śnieg

biel, jakby ziemię ktoś zapakował w papier biurowy
i na jakiś czas tak zostawił,
a my piszemy śladami scenariusze.

oglądamy w myślach filmy dydaktyczne
na nasz temat.
choć sezony mijają,
odcinki są archiwizowane,
to i tak nie wszystko pamiętasz.

plamy są niczym tropy
na naruszonym śniegu,
ścieżki prowadzące bezpowrotnie
na biegun.

bo przecież zdanie kończy kropka
lub wielokropek,
i wtedy trzeba znaleźć inną drogę,
miejsce odosobnienia
w granicach rogu kartki,

gdzie śni się to,
o czym pisałeś,
dokąd szedłeś,
i skąd widać pojedyncze ślady sań.

jakby życie było ziemistą linią,
a obok leżały bruliony kartek,
tysiące płatków
dziewiczego śniegu.

snow

white, as if someone wrapped the earth
in office paper
and left it like that for a while,
and we write our scripts
with footsteps.

we watch didactic films
about ourselves
somewhere in our heads.
seasons pass,
episodes get archived,
yet you still
don’t remember everything.

stains are traces
on disturbed snow,
paths leading
irreversibly
to the pole.

because a sentence ends
with a full stop
or an ellipsis,
and then you must find another road,
a place of seclusion
in the corner of a page,

where you dream of things
you wrote about,
the places you walked,
and where the solitary marks
of a sleigh remain visible.

as if life were an earthy line,
and beside it lay notebooks,
thousands of pages,
thousands of flakes
of virgin snow.

lustro

patrzę w noc,
a ona patrzy we mnie.
gwiazdy są tylko kurzem
na powierzchni szkła,
które ktoś dawno temu odwrócił w moją stronę.

każdy ruch planety
jest drgnieniem mojej powieki,
każdy rozbłysk supernowej
wspomnieniem, którego jeszcze nie przeżyłem.

w tej tafli
nie widzę początku ani końca,
tylko twarz,
która nie jest już moja,
ale wie, kim byłem,
nim nauczyłem się mówić: ja.

mirror

i look into the night,
and it looks back at me.
the stars are only dust
on the surface of a glass
someone long ago
turned in my direction.

every motion of the planet
is a tremor of my eyelid,
every flare of a supernova
a memory
i haven’t lived yet.

in this pane
i see no beginning
and no end,
only a face
that is no longer mine
yet knows who i was
before i learned
to say: i.

zatoka

tu kończą się głosy miasta,
za plecami beton, stukot obcasów.
przed oczami
linia brzegowa, zatoka.

fale podchodzą ostrożnie.
nie ma ptaków. woda
napięta jak skóra,
zatrzymana w bezruchu światła.

siadam na ławce przy ścieżce,
która urywa się w piasku.
w kieszeni klucze, telefon,
kawałek pustej kartki.

zostaje morze i ja
zawieszony jak boja
między brzegiem a otwartym światem.

nie muszę nic mówić.
patrzę, fale robią to, co zawsze.
niebo nad zatoką
rozjaśnia się bez powodu.

tu kończą się pytania.
zostaje obecność
czysta jak tafla wody
tuż przed zachodem słońca.

bay

this is where the city’s voices end,
behind me concrete, the click of heels.
before my eyes
the shoreline, the bay.

the waves come forward carefully.
there are no birds. the water
tight as skin,
held still in the grip of light.

i sit on a bench by the path
that breaks off into sand.
in my pocket keys, a phone,
a piece of empty paper.

there is only the sea and me,
suspended like a buoy
between the shore
and the open world.

i don’t need to say anything.
i watch the waves do
what they always do.
the sky above the bay
brightens for no reason.

this is where questions end.
what remains is presence,
clear as the surface of water
just before sunset.

kadr znad morza

kiedy zasnęłaś,
ostatnia fala rozbiła się o plażę.
potem wszystko umilkło.

jak namacalna
jest teraz każda myśl.

światło w oddali
cienkim marginesem
obrysowuje miasto,
bezgłośnie opada na podłoże.

pod oknem samochody
odbijają metaliczny księżyc.

ulica ciągnie się wzdłuż brzegu,
znika za smażalnią ryb.

z przyzwyczajenia
kładę się
po twojej lewej stronie.

frame above the sea

when you fell asleep,
the last wave broke on the shore.
after that
everything went silent.

how tangible
every thought is now.

the distant light
outlines the city
with a thin margin,
falling soundlessly
onto the ground.

under the window
cars reflect
the metallic moon.

the street runs along the coast,
disappears behind the fish bar.

out of habit
i lie down
on your left side.

Wyobrażam sobie ciemność w worku

z którego można jedynie przenieść się w miejsca jasne i ciepłe

Wszystko wygląda jak dobrze wykadrowane zdjęcie
choć nikt nie głaszczę po karku,
oczy mam jak to jezioro
w najpiękniejszym miejscu na ziemi,

gdzie, leżąc po czubek nosa w wodzie,
myślę, że miłość, którą ktoś próbował utopić,
można jeszcze odwołać
jak śmierć idącą w moją stronę.

Bo krucha jest tama ze słów,
subtelna niczym fala,
spod której wyławiam z dna
myśl pełną czułości.

A woda wyrzuca mnie na brzeg
jak szczeniaka,
którego ktoś próbował utopić.

i imagine darkness in a sack

from which one can move only into bright and warm places

when everything looks
like a well-framed photograph,
though no one strokes my neck,
my eyes are like that lake
in the most beautiful place on earth,

where, lying in the water
up to the tip of my nose,
i think the love
someone tried to drown
can still be called back,

like death
walking toward me.

for the dam made of words
is fragile,
delicate as a wave,
beneath which i pull from the bottom
a thought
filled with tenderness.

and the water throws me ashore
like a puppy
someone once tried
to drown.

Dwudziesta litera alfabetu polskiego

Bynajmniej — ci, co wycinają to drzewo,
robią to z taką zajadłością,
jakby sama nienawiść
zezwoliła na tę wycinkę.

A potem ktoś zapytał:
Czy palę?
Tak, palę:
dokumenty, zdjęcia,
to wszystko, co mnie określa.

A on patrzy na te pęknięcia serca.
„Choroba to dar unicestwienia” — powiedział.
„Umrzesz na moich warunkach.”

Następnie sen się urwał.
Pomyślałem o zmarłych
mówi się: dobrze albo wcale.
Raczej okazjonalnie,
tak jak o trawie
wykaszanej do zera.

Sukinsyn kosił w śniegu,
bo nie mógł zasnąć,
słysząc pomrukiwanie zwierząt.

Wkrótce słońce,
w swój najbardziej miły sposób,
spaliło ziemię.
I płonął — niczym las.
Płonął w swym śnie.
I w moim też płonął,
jakby
do końca
swojego życia.

the twentieth letter of the polish alphabet

by no means — those who cut down this tree
do it with such ferocity,
as if hatred itself
had granted permission
for the felling.

and then someone asked:
do you smoke?
yes, i smoke:
documents, photographs,
everything that defines me.

and he looks at the cracks
in my heart.
“disease is the gift of annihilation,” he said.
“you will die
on my terms.”

then the dream broke off.
i thought of the dead —
we speak of them well
or not at all.
mostly on occasion,
the way we speak of grass
mowed down
to nothing.

the son of a bitch mowed in the snow,
because he couldn’t fall asleep,
hearing the low growl
of animals.

soon the sun,
in its most gentle manner,
burned the earth.
and he burned — like a forest.
he burned in his dream.
and in mine he burned too,
as if
until the very
end
of his life.

Molo w Orłowie

Przychodzę tu co wieczór,

ze swoim niedokończonym wierszem,

jak z psem na spacer.

Patrzę na horyzont, gdzie słońce

próbuje domknąć dzień.

Bo ten wiersz — niczym molo —

prowadzi do rozległych myśli,

które znikają jak odpływ.

Jednak morze nie obiecuje niczego —

jest jak szkło,

za którym kryje się

metafizyczna część krajobrazu.

Każdy chciałby się w nim zanurzyć,

gdyby nie te krzyczące mewy,

ich przenikliwy pisk

rozcinający przestrzeń,

jakby coś się miało wydarzyć,

wypalić w człowieku,

a potem rozjaśnić od środka,

wzniecając pożar

o zachodzie słońca.

Ale ten ogień nie parzy,

nie niszczy, nie wzywa do walki.

Jest jak ciepło,

którego nie da się wskazać palcem.

Jest pointą,

w którą zagłębiam się — cały.

The Pier in Orłowo

i come here every evening
with my unfinished poem,
the way you take a dog
for a walk.

i look at the horizon,
where the sun tries
to close the day.

for this poem — like the pier —
leads toward wide thoughts
that vanish
like the tide.

yet the sea promises nothing —
it is like glass,
behind which
the metaphysical part
of the landscape hides.

anyone would want
to sink into it,
were it not for the screaming gulls,
their piercing cry
cutting the air,

as if something
were about to happen,
burn its way into a man,
and then brighten him
from the inside,

raising a fire
at sunset.
but that fire
does not burn,
does not destroy,
does not call to battle.

it is like warmth
you cannot point to
with a finger.

it is a kind of point,
a closing line,
into which
i sink
entirely.

margines internetu

tu kończy się język. litery ścielą się jak popiół
po forach, których nikt już nie otwiera.
wciąż migają awatary, duchy dawnych rozmów,
które ktoś porzucił w połowie zdania.

na marginesie internetu żyją linki prowadzące donikąd,
zdjęcia o rozdzielczości snu, pytania bez odpowiedzi.
to tam trafiają słowa, których było za dużo
i te, które przyszły za późno.

margines, miejsce, gdzie cisza jest cięższa
niż wszystkie hasła dnia.
a jednak właśnie tam, na samym obrzeżu,
ktoś zapisuje wiersz, którego nikt nie miał przeczytać.

i może dlatego trwa, krąży bez adresu,
jak wiadomość w butelce rzucona w ciemny ocean,
która nigdy nie wróci,
ale wciąż świeci na ekranie,
gdy ktoś przez przypadek kliknie w zapomniany link.

the margin of the internet

this is where language ends. letters settle like ash
across forums no one opens anymore.
avatars still flicker, ghosts of old conversations
that someone abandoned halfway through a sentence.

on the margin of the internet live links leading nowhere,
images with the resolution of a dream, questions without answers.
that is where the words go — the ones there were too many of
and the ones that arrived too late.

a margin, a place where silence is heavier
than all the slogans of the day.
and yet it is there, right at the very edge,
that someone writes a poem no one was meant to read.

and perhaps that is why it endures, circling without an address,
like a message in a bottle thrown into a dark ocean
that will never return,
and yet still glows on the screen
when someone accidentally clicks
a forgotten link.

atlas wewnętrznego nieba

na pierwszej stronie
moje serce zapisane jest jak gwiazdozbiór lwa,
pulsuje w rytmie czerwonego słońca.

w rozdziale o płucach
znajduję mgławicę powietrza,
rozciągniętą między żebrami jak most z dymu.

moje nerki — dwie bliźniacze planety —
krążą wokół księżyca pępka,
utrzymując wodę w stanie wiecznej podróży.

ognisko żołądka
pali się językiem marsa,
każdy płomień opowiada inną historię głodu.

a na końcu księgi
czeka mapa powrotu do źródła —
czysta kartka,
na której mogę narysować siebie,
bez kości, bez skóry,
tylko jako światło w ruchu.

atlas of the inner sky

on the first page
my heart is written like the constellation of leo,
pulsing in the rhythm
of a red sun.

in the chapter on lungs
i find a nebula of air,
stretched between the ribs
like a bridge made of smoke.

my kidneys — two twin planets —
orbit the moon of the navel,
keeping water
in a state of endless travel.

the hearth of the stomach
burns with the tongue of mars,
each flame telling
a different story of hunger.

and at the end of the book
a map of return to the source awaits —
a blank page
on which i can draw myself,
without bones, without skin,
only as light
in motion.

morze

a jednak wracam — jak syn marnotrawny,
który chce posłuchać szumu morza.
to siła, która mnie nie potrzebuje,
niesie. z każdym przypływem
przypomina, że nie jestem centrum.

i to wystarcza ,
by stanąć w miejscu,
nie szukać sensu,
oddychać.

podchodzę bliżej, zanurzam stopy
w zimnych falach,
czuję, jak coś się uspokaja we mnie.
ciepło pod skórą łączy się z chłodem ,
jakby to była forma zgody.

sea

and yet i return — like a prodigal son
who only wants to hear
the murmur of the sea.
a force that does not need me
it carries me. with every tide
it reminds me
that i am not the center.

and that is enough ,
to stand still,
to stop searching for meaning,
to breathe.

i step closer, dip my feet
into the cold waves,
feel something inside me
settle.
the warmth beneath the skin
meets the chill of water,
as if it were
a form of agreement.

Tramwaj

Jadę do domu lekko pijany,
może nieco bardziej wstawiony.
Sen nie jest snem, kiedy mam wciąż otwarte oczy.
Powtarzam sobie: jadę do domu tramwajem,

a on, umiejscowiony wśród drzew,
bokiem do komendy milicji przy ulicy Szczebrzeskiej,
stoi na poboczu.
Brakuje torów, by się rozpędzić.

Nie zamykam oczu. Aura tej wiosny potrafi zaskoczyć,
jak sen, który nie jest snem.
Krajobraz chowa się za budynkami,
kiwającymi głowami znajomych i nieznajomych.

Jestem na przejściu dla pieszych,
a w tle — wieża Kolegiaty.
Mam otwarte oczy. Odganiam się od sępów,
blisko, tuż przed przystankiem,
gdzie przeszły już defilady.

Dzieci ze szkoły.
Zachód słońca na murze liceum
wypisuje wiadomość wieczornemu niebu.

Jadę do domu bez biletu,
a ta linia piwa w szklance znika
i ja znikam w tej ciemnej uliczce.

Wracam do życia,
mimo że tramwaj wciąż stoi w miejscu.
Na dachu — to nie pantograf,
to wygięta przez wiatr antena.

Obraz lekko śnieży,
gwar rozmów miesza się
z dźwiękiem dzwoneczka nad drzwiami.

Tram

i’m riding home a little drunk,
maybe more than a little.
a dream isn’t a dream when my eyes stay open.
i keep repeating: i’m going home by tram,

though it sits among the trees,
sideways to the old militia station
on szczebrzeska street,
parked on the shoulder.
no tracks to gather speed.

i don’t close my eyes. the spring’s aura
can still catch me off guard,
like a dream that isn’t a dream.
the landscape hides behind buildings,
nodding their heads
like familiar and unfamiliar people.

i’m at a crosswalk,
the tower of the collegiate church behind me.
my eyes are open. i brush away the vultures,
right here, just before the stop
where parades once marched through.

schoolchildren.
the sunset on the high-school wall
writes a message to the evening sky.

i’m going home without a ticket,
the line of beer in my glass disappearing,
and i disappear with it
into this dark alley.

i return to life,
even though the tram still hasn’t moved.
on the roof — that’s not a pantograph,
but an antenna bent by the wind.

the picture flickers with snow,
the murmur of voices mixes
with the small bell over the door.