δεύτερος. (PG 35, σελ. 664 – 720).
Λόγος ιθ’. Εἰς τοὺς λόγους, καὶ εἰς τὸν ἐξισωτὴν Ἰουλιανόν. (PG 35, σελ. 1.044 – 1.064).
Εις την ημέραν των Φώτων, εν η εβαπτίσθη ο Κύριος ημών. (PG 46, σελ. 577 – 600).
Πρὸς Έλληνας εκ τῶν κοινῶν ἐννοιῶν. (PG 45, σελ. 176 – 185).
Λόγος κατὰ Ἑλλήνων (ειδώλων). (σελ. 4 – 96).
§ 1 – 4
§ 5 – 8
§ 9 – 12
§ 13 – 16
(ΕΠΕ), Έλληνες Πατέρες της Εκκλησίας
Ιωάννου του Χρυσοστόμου
Άπαντα τα ΕΡΓΑ, 34
Κατά Ιουδαίων και Εθνικών
εκδ. Γρηγόριος ο Παλαμάς, Θεσσαλονίκη 1988
ΜΙΜΗΤΕΣ ΤΟΥ "ΠΑΡΑΒΑΤΗ"
του Πρωτ. π. Θωμά Βαμβίνη
Στις μέρες μας ξαναζούν οι απόψεις του Ιουλιανού του παραβάτη. Έχει εμφανισθεί στη χώρα μας μια νεοειδωλολατρική κίνηση, συνδεδεμένη με ρατσιστικές απόψεις, η οποία συνδέει τον Ελληνισμό με την ειδωλολατρία και θεωρεί τον Χριστιανισμό ξένο και εχθρό του Ελληνισμού. Ο Χριστιανισμός γι’ αυτούς είναι μια Εβραϊκή αίρεση, που δεν αρμόζει στους Έλληνες, τους κληρονόμους του μεγάλου αρχαιοελληνικού πολιτισμού. Προσπαθούν μάλιστα να αποδώσουν στον Χριστιανισμό στοιχεία τελείως αντίθετα με την διδασκαλία και την ζωή που προτείνει, και που βίωσαν και βιώνουν όλα τα πραγματικά μέλη του. Παρουσιάζεται ως ο αιμοσταγής διώκτης των ειδωλολατρών και των αιρετικών, αποδίδοντας σ’ αυτόν αντιχριστιανικές πολιτικές αποφάσεις αυτοκρατόρων, στις οποίες αντιδρούσαν οι Ποιμένες της Εκκλησίας.
Ως επιχείρημα για την μεγάλη απόσταση μεταξύ Χριστιανισμού και Ελληνισμού χρησιμοποιούν την ταύτιση από την Αγία Γραφή και τους αγίους Πατέρες του Ελληνισμού με την ειδωλολατρία. Ως παράδειγμα φέρνουν την κατηγορία “επί ελληνισμώ”, η οποία αποδιδόταν από την Εκκλησία σ’ αυτούς που λάτρευαν το Δωδεκάθεο, με τις διάφορες προσαυξήσεις του και σ’ αυτούς που αναμίγνυαν στοιχεία της φιλοσοφίας και μεταφυσικής με την πίστη της Εκκλησίας. Η καταδίκη της φιλοσοφίας από την Εκκλησία προβάλλεται από τους νεοειδωλολάτρες ως σκοταδισμός και οπισθοδρόμηση και οι Χριστιανοί ως άνθρωποι που είναι εναντίον της προόδου, σκοτεινοί και φανατικοί.
Οι νεοειδωλολάτρες, βέβαια, για να υπάρξη κάποιος σοβαρός διάλογος μαζί τους και όχι μόνο τηλεοπτικά σόου για κατανάλωση, πρέπει να κάνουν σαφείς τις βασικές αρχές της πίστης τους. Στηρίζονται στην θεογονία του Ησιόδου, στην θεολογία του Πλάτωνα, στην μεταφυσική του Αριστοτέλη, σε ένα συνονθύλευμά τους, σε κάτι άλλο; Θα πρέπη επίσης να διαβάσουν την ιστορία της Εκκλησίας αμερόληπτα και χωρίς το πάθος που γεννήθηκε μέσα τους πιθανώς από κάποιες τραυματικές εμπειρίες, που είχαν μέσα στην Εκκλησία των πατέρων τους, τις οποίες δεν κατάφεραν ωριμάζοντας να ξεπεράσουν.
Απέναντι σε αυτές τις απόψεις, σε αυτόν τον νέο κίνδυνο που μπορεί μελλοντικά να αποδειχθή μεγάλος, αν λάβουμε υπόψη τις ρατσιστικές κινήσεις που ανθούν στην δυτική Ευρώπη, θα σημειώσω επιγραμματικά ορισμένες βασικές θέσεις.
1. Ο Χριστιανισμός δεν απέρριψε την έρευνα και την επιστήμη των αρχαίων Ελλήνων, αλλά τα είδωλα, την μεταφυσική, δηλαδή την διδασκαλία των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων για την προΰπαρξη των ψυχών, τις ιδέες, την μετενσάρκωση, την δημιουργία από προϋπάρχουσα ύλη και όχι “εξ ουκ όντων” κ.τ.λ., και δίδαξε ότι η δημιουργία δεν προέρχεται από μια πτώση από τον κόσμο των ιδεών και η ύλη δεν είναι τίποτε το κακό, ούτε το σώμα είναι φυλακή της ψυχής, αλλά όλη η δημιουργία προέρχεται από θετική ενέργεια του θεού. Από “τά χέρια του” βγήκε “καλή λίαν”, είναι αποτέλεσμα της πανσοφίας και της αγάπης του. Ο Χριστιανισμός δεν ήταν εναντίον της μελέτης των αρχαίων φιλοσόφων “διά παίδευσιν”. Ο άγιος Γρηγόριος ο θεολόγος στηλίτευσε την απόφαση του Ιουλιανού του παραβάτη, που απαγόρευσε στους Χριστιανούς να φοιτούν στις σχολές της εποχής εκείνης και να μορφώνονται.
2. Ο Ελληνισμός με την δράση των μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας, κυρίως του 4ου αιώνος, εκχριστιανίσθηκε και απαλλάχθηκε από “τήν περί των νοερών και θείων αρχών σαφώς πεπλανημένην δόξαν και την εν τοις κτίσμασιν μυθολογίαν”. Τα αντίστοιχα ερωτήματα απαντήθηκαν με βάση την διδασκαλία του Χριστού και των Αποστόλων. Με αυτό το μεγάλο έργο των αγίων Πατέρων ο Χριστιανισμός έγινε παράδοση και των απογόνων των αρχαίων Ελλήνων. Χωρίς να ταυτίζεται με το έθνος μας, εμπλούτισε την παράδοσή μας με την αλήθεια του Χριστού. Η πίστη πλέον των Πατέρων μας δεν είναι το Δωδεκάθεο ή η κλασσική μεταφυσική, αλλά η πίστη της ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας.
“Εκκλησιαστική Παρέμβαση” Αύγουστος 1997
http://aktines.blogspot.com/2010/08/blog-post_2446.html