Het doel van WP2 Econometrische waarderingsmodellen is de statistische modellen te ontwikkelen die de belastingadministraties kunnen gebruiken om de nieuwe belastbare basis, die we op basis van WP1 zullen voorstellen, periodiek opnieuw te schatten.
Er bestaat al een uitgebreide literatuur over hedonische prijsmodellen. Het RETAX-project wil deze modellen nog verder ontwikkelen. We willen daarbij flexibele modellen bouwen die verschillende varianten van de gewenste belastbare basis kunnen schatten. Zo zullen we op het einde van het project verschillende scenario’s kunnen evalueren.
Werkpakketten 1 en 2 hangen sterk samen. Het onderzoek naar het ontwerp heeft een directe invloed op de ontwikkeling in WP2, omdat we uiteindelijk de juiste modellen nodig hebben om de nieuwe basis te schatten. Maar het omgekeerde geldt ook. Bij het uitwerken van het nieuwe ontwerp moeten we weten wat praktisch haalbaar is. We kunnen bij het ontwerp niet alleen naar optimale theorieën en beleidsdoelstellingen kijken. De nieuwe onroerende voorheffing zal ook aan praktische vereisten moeten voldoen. Om dezelfde inertie te vermijden als die van de voorbije vier decennia, moeten overheidsdiensten de belastbare basis op een kostenefficiënte manier kunnen herschatten. Dat betekent dat we pragmatisch te werk zullen moeten gaan en ervoor moeten zorgen dat alle benodigde gegevens vandaag beschikbaar zijn of in de toekomst beschikbaar zullen zijn. Dat vraagt een voortdurende wisselwerking tussen de onderzoekers van beide werkpakketten en een flexibele houding tijdens het project. Eén doel is econometrische modellen te ontwikkelen die de potentiële huurwaarde van onroerende goederen bij hun hoogst mogelijke gebruik kunnen schatten. Als het onderzoek in WP1 echter aangeeft dat bepaalde elementen van de structuur (het gebouw) in de belastbare basis moeten worden opgenomen om de gewenste verdelingseffecten te bereiken, moet de methodologie van WP2 deze aanpassingen op een flexibele manier mogelijk maken.