Sport Blok

Onder het motto: "Ik ben nog niet aan golfen toe" moet ik mij nogal eens te weer stellen in gezelschappen. Niet dat ik golf onderschat want het spelen van een bal is en blijft moeilijk. Het maakt daarbij niet uit of je dat met ledematen of verlengstukken daarvan doet want je moet er gevoel voor hebben.

Dat gebrek aan balgevoel heb ik altijd met fysieke inspanning moeten compenseren en zo werd doorharken en de beuk er in mijn sterkte. Zo ik in mijn kindsheid mee mocht doen met voetballen, dan werd ik als laatste gekozen en was mijn plaats vanwege mijn blokkige gestalte in het doel of op de laatste verdedigingslijn. 

Later heb ik met plezier tennis gespeeld maar ook daarbij moest het niet van de techniek maar van van het loopvermogen komen. Via een winterstop bij het tennissen werd ik, twee jaar voor mijn marathon leeftijd, tot het hardlopen gebracht. Het zou namelijk goed voor de loopconditie zijn en het zou wintervet voorkomen. Zodoende werd ik op een barre zondagmorgen in november 4 km lang door een goede en meer geoefende kennis op mijn tennisschoenen door regen en wind meegezeuld. Aan het eind was ik dus op sterven na dood. Dit was voor mij als doorharker echter het sein om te zeggen "Morgen weer!". Want ik laat mij niet zomaar kisten. Dat werd het het begin van het lange afstandsslopen. Niet als topper of zelfs niet als sub topper maar gewoon als plezierloper die af en toe een wat grensverleggende uitdaging zoekt.