Korte toelichting

Schilders maakten in vroegere tijden zelf de verf die ze gebruikten. Verf wordt gemaakt van twee hoofdbestanddelen, namelijk pigment en bindmiddel. Vroeger werd als wit pigment veel loodwit toegepast.

Voor alle pigmenten in het museum geldt dat ze giftig zijn. Maar ook dat ze hele mooie kleuren hebben.

Als bindmiddel voor verf is er naast lijm veel olie en opgeloste hars gebruikt. De stukken hars of copal zijn vaak hard geworden stukken hars uit bomen. Met oplosmiddel en door warmte waren ze vloeibaar te maken. Vaak werden harsen gemengd met olie, zoals lijnolie. Dit proces noemt men “het stoken van het bindmiddel”.

Het maken van verf is gelukt als er een mengsel zonder klonten ontstaat. Alleen roeren en mengen is niet genoeg. De eenvoudigste en oudste manier om verf te "malen" was het fijn wrijven van de pasta tot er geen klonten meer in zaten. Voor witte en lichte verf werd een glazen loper gebruikt, voor donkere verven en kleuren een wrijfsteen.

De eerste verfmolen was afgeleid van een korenmolen. Twee stenen die met een draaistok over elkaar werden bewogen. De verf gaat er boven in en komt er gemalen aan de voorkant weer uit.

Hierna werden achtereenvolgens de potmolen, de driewals en de kogelmolen ontwikkeld.

De kogelmolen was het eerste gesloten systeem. De ronde trommels waren groot en konden meer dan 100 liter bevatten. In de trommels zaten roestvrijstalen of porseleinen kogels. Door de tijd in te stellen werd bepaald wanneer de verf gereed was.

Op dit moment wordt er in de verffabrieken een perlmill gebruikt. Dit is een methode om in een continu proces verf te maken. 

Wie verf zegt, zegt kleur! Al vele jaren worden er door de verffabrikanten kleurenwaaiers uitgegeven. Het museum bezit een behoorlijk grote collectie oude kleurenwaaiers.