‘Als ik nu terugkijk op toen’
door Melissa Woortman
“Als ik nu terugkijk op toen, dan was ik heel onzeker en durfde ik niet veel, ook niet om voor mezelf op te komen. Ik was stil en verlegen. Thuis had ik het lastig. Mijn ouders waren nog niet lang gescheiden en het contact verliep moeizaam met beiden. Ik had al twee keer een hulptraject gehad via Lentis, maar dat had mij niet geholpen met wat ik juist nodig had. In die trajecten deed mijn moeder het woord en ging het vooral over wat zij niet goed vond aan mij.
Via school had ik gehoord over Kans050, een mentoringsprogramma/buddytraject. Hier heb ik mij toen voor aangemeld en uiteindelijk heb ik twee keer een buddy gehad. Mijn eerste buddy was een stagiaire van Kans050, waarvan Angela de laatste was. Bij mijn eerste buddytraject heb ik geleerd om dingen voor mezelf te doen, ook al vond ik dat spannend. Zo ben ik bijvoorbeeld alleen naar de bioscoop gegaan, alleen naar Amsterdam, enzovoort. Een traject duurde één jaar. Na dat jaar voelde ik dat ik nog steeds hulp nodig had, dat ik nog niet stond waar ik wilde staan in het leven. En zo werd Angela mijn nieuwe match.
Aan Angela heb ik heel erg veel gehad, en ook veel van haar geleerd. Met haar kon ik praten over thuis, want dat was iets wat ik met anderen moeilijk kon delen. Angela bood altijd een luisterend oor en advies. Bij haar kon ik mijn emoties tonen — iets wat ik thuis nooit had geleerd of mocht doen. Door het buddytraject en Angela heb ik geleerd dat mijn emoties ertoe doen, dat ze belangrijk zijn en er mogen zijn.
In het begin zaten we wekelijks in de HEMA, waar we het hadden over alles wat in mijn leven speelde of waar ik moeite mee had. Angela heeft me veel geleerd. Zo kon ik bijvoorbeeld geen keuzes maken — ik was constant bezig met wat mijn moeder ervan zou vinden, of wat anderen ervan zouden denken.
Destijds had ik net mijn opleiding Maatschappelijke Zorg afgerond en ik had een baan nodig. Samen onderzochten we wat ik écht leuk vond. Uiteindelijk kreeg ik een baan op Vlieland, waar ik ongeveer een klein jaartje heb gewerkt. In die periode voelde ik mij vaak eenzaam, maar ik kon altijd met Angela bellen. Het was zo fijn om iemand te hebben bij wie ik terechtkon met mijn zorgen, en haar adviezen hielpen me verder.
Later besloot ik om weer te gaan studeren — iets wat we ook samen hadden besproken. Ik koos voor de opleiding Gespecialiseerd Pedagogisch Medewerker. Deze heb ik succesvol afgerond en ik werk nu nog steeds in de kinderopvang.
Door het buddytraject en vooral door Angela heb ik geleerd dat ik mijn eigen keuzes mag maken, dat ik mag zeggen wat ik vind en voor mezelf mag opkomen. Dat ik op eigen benen kan staan en dat ook mijn emoties belangrijk zijn. Met dank aan Angela heb ik me ook kunnen losmaken van thuis, waar het niet fijn was. Ik heb toen besloten om minder contact te hebben met mijn moeder en stiefvader. Dankzij Angela heb ik de eerste stappen hierin kunnen zetten. Uiteindelijk ben ik op mezelf gaan wonen in de stad. Vier jaar geleden heb ik samen met mijn vriend verdere stappen gezet, en inmiddels heb ik geen contact meer met mijn moeder en stiefvader. Ik ben blij met mijn keuzes.
Ik heb het buddytraject als heel waardevol ervaren. Het heeft mij ontzettend geholpen. Ik vind het belangrijk en fijn dat jongeren op deze laagdrempelige manier hulp kunnen krijgen. Het lijkt iets kleins, maar het belang is groot.”
