Fietsontboezemingen

26/08/2006 

Zaterdag was de dag van de ODS Classic. In de dagen ervoor kwelden mij twee zorgen, namelijk of het weer nog wat zou opknappen en of mijn bike-run-bike voorbereiding in de Toscaanse Alpi Apuane wel voldoende was geweest. In vergelijking met de "echte" amateurs is natuurlijk 424 km in de bergen fietsen een lachertje. Het ritje van 86 km gefietst en 1147 km geklommen voldeed echter aan de 2/3 duursport regel. Deze luidt volgens Marc, onze Vlaamsche Reus: "Als ge 2/3 kan dan kunt ge ook 1." Verder ben ik een absolute mooi weer fietser. Pas als de zon schijnt en de temperatuur boven de 23°C komt ben ik genegen om op de fiets te stappen, mits het geen loopdag is.   

Tot ca 2/3 kon ik goed meekomen in de groep. Daarna reden zij echter één tandje te groot voor mijn bovenbeenspieren. De conditie was uiteraard geen probleem maar loopdijen zijn nu eenmaal slanker dan de opgepompte fietsdijen. Eén tandje te groot leidt daardoor, net als bij het hardlopen één stapje meer, onherroepelijk tot opblazen en dan ben je letterlijk verder van huis. Door schade en schande wijs geworden, trappen we daar niet zo snel meer in. In eigen tempo werd zonder problemen alleen verder gefietst naar het koele bier en de voedzame maaltijd. Hoewel alleen, België leek bezet door ODS Classic rijders en dat daaronder veel oud collega's zaten maakte het tot een aangenaam verpozen. 

De nazit in het warme zonnetje met de vele bekenden werd enigszins nablijven. Bij het vallen van de avond zaten daardoor bij de terugrit de pilsjes goed verdeeld over de benen en het eten voldaan in de maag. De laatste kilometers brachten dan ook geen ongemak.

Zondag moest ik weer aan de bak voor de de Mergelland Marathon van 14 september a.s. Het open zonnige weer van de ODS Classic was veranderd in een kleffe warmte onder een wat fletse zon van rond de 28°C. Typisch het weer dat de poriën tot uitstroomkolken maakt. Eigenlijk trof dat wel goed want de Mergelland Marathon temperatuur varieert in de jaren zo ongeveer tussen de 16°C en 33°C. Het werd een retourtje Vaals via Orsbach (D) en Vijlen over het plateau van de Zinselbeek. Een heerlijk zonnig stuk om in het eigen zweet bij te bruinen. Dit gebeurde deels op het terras van de Kartbaan waar je voor 10 minuten ronkend rondjes mag rijden voor € 13.  

Gelukkig leidt het landschap af. Eerst een mooie klim met zicht op zee vanuit Massa. Daarna een bebost stuk door Italiaanse dorpjes. De afsluiting vormt een deel dat het marmer doorsnijdt en letterlijk in de marmergroeve eindigt. Een minpunt vormt het motor verkeer. Een aantal jaren geleden kwam je daar geen kip tegen. Nu brullen pelotons motor idioten, die menen een grand prix te rijden, op en af. Gelukkig een zelfoplossend probleem aan het aantal kruisjes langs de weg te zien.

Het is daar echt bergweer. Van november tot mei zijn sneeuwkettingen verplicht dus dat zegt wel iets. Dit keer was het boven noch warm noch koud in de voorbij drijvende wolkenslierten. 

Na de fotosessie kwam het moeilijkste deel van de tocht. Twee onverlichte  en ruw afgewerkte tunnels van ruim 1 km lang. Met eerst het licht van achteren gaat dat tot 1/3 goed. Daarna is het zwalken geblazen in de richting van het lichtend gat en hopen dat er geen auto aankomt. Na de tunnels is het 10 km dalen. Dit is echter minder ontspannen dan het lijkt. De bochten, kuilen en een bont tapijt van asfaltplakken vragen doorlopend aandacht. Dit levert in pijnlijk verkrampte handen op en een murw gebeukte kont. 

Al met al werd 1147 m geklommen en 86 km gefietst.

Mijn loopbenen waren gelukkig wel in orde voor het fietsen. Met nog geen duizend km's fietsen in de benen en 60 km als langste rit gingen de 107 km van de ODS Classic met de bijkomende 28 km aan en afrijden best goed. Dat ik op het laatste stuk met steun van Frank even mijn best heb moeten doen en dat de terugrit met twee pilsjes in ieder been niet echt soepel ging hoort nu eenmaal bij het gebrek aan fietskilometers en het consumeren van koel tapbier in een lekker zonnetje na afloop. Na het bad, eten en nog veel meer (fris) drinken voelde ik mij weer fit voor het zondagse duurloopje. De Mergelland Marathon werpt immers zijn schaduw vooruit. 

Deze Simon overleefde het geheel uiterst tevreden. Overleven want het meefietsen hing deze week aan een zijde hechtdraadje. Direct na terugkomst viel ik planmatig weer in de handen van de Witte Jassen. Het resultaat van hun snijwerk in mijn oog was zeer verhelderd. Dat waren hun uitspraken over de nazorg ook. Gedurende een paar weken geen inspanningen die de bloeddruk kunnen doen oplopen met als verrassende medicatie Diamox.  Dat spul had ik tot nu alleen in Nepal en Tibet preventief voor hoogteziekte geslikt. Dit alles terwijl ik tot mijn vreugde uit de literatuur had begrepen dat ik  geen tuinwerk mocht doen.

Zondag voelde de beentjes her en der wat stijf maar wel goed aan. Het plan was om rustig lopend voor xxL (x= 1h.) te gaan en later in de week nog een echte lange duur te praktiseren. Uiteindelijk werd het met 3:01 netto een keurige xxxL over een ook voor fietsers niet te versmaden parcours met gekende aardkloten zoals Huls, Kruisberg, Eyserbosweg en via Wylre als venijnig toetje Eyserheide. Tot mijn verbazing liep het ondanks het kleffe weer en de kilometers van gisteren als vanzelf. De conclusie is dus een keuzeprobleem tussen: 

• Fiets en loopspieren beïnvloeden elkaar absoluut niet.

• Lopen en/of fietsen stelt absoluut niets voor.

• De conditie is absoluut dik in orde.

De 400 m terugklimmen over het bergpad viel dus niet mee of beter gezegd het was vallen en opstaan. Driemaal ging ik op de gladde stenen onderuit maar ondanks dat was het genieten. Dit soort steile paden is eeuwenoud en allang in onbruik vanwege de voor auto's aangelegde "vlakkere" asfaltwegen. Toch zijn zij nog steeds verrassend goed begaanbaar. Slim het terrein volgend, keurig afgekant, regengootjes, trappen, bruggetjes en alles wat er nog meer bijhoort. De bouwkunde van onze voorouders dwingt bewondering af, zeker omdat de aanleg gebeurde met houweel, hak en beide handjes.

Terug op de fiets was het weer even bibberen en rijden met dooie handen vanwege het doorlopend in de remmen moeten gaan. Eenmaal in de warmte beneden werd het koude leed echter snel omgezet in het leed van de oververhitting. De cooling down in de bar was daardoor een weldaad maar het bier nog meer. De 4:30 op de pedalen en in de schoenen leidt namelijk maar tot één ding: "dorst, dorst en nog eens dorst!

26/08/2006

Zaterdag stond de ODS Classic op het programma. Mijn deelname was overigens kantje bord want door overconcentratie tijdens de voorbereidingen was ik vergeten in te schrijven. Gelukkig streken Jan, Monique en Gerty van ODS ruimhartig hun handen over hun harten en zo kon het gebeuren dat ik bij de gasten mocht starten. Toch reed ik 's morgens met bibberende knieën van huis weg. Dat inrijden was namelijk broodnodig want met mijn voornaamgenoot Simon als ploegleider en John, het absolute fietsbeest, in zijn spoor voorzag ik afzien. De bibberingen werden verergerd door door het vastzitten van de schakeling naar het grote blad. Gelukkig kon de rijwielhersteller dit bij de start met één ruk aan de kabel verhelpen.

Het moet de organisatie veel kaarsjes opsteken hebben gekost om de Weergoden tevreden te stellen. Niet alleen regende het niet maar er was zelfs sprake van een zonnetje. Nadat de één dag oude bestuursvoorzitsters van ODS, Marjo Keuzenkamp, het startwoord had gevoerd was het zover voor de meer dan 2000 deelnemers. Nog voor de start had ODS van mij al de eerste prijs voor de organisatie gekregen. De organisatie van de tocht zelf en de nazit bevestigde dat dit terecht was. Als ervaringsdeskundige in het organiseren en praktiseren van lopen doe ik dat met graagte. Sporters consumeren het georganiseerde namelijk in verreweg de meeste gevallen stilzwijgend en als vanzelfsprekend. Je hoort meestal pas wat als iets niet naar believen is. 

Ten opzichte van vorige week ging het eigenlijk met twee vingers in de neus. Zelfs het saaie ronden van het stuwmeer na de pauze bij de Barrage de la Vesdre kon  ik mentaal goed verwerken. In de staart zat echter nog wat venijn. De benen werden merkbaar en al ligt Nederland niet hoog,  vanuit België is het Drielandenpunt even doorzetten. Het toegiftje van de organisatie met de klim van Vijlen naar de Eperbaan met de klim bij Buitenlust over de Groeneweg  als slagroomtoefje was voor mij een passend einde.

Voor de echte fietsfanaten is mijn 996 km van dit jaar op de teller, met slechts twee tochten van boven de 100 km, natuurlijk een lachertje in het kwadraat. De (loop)conditie mag echter nog steeds naam hebben al is mijn bijnaam "de Beul van Hulsberg" met het verouderen ver in de vergetelijkheid geraakt. Er is echter in die beperkte kilometers redelijk veel en lang geklommen en dat telt hard mee in de ODS Classic. Mijn angstdromen vooraf waren dus beperkt gebleven. Slechts de beklimming van de Kinkenberg, het nog eens open geschuurd worden op het asfalt en mijn geringe ervaring met het in een peloton rijden verstoorden mijn nachtrust. 

Voor de echte fietsfanaten is mijn 996 km van dit jaar op de teller, met slechts twee tochten van boven de 100 km, natuurlijk een lachertje in het kwadraat. De (loop)conditie mag echter nog steeds naam hebben al is mijn bijnaam "de Beul van Hulsberg" met het verouderen ver in de vergetelijkheid geraakt. Er is echter in die beperkte kilometers redelijk veel en lang geklommen en dat telt hard mee in de ODS Classic. Mijn angstdromen vooraf waren dus beperkt gebleven. Slechts de beklimming van de Kinkenberg, het nog eens open geschuurd worden op het asfalt en mijn geringe ervaring met het in een peloton rijden verstoorden mijn nachtrust. 

Lopers kunnen echter wel drinken na het sporten maar helaas niet eten en om met een doggy bag terug te rijden is ook zo wat. Terug moest ik de klim naar Banenheide en de Molsberg nog onder ogen zien.  

Ondanks of dankzij de biertjes in die intussen in de benen zaten ging dat vanzelf. Of het de witte wijn was die later op de avond de dorst leste of de emoties van de classic dat weet ik niet maar ik sliep Blok Sport als een blok. 

De cijfers liegen niet. Met half sporten en half rondhangen = netwerken werd zaterdag het doel van de ODS Classic volledig gehaald.

Mijn ongeluk was dat het freewiel in mijn tandwielblok in toenemende mate blokkeerde. De fiets werd dus in meer en meer een krakende doortrapper op straffe van een aflopende de ketting. Intussen heeft Miel van het Belgisch Rijwiel Huis de volledige diagnose gesteld. De onderdelen achternaaf, tandwielblok en ketting kunnen op de schroothoop maar de ontspoorde derailleur is door een goede ingreep nog te redden. De ODS Classic van zaterdag a.s. ga ik dus als gerenoveerd  in. 

De volgende klim naar de Colli di Pedona is 100 m hoger maar loopt beter. Ik kreeg daardoor meer controle over de stijgsnelheid en dan is het eenvoudig doorduwen naar de top. De rest is dus met mijn gillende remmen naar beneden rijden. De oorzaak is de stick-slip tussen de remblokjes en de aluminium velgen. Het gillen houdt in ieder geval de weg vrij want het gaat door merg en been en eerlijk gezegd vind ik dat wel leuk.

De aan- en uitloop in de vlakte tussen de heuvels en de zee is een noodzakelijk kwaad van ruim 6 km. Het kwaad is niet het fietsen door het bijna Westlandse landschap maar de gaten in het asfalt. Even niet opletten en dan krijg je weer een optater.  Verder is het uitrusten in bad, een koel biertje voor de dorst en Italiaans tafelen.

11/08/2006 

Na de rustdag was ik klaar voor Santa Anna en de bovenliggende Foca di Santa Anna. Deze pas heb ik in het verleden nooit kunnen bereiken omdat ik de weg niet kon vinden.

Het alternatieve ommetje terug stond mij helder voor de geest maar de weg moest ik nog vinden. Vraag een vrouw nooit de weg is mijn credo maar om de plaatselijke schone kon ik niet heen. Zij vond zo'n grijze zwetende ouwe kennelijk wel komisch en ontpopte zich met veel "sinistras en destras" als ware inhoudsdeskundige. Hoofdzakelijk over schitterende bergpaadjes klom ik vlot terug. De afdaling met drijfnatte kleren met de fiets was natuurlijk weer koud maar eenmaal beneden is dat snel over.

Achteraf gezien had ik de goede dag voor de tocht uitgekozen. De andere dag was het dorp afgesloten vanwege de nationale herdenking van het afslachten van de ruim 500 bewoners in 1944 door Herr Kesselring. Afgezien van Italianen wordt het dorp nu het meest bezocht door Duitsers die hebben gehoord dat het een mooi toeristisch uitje is.

Daar aangekomen viel mijn blijk op de aanduiding van de sentiere naar een pas die ik altijd al had gezocht. De keuze tussen een rondje lopen of verder omhoog was snel gemaakt. Dit resulteerde in nogmaals de zelfde hoogtemeters rennen over een stijlklimmend pad. De beloning was groot toen ik boven oog in oog stond met de sneeuwwitte Monte Altissimo.

Deze "Allerhoogste"staat in het natuurpark maar is sinds vorig jaar om industriële redenen een kopje kleiner gemaakt. De groeve 't Rooth protesten ontbraken echter want wat zou Italia zonder haar marmer moeten. De afdaling ging uiteraard iets rapper, zeker toen ik weer in het zadel zat. Deze ging op de terugweg langs de Fosso Sera. De bedding van deze rivier wordt gevormd door het marmerpuin van eeuwen en is blinkend wit. In het helder blauwe bergwater poedelt de bevolking als alternatief op de zee.

Langs de kust werd er flink wat afgetrapt door medefietsers maar na het begin van de klim in Massa was ik eenzaam maar door de enkele auto's die langskwamen niet geheel alleen. Op de kaart van de Alpi Apuane wordt de route aangeduid als toeristische route en dat klopt op basis van de uitzichten, zelfs in de regen, helemaal.

Tijdens het klimmen deerde de nattigheid weinig want er werd heel wat warmte ontwikkeld om boven te komen.  

Het leek eindeloos te duren eer ik weer op zeeniveau in de warmte kwam en als een koudbloedig dier kon opwarmen. Wielrennen is aan mij alleen besteed als de mussen door de warmte van het dak vallen. Daarna was het ontspannen terugpeddelen naar Viareggio. Dat de paar spoorwegviaducten moeite kostten mag geen verbazing wekken. Eind goed is na zo'n tocht natuurlijk al goed. Hoezo regen? Hier heeft de hele dag de zon geschenen. In de middagzon heb ik heerlijk aan het strand uitgerust en vooral veel bij gedronken.  

Het venijn van de gezelligheidstocht zat voor mij in de staart. Ik heb het vele malen via de TV zien gebeuren, ben er altijd op bedacht en heb het altijd weten te vermijden. Toch "brak" zo'n 10 km voor de finish het achterwiel op wat losliggende steentjes uit. De helm ving de harde klap op de kop, op een beetje dufheid na, goed op. Ook de schouder bleek op wat beursheid na heel te zijn gebleven.

10/06/2006

Zondag ging Maastricht Mooiste mooi aan mijn snotterige neus voorbij. Het ergste druipen was weliswaar voorbij maar om nu gelijk half fit bij tropische temperaturen een wedstrijd te gaan lopen was een (Maas)brug te ver. Op de krent zitten zat er ook niet in en dan is de fiets altijd een alternatief, zeker als het bloedwarm is en de zon uitbundig schijnt aan een staalblauwe hemel. Ik had dit zaterdag al voorzichtigjes uitgeprobeerd en dat was goed bevallen.

Met de straffe oostenwind in de rug is naar Maastricht fietsen, afgezien van de Barrier bij Klimmen, de Emmaberg bij Valkenburg en de knip van de Oliemolenberg bij Meersen, een makkie. Bij Klimmen raakte ik bij toeval verzeild in een pelotonnetje en nu weet ik waar Jos de hoge gemiddelde snelheden vandaan haalt. Ik maal liefst solo maar voor een gemiddelde van tenminste 5 km meer moet ik misschien wat meer kuddegeest willen ontwikkelen.

Juist op tijd werd de start bereikt. In Maastricht wordt elk evenement standaard benaderd als een carnavalsgebeuren. De gardisten stonden dus ook nu weer met hun met het stadskanon klaar om in dit geval de lopers weg te schieten. 

In de dringende meute bij de start zijn bekenden slechts waar te nemen als zij opvallen door vallen. Als iedereen overeind blijft dan is het een kwestie van de sluiterknop blijven drukken en later te zien of het raak was. Achteraf bleek het raak te zijn, alhoewel Jo volledig incognito meeliep. Het was iets in oranje terwijl de rest van zijn ploeg in Sabic outfit passeerden. Hij zal wel bevangen zijn door de oranje koorts. Zo rond de 13 km kon ik hem beter vangen. Hij lag een straatlengte achter op de koplopers maar ook een straatlengte voor op de rest van de meute. De eindtijd van de onder het uur zat er in maar het afzien was er van af te zien. 

Na dit gebeuren werd België in gefiets om aan het voetballen of beter gezegd aan de supporters te ontsnappen. Door de Limburgse dorpen was bijna niet heen te komen. Niet alleen door de tijdelijke oranje voorzieningen op de openbare weg maar ook door de reeds vroeg zwalkende supporters. Op de brug bij Visé hebben we nog even op het Vaderland teruggeblikt. Het lag er van een afstand vredig bij ondanks dat voetbal oorlog is.