Geschiedenis van Apintie van het eerste Uur

Naast de omroepers en omroepsters die onder de kop Nostalgie worden vermeld, heeft Radio Apintie diverse andere vermaarde personen die voor de radio de aankondigingen en mededelingen deden (en doen) voortgebracht, die bij dit station ook wel diskjockey of deejay worden genoemd omdat zij ook belast zijn met het aankondigen en het eventueel toelichten van te spelen (populaire) muziek (nu Henk Durham, Harold Gessel, Winston Echteld e.a.).

Directeur Eddy Vervuurt zei in de eindjaren '70 van de vorige eeuw dik tevreden te zijn geweest met de omroepers in de beginperiode, hoewel hij daarbij opmerkte dat van 1960 tot 1964 het station moeite had met het vinden van goede en geschikte mensen voor dit beroep. Vandaar dat er in die tijd een min of meer regelmatige wisseling van diskjockeys plaatsvond.

Van de toen bekende (populaire) omroepers dienen vermeld te worden:

Henk van Vliet, alias Mr Hit.

Hij bleek al tijdens zijn schooljaren goed van de tongriem gesneden te zijn, want de toenmalige directeur van de Froweinschool (MULO), de heer Henny de Ziel, attendeerde de heer Eddy Vervuurt op deze 'welbespraakte' leerling. De directeur van Radio Apintie polste daarop Henk over zijn eventuele ambities als omroeper. Henk had daar wel oren naar en trad in dienst bij Radio Apintie, waar hij al snel voor de spreekwoordelijke leeuwen werd gegooid, dus achter het besturings-, meng- en regelpaneel werd geplaatst, omdat Meneer Eddy snel tot de conclusie kwam dat hij daar thuishoorde… en dat gebeurde dan ook. Hij werd zeer gauw belast met alles, maar dan ook alles wat met de tienerwereld te maken had. En dat betekende héél wat, want toentertijd - en daar zal nu niet veel verandering in zijn gekomen - bestond 66% van de bevolking uit jongeren. Hoewel Henk alweer lange tijd niet meer bij Apintie werkt, komt hij daar nog met een zekere regelmaat over de vloer (oude liefde roest niet).

Hij geniet nog steeds een enorme populariteit met andere - b.v. op de televisie - door hem verzorgde programma's.

Roy Heave, alias Mr Pleasant.

Hij heeft jarenlang bij Radio Apintie gewerkt en verzorgde het nieuws. Naast zijn omroepbezigheden verzorgde Roy educatieve programma's, terwijl hij tevens belast was met de uitgave van het periodiek Tiener Express, waarin het programmaoverzicht van Radio Apintie werd verwerkt. Roy was ook de eerste in Suriname (bij Radio Apintie) die als presentator telefonische interviews introduceerde in de nieuwsberichten. Sinds de totstandkoming van Apintie Televisie levert hij een belangrijke bijdrage aan de programmering daarvan.

Ludwig, alias Mr Funny, Dirksz.

Ludwig trad, nadat hij 4 jaar als parttimeromroeper had gewerkt, op de dag dat Radio Apintie 19 jaar bestond, in vaste dienst. Op de vraag waarmee hij belast was, antwoordde hij toen: "Eigenlijk met van alles en nog wat, van technicus tot reporter". Hij was verantwoordelijk voor de technische en inhoudelijke kant van de reportagedienst.

Niet weg te denken sportverslaggevers uit die tijd waren André, alias Ampie, Kamperveen en Jack van den Berge.

Ampie, de op wrede wijze van zijn leven beroofde eigenaar en directeur van het na zijn Apintie-tijd opgerichte commerciële radiobedrijf ABC ( Ampies Broadcasting Corporation) tijdens de z.g. decembermoorden, die als sportverslaggever de kunst verstond in de tijd dat men geen radiosignalen of televisiebeelden kon relayeren via satellieten, maar men afhankelijk was van de kortegolfuitzendingen op de radio, wedstrijden van het nationaal elftal van Brazilië en andere belangrijke Braziliaanse clubs

(ook in die tijd waren de Braziliaanse voetballers immens populair in ons land) op een wijze te verslaan alsof hij zelf daarbij aanwezig was, hetgeen niet het geval was. Hoe speelde hij het dan klaar om die wedstrijden van de Brazilianen te verslaan alsof hij daar lijfelijk aanwezig was, terwijl hij ook geen Braziliaans verstond? Met zijn makker Van Kanten zat hij dan bij een radio waarop kortegolfontvangst mogelijk was te luisteren. Van Kanten, die de Braziliaanse taal wel machtig was, vertaalde tijdens zo'n in de Braziliaanse taal verzorgde reportage voor Ampie, die dan met de geluiden die tijdens zo'n uitzending te horen waren, een - wat achteraf bleek - waarheidsgetrouw, spannend verslag aan de luisteraars voorschotelde. Hij versloeg natuurlijk ook binnenlandse belangrijke voetbalwedstrijden.

Ook Jack van den Berge was in ons land een gevierd sportverslaggever, die de luisteraars met zijn live voetbalverslagen aan de radio wist te kluisteren. Hoewel hij een Nederlander was, bleek hij goed ingevoerd te zijn in - vooral - de Surinaamse voetballerij. Jack is later naar Nederland teruggekeerd. Hij maakte overigens, samen met Ampie, deel uit van het Apintie-voetbalelftal. Bekend uit die tijd was ook zijnOlympisch Logboek en zijn schaak- en damverslagen, zowel nationaal als internationaal.

Van de huidige sportredactie (Stan Herewood, Humbert Boerleider, Gerson Bendt en Joop Van Mil), vormde Van Mil in de beginjaren '60 van de vorige eeuw, samen met Ben Douglas de sportredactie. Joop werd bij Radio Apintie aangetrokken door Ampie Kamperveen (via Ben Douglas). Hij was indertijd door het Nederlandse Ministerie van Defensie als marconist/radiotelegrafist uitgezonden om in Suriname als lid van de TRIS (Troepenmacht in Suriname) voor allerlei in het - toen nog - ongerepte binnenland opererende instanties, expedities en patrouilles (er waren bijvoorbeeld nog geen airstrips in het binnenland) met zijn radioapparatuur de verbindingen te onderhouden met Paramaribo of andere plaatsen. Dat geschiedde met in die tijd 'hypermoderne' radiotelegrafieverbindingen met behulp van het morsealfabet, het alfabet van punt- en streeptekens die via de radio (draadloos dus) werden overgeseind naar de diverse stations. Het binnenland was, zoals hiervoor vermeld nog ongerept, zodat hij (Van Mil dus) soms maandenlang in het binnenland verbleef, en dat jaren achtereen. Hij heeft toen André Kamperveen (hij was in die tijd immers programmaleider bij Radio Apintie) ervan overtuigd dat er geen continuïteit in zijn programma's zat, hetgeen ook Radio Apintie niet ten goede kwam, en er werd besloten dat een ander zijn taak zou overnemen (Ro Tjin a Tsoi). Na een lange onderbreking maakt Van Mil wederom (al weer jarenlang) deel uit van de sportredactie.

Ook de hedendaagse sportprogramma's van Radio Apintie worden door de luisteraars zeer gewaardeerd: (de ochtendsport, bij toerbeurt verzorgd door Stan Herewood, Humbert Boerleider en Gerson Bendt), de middagsport (zowel binnen- als buitenlands sportnieuws) die deel uitmaakt van het uitgebreid nieuwsjournaal wordt verzorgd door Joop Van Mil en op de zondagen Sportrevue, verzorgd door Stan Herewood en Humbert Boerleider. (In Sportrevue wordt vooral veel achtergrond- en andere informatie over b.v. heikele zaken in vooral de Surinaamse sport verstrekt d.m.v. het afnemen van interviews aan de daarbij betrokken personen, de stand van zaken m.b.t. lopende competities en ook de internationale sport van die zondag.)

Een korte "sportbiografie" van de leden van de huidige sportredactie

Stan Herewood die reeds meer dan 35 jaar bij Apintie werkzaam is, heeft in de hoofdklassevoetbalverenigingen Sonnyboys en Robinhood gespeeld en maakte deel uit van de nationale voetbalselectie, nadat hij zijn voetbalcarrière startte op Zorg en Hoop en het Bronsplein, het huidige Frimangronplein. Ook voetbalde hij samen met wijlen Ampie Kamperveen, Jack van den Berge en Basdew Badrisingh én met Roy Heave, Henk van Vliet e.a. in het elftal van Radio Apintie. Vanwege een opgelopen ernstige enkelblessure werd hij gedwongen zijn voetbalcarrière te beëindigen, waarna hij zich in de sportjournalistiek verdienstelijk maakte. Hij schreef o.a. in het sportblad SOK, waarvan de redactie in handen was van de programmaleider van Radio Apintie, Ampie Kamperveen. Ook leverde hij zijn bijdragen aan de krant Sportspiegel die werd geredigeerd door Sic Heymans, alsook aan andere kranten, radio en televisie.

Als bijzonderheid kan nog vermeld worden dat hij deel uitmaakte van het kwartet The SPLANDERS (Stanley Herewood, Paul van Niel, L ouis Helstone, Anton Boerleider, Naarendorp [Henry] en de laatste vier letters "DERS" werden toegevoegd om de naam van het kwartet een gemakkelijke en herkenbare uitspraak te geven) dat o.a. in uitzendingen van Radio Apintie optrad met door de leden van dat kwartet zelf gecomponeerde, gezongen Surinaamse liedjes. Dit viertal componeerde, zong en trad op uit pure liefhebberij, terwijl de latere leden van dit kwartet op de professionele toer gingen.

Hij heeft ook enige tijd de jeugd van de wijk Zorg en Hoop de beginselen van het voetbalspel bijgebracht.

Humbert Boerleider , alias Boelie, werd door de bekende Puck Eliazer, George Burleson e.a. geïntroduceerd bij Transvaal nadat hij bij Voorwaarts had gespeeld. Hij was een begaafde voetballer die zich vanaf zijn 17^de een vaste plaats in het hoofdelftal van Transie, zoals Transvaal ook wel genoemd wordt, verzekerde. Reeds in 1956 speelde hij met het Surinaams elftal zijn eerste interlandwedstrijd tegen Frans Guyana en heeft daarna diverse malen deel uitgemaakt van onze nationale selectie.

In 1965 vertrok hij naar Nederland om op het CIOS (Christelijk Instituut voor de Opleiding van Sportleraren) in Sittard een opleiding met als specialisatie voetbal en handbal te volgen, welke studie hij met succes volbracht. Op speciaal verzoek van dit instituut werd hij door de KNVB (Koninklijke Nederlandse Voetbal Bond) in de gelegenheid gesteld om de opleiding van topvoetbaltrainer te volgen. Ook deze opleiding doorliep hij met goed gevolg, waarna hem bij de toenmalige eredivisieclub Sittardia een trainerscontract voor twee jaar werd aangeboden, dat hij accepteerde. Onder leiding van George Kessler, de voormalige directeur van de KNVB, volgde hij de A-trainerscursus, waarvoor hij slaagde. Humbert was de eerste en tot nu toe enige die dit hoogste Nederlandse voetbaltrainersdiploma op zak heeft. (Aan de cursus die hij daartoe volgde, nam ook Leo Beenhakker, alias Don Leo deel, de bondscoach van Trinidad and Tobago in 2006). Terug in Suriname werd hij trainer/coach van Transvaal, welk team hij naar het CONCACAF-kampioenschap leidde (CONCACAF: Confederation of North and Central America and Caribean Association Football Union). Ook als trainer/coach van ons nationaal elftal behaalde hij vele successen.

Joop van Mil was jarenlang voetbal-, zaalvoetbal- en volleybalscheidsrechter in ons land, welke sporten hij ook actief beoefende. Hij speelde in het reserve-elftal, ook wel het tweede elftal genoemd, van hoofdklasser MVV (Militaire Voetbal Vereniging). Elke hoofdklasser had vroeger een reserve ofwel tweede elftal, dat in competitieverband voetbalde op de accommodatie waar toentertijd de VBPC (Voetbal Bond Paramaribo Centraal) zijn wedstrijden speelde, naast het Dr. Snellenpark in de toenmalige Cultuurtuinlaan, nu Letitia Vriesdelaan geheten. Hij deed dat meer om zijn conditie als scheidsrechter op peil te houden dan om een plaats te verwerven in het eerste elftal van MVV (hij voetbalde in Nederland in de jaren '50 [voordat hij naar Suriname vertrok] in de 4^e klasse KNVB). Hij was, samen met Max van der Geld en wijlen Vossie Belgrave, belast met de opleiding van Surinaamse Voetbalscheidsrechters, niet alleen in Paramaribo maar ook in de districten, terwijl hij ook zaalvoetbal- en volleybalscheidsrechters opleidde. Hij introduceerde de zaalvoetbalspelregels in Suriname toen de eerste overdekte sporthal, die gewoon SPORTHAL heette, nu Ismay van Willigen Sporthal, in de jaren '60 van de vorige eeuw in gebruik werd genomen. Hij heeft nagenoeg alle sporten beoefend die hij dagelijks in zijn middagsportprogramma aan de orde brengt (met uitzondering van o.a. motor- en autosport), hoewel hij, zoals hij zelf zegt, in geen enkele sport uitblonk.

Gerson Bendt is vooral in de damsport een bekende persoonlijkheid, die al jarenlang deel uitmaakt van de dammerstop in ons land en o.a. in 2010 het nationaal damkampioenschap veroverde.

Het programma Nyunsu ini Sranantongo geniet ook grote populariteit. In eerste instantie werd dat gepresenteerd door Tjon a Tsoi, later door Hans Breeveld, weer later door Roy Heave, na hem door Erik Omzigtig en na diens overlijden, door Humbert Boerleider. Ook Humberts kenmerkend, typisch begin en einde van zijn nyunsu waren een begrip geworden in onze samenleving, want wie kent niet zijn welluidende aankondiging daarvan: . "Nyunsu na ini Sranantongo. Lespeki arkiman dya un' de baka fu broko-broko na nyunsu gi unu na ini Sranantongo. Dis' na anyunsu." Gevolgd door het "tin, tin, tin" van een belletje. En aan het einde van zijn nieuws: "Ef' not' no kon na mindri, dan tamara un' de baka fu broko-broko na nyunsu na ini Sranantongo. Arkiman un' tan bun en un' hor' un' srefi."

Humbert verzorgt ook elke doordeweekse dag het programma Vers van de Pers. Het programma Nyunsu na ini Sranantongo wordt momenteel verzorgd door Neville "moiboi" Pengel.

Willy Alberga verzorgt al jaren en jaren het programma Niet zomaar een gespreken in al die tijd heeft Willy nagenoeg de gehele Surinaamse jetset en andere personen uit zowel het binnen- als buitenland die hun stempel drukten en nog drukken op de Surinaamse samenleving voor haar microfoon "gesleept". Zij begon dat programma nadat Hans Prade met Bromkidyaristopte. Ook zij is een niet meer weg te denken presentatrice in de Apintieprogramma's. Willy verzorgt dikwijls ook diverse items in het uitgebreide middagnieuwsblok van Radio Apintie, samen met Lloyd Groenewoud, Gail Eyk, Winston Echteld en Wendy Djojopawiro ,die allen ook dikwijls "in het veld zijn" om actuele gebeurtenissen live te presenteren, die op een later tijdstip die dag in het televisiepgramma In De Branding worden gevisualiseerd. Vooral de op jammerlijke wijze overleden Rinaldo Tuur genoot een grote populariteit met zijn programma Apintie Live. "Even Tuur bellen" werd een gevleugelde uitspraak in onze samenleving en werd zelfs gebruikt in reclamespotjes. Tot nu toe wordt naar Apintie gebeld als er zich belangrijke zaken in de samenleving voordoen, want men weet dat - momenteel - Lloyd, Gail, Winston en Wendy onmiddellijk in de startblokken staan om de Surinaamse gemeenschap daarvan kond te doen, terwijl ook het televisieprogramma To The Point, dat verzorgd wordt door Henk van Eyck, een grote kijkdichtheid heeft.

Wie herinnert zich niet de religieuze programma's bij Radio Apintie. Jarenlang heeft men kunnen luisteren naar het programma Open Venster , dat verzorgd werd door pater Baneke en later door de paters Willebrands en Noordermeer; het kleuterprogramma Met Muziek naar School, met "twatwa" van wijlen frater Orantes 's morgens om zeven uur ("Hoezee voor Suriname" enz.). Orantes heeft ook vele kinderen blokfluit leren spelen en verzorgde ook orgellessen; het Gouden halfuurtjevan het Leger des Heils; op de zondagen Geloof van vandaag, verzorgd door ds. Brinkman en het programma Manari door pater Choennie. Nog steeds blijven belangstellende luisteraars bij religieuze hoogtijdagen afgestemd op Radio Apintie en nu ook op Apintie Televisie.

Het programma Voor de jeugd, door de jeugd was een creatie van Ludwig Dirksz en Roy Heave, waarin activiteiten van en voor de jeugd werden belicht en veel andere informatie, de jeugd betreffende, werd verstrekt. Toen Ludwig zich terugtrok en Roy Heave, nadat Apintie weer in de lucht kwam na de militaire coup, stopte met het medepresenteren van dit programma , werd het door de toenmalige directeur van Apintie, de heer Eddy Vervuurt, omgedoopt tot Radiofoon en wordt tot nu toe verzorgd door Leo Lieuw.

Het programma van Leo Lieuw is uitgegroeid tot een serviceprogramma voor iedereen, dus niet alleen voor jongeren, waarbij de luisteraars via de telefoon contact kunnen maken met Leo in de studio om hem of zijn gasten vragen te stellen, die dan via Radio Apintie worden beantwoord.

Toen Radio Apintie begon met het Hindostaans programma, werd dat verzorgd door Kanhai en Albert en bestond hoofdzakelijk uit Hindostaanse muziek en advertenties. In 1969, in de glorietijd van de bioscopen, werden de Hindostaanse programma's verzorgd door Sureesh Panday en Kanhai, waarin veelal de in de bioscopen te vertonen Hindostaanse (Indiase) films werden gepromoot.

In die tijd, toen er nog maar drie radiostations waren, naast Radio Apintie ook Rapar en Radika, verzorgde Sureesh Panday een Hindostaans tienerprogramma met de Top vijf van de Week. Ook werd door hem een programma gebracht waarin Hindostaanse zangers hun eigen composities promootten (elke middag één Surinaams-Hindostaans lied).

Nadat Radio Apintie in de jaren '80 van de vorige eeuw, na de door de militairen uitgevoerde coup d'état, uit de lucht werd gehaald en later, in 1984, weer, met medewerking van de toenmalige premier Udenhout, met de uitzendingen werd begonnen, verzorgde Kamla Sukul de Hindostaanse programma's. Na twee jaar nam Sureesh Panday de uitzending daarvan weer over.

In de beginjaren '90 stapte Sureesh Panday over van het Sarnami Hindustani, kortweg Sarnami genoemd (de taal die na verloop van tijd uit van India afkomstige Hindi-dialecten in Suriname is ontstaan) naar het Nederlands. Eerst met een tienerprogramma en toen bleek dat er behoefte was aan uitleg, dus het uiteenzetten van door politici gedane uitspraken en door de regering te nemen en genomen maatregelen, begon hij een live-programma waarin luisteraars naar Radio Apintie konden opbellen om vragen te stellen. Men had toen het programma Juridische Vraagbaak, in welk programma de toenmalige Minister Van Justitie, dhr. Girdjasing een belangrijke rol speelde. Omdat de programma's niet meer uitsluitend voor Hindostaanse Surinamers bestemd waren, werd dus door Sureesh Panday overgestapt naar het Nederlands, zodat de gehele bevolking van Suriname zich in de discussies die tijdens die programma's ontstonden - telefonisch - kon mengen, die dan werden gedirigeerd door Sureesh Panday. Ook sociale items worden veel naar voren gebracht, waarbij soms, evenals bij de juridische en politieke programmapunten, levendige discussies ontstaan tussen luisteraars en deskundigen die samen met "dirigent" Sureesh Panday in de studio van Radio Apintie aanwezig zijn om de gestelde vragen te beantwoorden.

Het tienerprogramma van de heer Panday is van lieverlee verdwenen na het oprichten van de zeer vele radiostations die alle in de fm-band uitzenden en allemaal hun eigen programma's brengen met tienermuziek.

Zo is het programma van Sureesh Panday uitgegroeid van een uitsluitend Hindostaans muziek- en advertentieprogramma tot een door de gehele bevolking van Suriname beluisterde, populaire uitzending.

Ook het voor peuters, kleuters, jeugdigen en andere zich jeugdig voelende luisteraars bestemde programma Het klokje van Zeven werd en wordt dagelijks door velen beluisterd.

In het begin van het bestaan van Radio Apintie werd dit programma live uitgezonden door wijlen André (Ampie) Kamperveen. Dit kinderprogramma begon 's avonds om tien minuten voor zeven en eindigde om zeven uur en werd toentertijd afgesloten - om aan te kondigen dat het zeven uur was - met het geluid van een koekoeksklok die bij het slaan van de hele uren (soms ook bij de halve uren en de kwartieren) de roep van een koekoeksvogel voortbracht, waarbij al dan niet een vogeltje uit die klok tevoorschijn kwam, om zeven uur dus zevenmaal. In ons land stonden in die tijd zulke klokken in menige foroisikamra (woonkamer). De uitdrukking "het slaan van een klok" is afgeleid van het door een in de klok bevestigd hamertje (of klepeltje) dat in een zwaaiende beweging tegen een in die klok bevestigd soort metalen bekertje wordt/werd aangeslagen, vooral in klokken van vroegere tijden.

De koekoek, zo genoemd naar de roep van deze vogel die klinkt als "koekoek", is een in Nederland en België als trekvogel voorkomende klimvogel, die zijn eieren in nesten van andere vogels legt, aan wie hij de zorg overlaat ze uit te broeden en zijn jongen op te voeden. In Suriname is deze vogel te vergelijken met de zogenoemde karufowru, een geheel zwarte vogel die zijn eieren in nesten van de ponpon enbanabeki legt. Ook de Surinaamse putter, ook wel tjô genoemd, legt zijn eieren in nesten van andere vogels, vooral van de gadofowru en katunfowru. Er bestaat een Surinaamse uitdrukking: "Mi a no tjôfowru" . Daarmee wordt bedoeld: "Ik ga geen andermans kinderen grootbrengen."

Nadat wijlen André Kamperveen bij Radio Apintie vertrok, nam Emy de Randamie Het klokje van zeven over, en nadat zij in 1976 naar het buitenland vertrok, is het tot heden "tante" Carla Lamsberg, gepensioneerd hoofd van de I.P.J. Berkenveldschool, die de kinderen met haar - veelal - zelf bedachte sprookjes en vertellingen amuseert.

Het behoeft geen betoog dat in eerste instantie Radio Apintie en later ook Apintie TV zeer in trek zijn bij de Surinaamse bevolking, gezien de vele bezoekjes die dit radio- en televisiestation dagelijks te verwerken kreeg en krijgt.

Apintie verhuisde in 1968 naar de Verlengde Gemenelandsweg, de huidige lokatie, nagenoeg bij de kruising met de Van Idsingastraat en vestigde zich in het voormalige pand, dat tot die verhuizing van Apintie door de familie Vervuurt werd bewoond. Bij het 12½-jarig bestaan van Radio Apintie werd door de heer Eddy Vervuurt de supermarkt Ons Belang opgericht. De familie Vervuurt heeft n.l. altijd begrip gehad en getoond voor de belangen en noden van de medeleden van onze maatschappij en had daartoe voor de minderbedeelden in onze gemeenschap Ons Belang opgericht, een supermarkt waarin de vooral de armlastigen goedkopere levensmiddelen konden kopen dan elders. Deze winkel moest in 1982, na de militaire coup, noodgedwongen worden gesloten, omdat de wegen die naar de Memre Buku-kazerne leidden, dus ook het gedeelte van de Verlengde Gemenelandsweg, vanaf de Daniёl Coutinhostraat voor het verkeer werden afgesloten. Nu is er dus het gehele Apintiebedrijf gevestigd, dus zowel de afdeling radio als televisie. (De televisie in het gebouw waarin voorheen Ons Belang was gevestigd.) Om dat gebouw geschikt te maken voor dit zeer uitgebreide bedrijf, hebben vele verbouwingen plaatsgevonden die tot nu toe voortduren. Bij die verhuizing in 1968 werd tevens een 1000 watt zender geïnstalleerd en een 96 meter hoge mast geplaatst te Livorno, terwijl op de locatie Verlengde Gemenelandsweg in eerste instantie een 38 meter hoge mast werd geplaatst, later een 48 meter hoge en weer later, toen Apintie Televisie startte, een 60 meter hoge mast, om de televisiesignalen een zo groot mogelijke actieradius te geven.

Vroeger verzorgde wijlen de heer René Kowsoleea het technisch onderhoud van de apparatuur van Apintie, Tegenwoordig gebeurt dat onder supervisie van Algemeen Directeur Charles Vervuurt door de monteurs van Apintie.

Om op de populariteit van Apintie terug te komen, in 1997 zouden proefuitzendingen worden gehouden alvorens Apintie Televisie definitief in de lucht zou komen, maar na nog maar één dag in de lucht te zijn geweest tijdens die geplande proefperiode, waren de reacties van de bevolking zó overweldigend, dat de directie besloot reeds de dag daarna definitief "Apintie Televisie" te proclameren.

Wederom bleek de populariteit van Apintie niet te overtreffen. Toen dan ook vlak voor de eeuwwisseling door het opiniepeilingbureau IDOS (I nstituut voor Dienstverlening Onderzoek en Studiebegeleiding) een onderzoek werd uitgevoerd m.b.t. de populariteit van de radiostations, eindigde Radio Apintie daar met zeer ruime voorsprong op de eerste plaats.

Het overlijden van directeur Eddy Vervuurt in 1988 was niet alleen een grote schok voor zijn familie en de crew van Apintie, maar voor de gehele Surinaamse samenleving. Er waren toentertijd ook buitenlandse luisteraars die hun medeleven betuigden, omdat Radio Apintie door velen op de kortegolf kon worden beluisterd, want het computeren stond toen nog in de kinderschoenen en van het beluisteren van uitzendingen op deze elektronische informatieverwerkende machine was nog in het geheel geen sprake. Meneer Eddy had evenwel zijn levensdroom om de Surinaamse cultuur en muziek uit te dragen werkelijkheid zien worden. Hij werd daarin altijd bijgestaan door zijn echtgenote Nesta, die, geassisteerd door de heer Basdew Badrisingh, het financiële beheer over Apintie voerde en voor wie, evenals dat bij haar echtgenoot het geval was, niets teveel was als het hun geesteskind Apintie betrof. Soms werkte zij tot in de kleine uurtjes door met haar man als het zaken Apintie rakende betrof. Zij werd en wordt dan ook nog steeds De Moeder vanApintie genoemd.

Vermeldenswaard is ook dat 5 personen die door Meneer Eddy zijn opgeleid en hun loopbaan bij Radio Apintie begonnen, nu eigenaar zijn van een radio c.q.

televisiebedrijf. Deze ontwikkeling vindt zijn oorzaak in het feit dat de heer Eddy Vervuurt een - wat men noemt - fijne neus had voor personen die aanleg hadden voor de te verrichten werkzaamheden in zijn radiobedrijf en die aanleg verder wist te ontwikkelen, zodat zij tot volwaardige, kundige medewerkers werden gevormd als zij werden aangenomen. Het was natuurlijk een eer voor hem mee te mogen maken dat medewerkers van hem het zover brachten in de maatschappij.

Zijn zonen Charles en Robbie vormen nu de directie: Charles Algemeen en Robbie Financieel Directeur, zoals hiervoor reeds vermeld. Robbie wordt als Financieel Directeur bijgestaan door de administrateur, de heer Glenn Meghoe. Glenn heeft de echte stonfutu van het bedrijf, de heer Basdew Badrisingh, afgelost. Badrisingh, die als jongeman bij Apintie kwam, eerst als incassoloper, later als administrateur, heeft tot zijn pensionering bij Apintie gewerkt, zowel in de Domineestraat als op de Verlengde Gemenelandsweg. Hij is - helaas - overleden.

Henk van Vliet, toentertijd werkzaam bij Radio Apintie, schreef in het Dagblad De West van 27 november 1988 (de heer Eddy Vervuurt is in dat jaar overleden) een in memoriam, waarmee hij de gevoelens van de gehele Apintie-crew vertolkte:

"Het is een voorrecht om over Edward Vervuurt, bij eenieder beter bekend als "Eddy", te kunnen schrijven. Dit voorrecht wordt ontleend aan de zeer bescheiden opstelling van deze onvermoeibare musicus, pluimveehouder ( De heer Vervuurt was in die tijd de grootste pluimveehouder in Suriname) en directeur van Radio Apintie die elke publiciteit rond zijn persoon vermeed. Een contrast met het medium waar hij de leiding en verantwoordelijkheid over had en waar hij sinds 1958 intensief mee bezig is geweest.

De invloed van meneer Eddy die zich altijd als een waarachtig Surinamer opstelde met betrekking tot het cultureel gebeuren in ons land, is van onschatbare waarde. Aan hem is het te danken dat onze Surinaamse muziek tot bloei is gekomen door niet alleen voor de promotie ervan te zorgen op de radio, maar ook persoonlijk de opnamen te verzorgen.

Eenieder keek bij de komst van Radio Apintie vreemd op toen men zóveel van onze eigen artiesten te horen kreeg. Nagenoeg alle muziekgroepen van Suriname hadden in die periode, toen de platenpers in ons land nagenoeg onbekend was, een eigen bandje. (Alleen Eddy Vervuurt bezat, als eerste en enige in Suriname, een eigen platenpers; zie "Korte biografie van de heer Eddy Vervuurt, de eerste directeur van Radio Apintie").

De door Eddy Vervuurt zelf opgenomen en tot grammofoonplaat verwerkte muziek van die bandjes was frequent te horen op de radio. Door zijn muzikale opleiding kon hij bij de opnamen de muzikanten - waar nodig - met adviezen begeleiden."

Radio Apintie is het enige station in Suriname dat tot in alle uithoeken van ons land te beluisteren is, omdat zowel op FM, AM als KORTEGOLF uitgezonden wordt.

Op FM is de ontvangst beperkt omdat de radiosignalen horizontaal worden uitgezonden, zodat die tot de gezichtseinder, ook wel horizon genoemd, kunnen worden ontvangen. Vandaar dat de FM-zendmast zo hoog mogelijk wordt geplaatst, want hoe hoger hoe verder het bereik wordt en vandaar ook, evenals bij de televisie, de relais- ofwel steunzenders, die tot ondersteuning dienen voor de ontvangst op grote afstand van de hoofdzender.

Op de middengolf, AM (ca. 185 tot 600 meter), worden de signalen ook horizontaal uitgezonden. Het zijn, in vergelijking met de FM en kortegolf lage frequenties, die redelijk lange afstanden kunnen afleggen langs het aardoppervlak, tot voorbij de gezichtseinder.

De kortegolfzenders hebben die beperking niet, omdat de uitstraling van die radiogolven niet horizontaal geschiedt, maar via de geïoniseerde lagen in de atmosfeer en dan - diverse keren - worden teruggekaatst naar de aarde. Kortegolfzenders hebben daarom met een goed aangepaste antenne en een redelijk vermogen wereldbereik. Radio Apintie heeft - vooral voordat het computertijdperk zijn intrede deed - veel luisterrapporten ontvangen van over de gehele wereld, tot uit Rusland (b.v. Tomsk) toe.