lífið er einstakt - njóttu þess - það er yndislegt...

...en stundum gleymum við því bara. Við eigum að njóta lífsins alla daga gera gott úr hlutunum, nýta alla reynslu til hins besta, horfa með jákvæðu hugarfari á lífið þegar það þýtur hjá. Það eru ótal hlutir sem gleðja augu, hug og hjörtu okkar á hverjum degi. Blóm sem springa út, fugl sem flýgur, lykt af nýbökuðu brauði, ilmur af nýmöluðu kaffi, hlægjandi börn, fólk að vinna við malbikun, nýtt malbik, ökumaður sem stoppar fyrir þér á gangbraut, grænt grasið, hjólandi fólk, karlinn á kassanum í stórmarkaðnum, kennarinn þinn í grunnskóla, lögreglukonan sem býður þér góðan daginn, snjóflyksur undir ljósastaur á dimmu síðdegi, tesopinn seinnipartinn, súkkulaðimolinn eftir mat, brosmilt andlit á götu, ánamaðkur í moldinni, rauðu eplin sem eru svo safarík, sæta hunangið, læknir sem hjálpar þér, vel málað hús, hljóðið í öldunni þegar hún skellur á landi, þakklát barnsaugu, eldrautt sólsetur, vinur eða vinkona sem hringir og er til staðar. Það er svo mikils virði að taka eftir öllu sem í kringum okkur er – veita athygli og vera þakklát, njóta augnabliksins og vera á staðnum – vera í núinu. Notaðu augun til að sjá, eyrum til að hlusta, nefið til að þefa, húðina til að snerta og tilfinningar til að finna til, gleðjast eða upplifa. Dagurinn í dag kemur ekki aftur og morgundagurinn kemur á morgun – ekki hafa áhyggjur af honum og lærðu af fortíðinni en ekki dvelja endalaust þar eða hjakka í sömu hjólförunum.

Svona var upphaf af færslunni minni á fésbókinni í byrjun júlí 2015 en þá var búið að greina mig með MS. Ég ætla ekkert að fara nánar út í það ferli hér en langaði bara að deila upphafinu með ykkur kæru lesendur, upphafinu að ferðalaginu sem ég er í, hvert það leiddi mig, hversu ótrúlegt það er og hvaða tækifæri það hefur boðið upp á.

Draumur

Lengi hafði ég gengið með þann draum að prófa að búa erlendis en einhvern veginn hafði ég ekki komið því inn i lífsmynstrið hjá mér að láta þann draum rætast. Eins og flestir þá var ég bara föst í rútínu eftir að hafa klárað nám, hugað að starfsferli og eignast börn. Þá urðum við eins og flestir verða, fastir í viðjum vanans. Ég hef alltaf verið dugleg og fyrst eftir greiningu passaði ég mig alltaf á því að breyta ekki neinu í mínu lífi, sinna fjölskyldunni 150%, vinna alltof mikið, hreyfa mig mikið, hitta vinkonur og vini og sinna öllum áhugamálunum af fullum krafti. Svo auðvitað brast eitthvað, eitthvað gerðist, eitthvað gaf sig. Ég fór í veikindaleyfi síðsumars 2018 og maðurinn minn sagði upp vinnunni sinni - nú ætluðum við að láta draumana okkar rætast. Við höfðum keypt okkur húsbíl, bókuðum okkur far með Norrænu og fengum skólagögn til heimakennslu í eitt ár. Ævintýrið hófst að sjálfsögðu á laugardegi til lukku. Áður en við lögðum af stað vorum við í raun ósköp venjuleg fjölskylda, búsett í Hafnarfirði. Börnin voru öll í Setbergsskóla, öll í tónlistarskóla og líka í íþróttum, Úlfur 14 ára, Breki 12 ára og Rán 9 ára, Hjördís Ýrr 44 ára grunnskólakennari og Þórarinn 46 ára sölumaður. Við tókum hefðbundinn þátt í samfélaginu, unnum, sinntum áhugamálum, mættum á fundi, viðburði og gerðum það sem samfélagið ætlast til af okkur. En nú var komið nóg af því, nú ætluðum við að gera eitthvað allt annað, eitthvað allt öðruvísi.

Ferðalagið

Það er áskorun að taka fimm manna fjölskyldu og pakka öllu því helsta inn í átta fermetra heimili á hjólum. Minimalisminn tók svo sannarlega völdin og sem dæmi þá var bara í boði að taka með fatnað eins og fyrir viku ferðalag. Við nutum þess að ferðast saman um Ísland og taka ferjuna til Færeyja og svo Danmerkur. Þar sem við erum sannir Íslendingar létum við ekki bjóða okkur rigningu og grámyglulegan sudda í Danmörku var því brunað suður á bóginn og var fyrsta nokkurra daga stoppið okkar í Wendlandi í Þýskalandi en þar vorum við búin að gera boð á undan okkur í sjálfboðavinnu. Svona nokkuð er algengt víða í Evrópu en í gegnum heimasíðu bókum við okkur í sjálfboðavinnu sem felst í því að hjálpa til að kostnaðarlausu og fá í staðinn t.d. húsaskjól, mat eða anað sambærilegt.. Við komust fljótt að því að þetta voru frekar miklir hippar, voru í skónum innandyra, höfðu lítið sem ekkert rafmagn og húsdýrin voru eiginlega bara gæludýr sem öll voru með einhverja galla eða veikindi. Við gerðum okkar besta og unnum mikið. Á daginn mokuðum við skít undan hestum og geitum og gáfum lamadýrum, svínum, hænum og gæsum að éta, svo hjuggum við eldivið og loks eftir erfiðan vinnudag spiluðum við fjölskyldan hlutverkaspil (roleplay/D&D). Börnin lærðu ýmislegt á þessari dvöl, bæði nægjusemi og þakklæti, að ónefndum allskyns hefðbundnum sveitastörfum. Þannig leið vika og við yfirgáfum litla býlið með bændafýlu og bros á vör. Leiðin lá enn sunnar og tókum við þátt í Octoberfest í München sem var frábær upplifun í alla staði. Það hentaði mér kannski vel að fá að nota stafinn minn góða í öllu þessu margmenni, en ég hef nefnilega tekið eftir því að það veitir mér ekki bara aukið jafnvægi að vera með stafinn - ekki síður gefur það til kynna að ég er ekki drukkin líkt og ég lít stundum út fyrir að vera - ég er bara svona hölt. Octoberfest er mikil stemnings hátíð og engu líkt að fá að taka þátt í þessari miklu veislu. En eftir líf og fjör og yndislega daga í Bæjaralandi var kominn ferðahugur í okkur. Við gerðum boð á undan okkur og stefnan var sett á dásamlegu Alpana.

Við verðum nú eiginlega að viðurkenna að Ítalía hefur löngum heillað okkur og vorum við leynt og ljóst búin að gefa okkur að Ítalía fengi veigamikið pláss í ferðinni okkar. Við ferðuðumst víða um norður Ítalíu og eru Alparnir og Suður-Tyrol meðal uppáhaldsstaðanna okkar. Þar er fegurðin engu lík, maturinn góður, vatnið svo ferskt og svo var fólkið einstaklega vinalegt og almennilegt. Við eignuðumst góða vini og fengum allstaðar góðar viðtökur. Snyrtimennskan var líka nokkuð mikil, sérstaklega þegar miðað er við suður Ítalíu. Eftir því sem sunnar dró á Ítalíu tók við allt önnur menning. Þar var ekki eins snyrtilegt og alltaf voru færri og færri sem töluðu ensku. Þrátt fyrir það þá vorum við ákveðin i að njóta þess besta sem Ítalía hefur upp á að bjóða. Við fórum kannski ekki í stærstu borgirnar eða stærstu ferðamannastaðina en nutum þess betur að kynnast heimafólki, fara í litlu þorpin og labba um þröngar götur og finna markaði og skringilega staði. Trulli-húsin áttu hug okkar allra í litlu smáþorpi og einstakur risastór hellir sem var upphaflega notaður sem ruslahaugur heillaði okkur til dæmis algjörlega upp út skónum. Auðvitað er ekki hægt að fara til suður Ítalíu nema koma til Pompeii. Það var einstök upplifun og magnað að sjá alla þessa verkfræði og allar þessar minjar sem hafa varðveist í gegnum aldirnar. Sjálf heillaðist ég algjörlega af öllum fallegu flísunum og öllum munstrunum sem þarna eru. Dóttir okkar heillaðist samt meira af villikettinum sem vafraði þarna um í leit að félagsskap og klóri bak við eyrað.

Spánn og Portúgal eru heillandi staðir yfir vetrartímann fyrir konu eins og mig. Loftslagið var svo milt og gott allan veturinn og fannst mér einstakt að fá að vera þar og bara njóta. Við vorum líka dugleg að finna okkur stæði og staði við ströndina, synda í volgum sjónum og njóta. Börnin voru líka dugleg að taka til hendinni, svamla út í sjó og safna plasti til að henda, en af nógu var þar að taka. Sem betur fer er hann að líða undir lok gamli málshátturinn ,,lengi tekur sjórinn við”

Löndin sem við heimsóttum urðu rúmlega tuttugu að tölu. Þau höfðu öll sinn sjarma og hvert og eitt þeirra geymir staði og ævintýri sem við svo sannarlega værum til í að endurupplifa og endurtaka, að ógleymdum öllum nýju stöðunum sem við værum líka til í að upplifa og sjá. Þegar fór að vora aftur fundum við að við vorum ekki tilbúin að fara aftur til Íslands, auk þess sem okkur langaði líka að prófa að búa erlendis í a.m.k. eitt ár. Við vorum nokkuð lengi að finna hvar við vildum dvelja næsta árið en þegar við fórum yfir landamærin til Slóveníu var bara ekki aftur snúið. Það var heitur sumardagur og við ekki með neitt sérstakt planað þegar við komum yfir til Slóveníu. Þvílík fegurð, þvílík gestrisni og þvílíkt land. Eftir stutta samveru með yndislegu fólki í slóvenskri sveit tókum við ákvörðun um að verða um kyrrt næsta skólaár. Það var því kominn tími til að finna okkur nýtt heimili, hús í sveit. Það merkilega var að við skoðuðum bara eitt hús og staðurinn heillaði okkur öll. Það var lítið mál að koma börnunum í skóla, bæði grunn og framhaldsskóla. Nýtt ævintýri var að fara að hefjast.

Slóvenska ævintýrið okkar

Í Slóveníu er einstaklega fallegt og gott að búa. Við bjuggum í sveitinni og fengum okkur auðvitað hænur, sem gáfu okkur egg á hverjum degi. Slóvenskt sveitalíf hentaði okkur mjög vel. Við bjuggum í skógarjaðrinum, í fallegum dal og við rætur fjalls þar sem gaman var að fara á skíði. Landið er ekki mjög stórt og því auðvelt að skreppa niður á strönd, fara í fjallaleiðangur eða reyna að finna birni úti í skógi. Það tókst ekki en í staðin voru börnin dugleg að fanga froska, fiðrildi og salamöndrur. Fuglasöngurinn í skóginum heillaði okkur og vorum við mjög dugleg að fara í leiðangra úti í skóg. Skógurinn bauð líka upp á ótal hjólaferðir og ekki spillti fyrir milt veðurfar. Við gátum verið úti í garði eða úti á verönd bróðurpart vetrar - og grasið bara hætti ekki að vera grænt.

Lokaorð

Það er gott að horfa til baka og sjá hvað allt gekk vel í þessu magnaða ferðalagi okkar, hversu góðir félagar við öll fimm erum og hversu mikið af hindrunum við náðum að yfirstíga. Það gat stundum reynst erfitt að komast ekki alltaf í heita og langa sturtu, fá ekki frið frá öllum hinum i fjölskyldunni, geta ekki bara lokað herberginu sínu og fengið frið, vera stöðugt með allskonar ný umhverfishljóð á hverjum nýjum stað eða nýtt tungumál. Öll lærðum við meira umburðarlyndi, virðingu fyrir náttútu og öðru fólki. En það var svo margt sem ég lærði líka með minn vissulega óvelkomna ferðafélaga. Ég lærði að ég þarf að taka tillit og gera ráð fyrir því að ég er með MS. Ég get gert svo margt til að auðvelda mér lífið. Það var gott að komast út fyrir þægindarammann, hætta í daglegu amstri og minnka allt stress og álag. Ég segi með gleði frá þessu ævintýri okkar. Með stolti segi ég frá því hvernig ég náði meiri sátt við nýja ferðafélagann minn ég býð honum að vera með en um leið gef ég honum ekki tækifæri til að ráða algjörlega ferðinni. Eins og sagt er - ég er með MS en MS-ið er ekki með mig. Láttu drauminn þinn rætast - ég mæli með því.

Smellið og skoðið gamla bloggið :-)