Pierzga

PIERZGA (perha) -pyłek kwiatowy zmagazynowany i zakonserwowany (zakiszony) w komórkach plastra; pożywienie białkowe dla pszczół. Zbieraczki zrzucają obnóża pyłkowe do pustych komórek plastra (głównie pszczelich, znacznie rzadziej trutowych), a pszczoły nielotne pracujące w ulu zwilżają je miodem i śliną, rozdrabniają, a następnie ubijają warstwami. W komórce może być 4- 5, a czasem i więcej warstw pyłu o różnym zabarwieniu. Powierzchnia zgromadzonego w ten sposób zapasu pokarmu pyłowego po napełnieniu komórki do 3/4 głębokości jest powlekana cieniutką warstewką miodu, w celu odizolowania od dostępu powietrza. W warunkach beztlenowych pierzga ulega fermentacji mlekowej, a wytworzony kwas mlekowy doskonale konserwuje zapas pokarmu. Jeżeli pokarm ten przeznaczony jest na zapas zimowy, pszczoły dopełniają komórkę dojrzałym miodem i zasklepiają woskiem. Pierzga różni się nieznacznie składem chemicznym od pyłku kwiatowego, zmienia się też skład gatunkowy drobnoustrojów: maleje ilość drożdżaków, rozwijają się mikroorganizmy z rodzajów np. Lactobacillus, Pseudomonas. W niektórych doświadczeniach nad żywieniem pszczół wykazano, że pszczoły karmione pyłkiem kwiatowym żyją krócej niż odżywianie pierzgą. Pierzga zawiera witaminę K oraz kilka enzymów, których nie stwierdzono w pyłku; wykazuje też silne właściwości antybiotyczne.

Ogólne wymagania rodziny pszczelej na pierzgę wynosi 17-35 kg na sezon. Do wyżywienia jednej larwy potrzeba 145 mg pierzgi zawierającej 20,2% białka, jedna pszczoła dorosła zjada w czasie całego życia 85-125 mg pierzgi