Chuck Berry

Charles Edward Anderson Berry (St. Louis, Missouri, 18 oktober 1926), bekend als Chuck Berry, is een Amerikaans gitarist, zanger en componist. Berry was een van de eerste leden van de Rock and Roll Hall of Fame (1986). Deze Rock & Roll legende groeit begin jaren 30 op in St. Louis, Missouri, waar zijn moeder les geeft aan een lagere school en zijn vader aannemer is en tevens deken bij de plaatselijke kerk. De wijk waar het gezin woont, The Ville, is een van de weinige wijken waar zwarten in die tijd grond mogen bezitten. 

Hij gaat naar dezelfde highschool als waar Tina Turner later ook naar toe zal gaan. Nog voor hij zijn diploma haalt, moet hij nog wel een tijd de gevangenis in vanwege een gewapende overval In de gevangenis richt hij een gospelkoor op en bokst hij een tijd. Tijdens zijn middelbare schooltijd speelt hij veel harde blues muziek en doet hij mee aan talentenjachten. Uiteindelijk speelt hij zich meer en meer in de kijker en mag hij invallen bij plaatselijke bluesclubs. Zijn publiek heeft een brede muzieksmaak en Chuck ziet het als een uitdaging om zich zoveel mogelijk muziekstijlen eigen te maken. Hierdoor speelt hij ook blanke hillbilly muziek; dit tot groot plezier van zijn hoofdzakelijk zwarte publiek. Binnen de kortste keren geniet hij grote bekendheid in de bluesclubs in St. Louis en hij start The Chuck Berry Trio, waarmee hij de grote concurrent wordt van Ike Turners King Of Rythm. Wanneer hij tijdens een reis naar Chicago Muddy Waters te spreken krijgt, moedigt deze hem aan een afspraak te maken met diens platenmaatschappij; Chess Records. Leonard Chess en zijn producer Willie Dixon ontvangen hem en zijn erg te spreken over zijn upbeat nummer 'Ida Red'. Ze geven het nummer een nieuwe naam en spelen het in met een band. Als het nummer, 'Maybellene', klaar is geeft Chess het aan een van de meest invloedrijke radio DJ's uit New York, Alan Freed. Deze draait het regelmatig en het nummer wordt een regelrecht succes. Chuck geniet een hoop succes en hij koopt een eigen nachtclub in een upperclass buurt van St. Louis. Tijdens een optreden in El Paso, Texas leert hij een meisje kennen dat graag in zijn club zou willen werken. Berry stemt er mee in, maar door met haar de staatsgrens over te gaan, gaat hij in de fout. Het meisje is een Indiaanse en mag niet zonder toestemming van de politie de staatsgrens passeren. Hij wordt voorgeleid en veroordeeld tot een celstraf van 3 jaar. In februari 1962 gaat hij de cel in. Hij pakt de draad weer op en komt in 1964 weer met een aantal nummers, waaronder ´You Never Can Tell´, wat in 1994 nog gebruikt wordt in de Quentin Tarantino film Pulp Fiction. Maar het succes laat op zich wachten en hij verlaat in 1966 Chess Records. Zijn nieuwe contract bij het Mercury records label levert echter niet het beoogde effect op. Hij keert uiteindelijk in 1970 weer terug naar Chess, waar de inmiddels overleden Leonard Chess is opgevolgd door diens zoon en broer. En dan komt in 1972 zijn grootste succes met een ietwat vreemd nummer. ´My Ding-A-Ling´ is een lied waarin hij zingt over zijn penis. Het levert hem zijn eerste en enige nummer 1 hit in Amerika op. Het houdt zelfs de comebackplaat van ´Burning Love´ Elvis Presley van de nummer 1 positie af. Het laatste succes voor Chuck Berry is het nummer 'Reelin' and Rockin'' van het album  The London Chuck Berry Sessions. Zijn laatste album Rock It dateert uit 1979. In datzelfde jaar verdwijnt Chuck voor de derde keer in de gevangenis; dit keer vanwege belastingontduiking. Zijn hele gitaarspel is beïnvloed door de pianist Johnnie Johnson. Door de pianoakkoorden over te nemen, hadden de Chuck Berry-nummers niet de standaard A-D-E-akkoorden, maar Bes, Es en F.

Berry's nummers hebben de traditionele bluesmaatvoering, namelijk 12 maten, ook wel bluesschema genoemd.

Als je het A-akkoord als grondakkoord gebruikt, wordt het dit: 

A A A A

D D A A

E D A E

Het afwijkende van Berry's nummers was dat hij in de 10e maat niet de 4e trap speelt, maar dat hij blijft "hangen" in de 5e trap.

A = I D = IV E = V

Nogmaals met het A-akkoord als basis, ziet het er dan zo uit:

A A A A

D D A A

E E A E

Hierdoor verdwijnt de 'bluesy' (ietwat zeurderige) stemming en krijgt het een opgewekter karakter: rock-'n-roll. Een andere vondst is "zijn" gitaarintro. De karakteristieke intro van veel van zijn rockers is een typisch pianistisch opmaatje.

Naast de pure rock-'n-roll nam Berry warme, slow bluesnummers op, maar dat werden geen singles en geen hits.Het nummer Johnny B. Goode werd voor en op Johnnie Johnson geschreven.Om optredens te verlevendigen, maakte Berry op komische wijze gebruik van zogenaamde Hillbilly-wijsjes. Mede hierdoor werd hij door sommigen gezien als een countryzanger. Ook wist hij op deze wijze blank publiek naar zijn optredens te trekken. Dat was in de beginjaren 50 een prestatie, vanwege de rassenscheiding in de Verenigde Staten. Zijn beroemde duckwalk ontstond tijdens zo'n komisch Hillbilly-nummer.( bron: Wikipedia )