Het lijdensverhaal van Jezus start met het Laatste Avondmaal.  Na het verraad door Judas, wordt Jezus meegenomen van de Olijfberg en voor Herodus en Pilatus gebracht.  Na zijn veroordeling volgt de Kruisweg.  Jezus moet zijn kruis dragen van de gevangenis tot op de plaats van zijn terechtstelling.  Na zijn dood verrijst Jezus!  De vijftigdagentijd start: we gaan op weg naar Pinksteren.

Al wekenlang, al maandenlang had hij het voelen aankomen. De vijandige blikken van de Romeinse machthebbers. De venijnige woorden van de joodse leiders. Hun pogingen om hem vast te zetten met hun vragen. Hun haat en jaloezie als de mensen dicht bij hem wilden zijn en naar hem luisterden. Ze hebben hem tenslotte gevangengenomen als een misdadiger. En vandaag heeft hij zijn vonnis te horen gekregen: ze hebben hem ter dood veroordeeld.

Dood! Dat kan toch niet! Nooit meer samen met zijn vrienden door het land trekken. Nooit meer lachen en praten met mensen. Het doet pijn. Hij is alleen: zijn vrienden zijn allemaal gevlucht. Nu is er niets meer aan te doen. 

Het kruis is zwaar. Hij moet het dragen, ook al kan hij het bijna niet. Hij kijkt om zich heen, zoekt naar een gezicht dat hij kent. Maar er is niemand, alle mensen lijken vijanden.

De soldaten duiden een man aan die langs de weg staat. "Jij daar, hier komen!  Je moet het kruis van deze veroordeelde helpen dragen. Anders komen we niet vooruit."

Simon van Cyrene heeft er geen zin in. Hij kwam alleen een kijkje nemen. Eens zien wie die Jezus was over wie zoveel te doen was. Eerst snapt hij niet wat er aan hem zo speciaal is. Dan kijkt Simon in zijn ogen. Die zijn zo open dat het pijn doet. Deze man is eerlijk en goed, weet hij opeens. 

Hij neemt het kruis vast en tilt een deel van het gewicht, zo goed als hij kan. Hij wil Jezus helpen, al weet hij dat het niet veel uithaalt.

Opeens hoort Jezus bekende stemmen. Die vrouwen kent hij! Hij heeft ze ontmoet toen hij rondtrok. Het zijn vriendinnen. Nu staan ze langs de kant van de weg en huilen. Ze kijken hem radeloos aan, steken hun handen naar hem uit. Maar ze kunnen hem niet helpen. 

De stoet is aangekomen. Soldaten maken het kruis klaar. Ze trekken de kleren van Jezus uit. Niets blijft er van hem over. Ze nemen alles af: zijn leven en zijn vrienden, zijn hoop en zijn kleren, zijn toekomst en zijn zekerheden. Hij staat daar zo kwetsbaar, voor

iedereen te kijk. De soldaten maken Jezus vast aan het kruis. Ze nagelen dikke spijkers door zijn handen en voeten.

Nu kan niemand hem meer redden. Hij voelt zich door iedereen in de steek gelaten. Door God, door zijn vrienden. Alles in hem geeft het op: zijn bloed, zijn kracht, zijn adem. Hij laat alles los en geeft zich over.

Alles is voorbij.

Vrienden van Jezus halen hem van het kruis. Ze zorgen voor zijn arme lichaam. Jozef van Arimatea is een vriend van Jezus. Niet lang geleden heeft hij een nieuw graf gekocht, een ruimte in de rotswand. Daar wilde hij ooit liggen als hij gestorven was. Maar nu is er Jezus. Die gaat voor. Zo ’n goede mens, ter dood gebracht als een echte misdadiger. Jezus hoort thuis in een nieuw graf. Wat hij deed en zei, was altijd al nieuw. Het was het droevigste paasfeest van ons hele leven.

Ik had na de sabbat kruidige balsem gekocht om het lichaam van onze lieve Jezus te gaan zalven. Vroeg in de morgen op de eerste dag van de week ging ik samen met de twee Maria’s naar het graf van Jozef van Arimatea , waarin ze hem hadden neergelegd. Maria van Magdala was tegen haar gewoonte in heel zwijgzaam. Maria van Jacobus huilde aan één stuk door. Toen we vlakbij waren, zei Maria van Magdala opeens: “Hoe krijgen we die zware steen voor de ingang weggerold?” Ze had gelijk. We waren wel met z’n drieën, maar toch. 

Toen we de laatste bocht om kwamen, zagen we dat de steen al weggerold was! We renden ernaartoe. Ze hadden toch zeker niets gedaan met het lichaam van onze Jezus! Hijgend holden we het graf binnen.

De plaats waar we Jezus hadden neergelegd, was leeg. Rechts zat een jongeman in een wit kleed. Hij zei: “Schrik niet. Jullie zoeken Jezus, maar hij is niet hier. Hij is tot leven gewekt. Hij gaat jullie voor naar Galilea. Zeg dat maar tegen Petrus en de anderen.” 

We konden niets zeggen, zo bang waren we. We liepen achteruit naar buiten, het graf uit. We gingen naar huis en vertelden het aan de anderen, maar ze geloofden ons niet.