Van Torenhof over Blekkaard tot Park Atlantis

De grote boerderij ‘Het Torenhof’ lag midden op de Heide. In die tijd behoorde het landgoed en aanpalende percelen, gelegen aan de rand van de tweeduizend jaar oude duinen, aan de familie P. Vandaele. Het zijn de oudste duinen en polders van de Belgische kust.

Camping ‘Het Torenhof’

Na WO II en de opkomst van de socialistische partij werd het Torenhof in 1948 aangekocht door Nic Bal in opdracht van De Vrienden van de Arbeidersjeugd. De ziekenbond en ziekenzorgkassen werden opgericht en mede door de invoering van de betaalde vakanties voor de arbeiders was er nood aan opvang aan de kust (wettelijke 10 dagen verlof sinds 1936).

Het Torenhof werd omgebouwd tot camping, met kantine, was- en slaapgelegenheden in tenten opgesteld rond het woonhuis. De eerste gasten waren kampeerders, deels met zelfgemaakte tenten of tenten uit legerdepots. Ze kwamen met de trein, tram of met bussen.

In de jaren 1950 werd het salon van het Torenhof omgebouwd tot receptie en café met een aantrekkelijk interieur. Er werden plaatsen voorzien voor de begeleidende monitoren, maar algauw bleek er nood aan meer accommodatie. Het oorspronkelijk woonerf met de prachtige toren bleef nog een tijd staan, maar de stallingen links en rechts van het huis werden gesloopt voor het bouwen van kamers. Achter het woonhuis richtte men een bijkomend gebouw op met keukens en een restaurant, het geheel vormde een Y-vormig gebouw. Dit laatste werd later de Okido. In de tuin werden er speelplaatsen en een prachtige minigolf aangelegd.

De Blekkaard

Tijdens de zomervakantie kwamen horden toeristen met bussen naar Klemskerke, naar het nieuwe vakantiecentrum. Allereerst waren het de arbeiders en hun familie, leden van het ziekenfonds of van de BSP, later konden er ook andere verlofgangers terecht. De slaapruimtes waren voorbehouden voor de volwassenen en de tenten voor de kinderen en groepen. De begeleiders verbleven in zaaltjes en jeugdgroepen in grote tenten. Wasgelegenheid was er in douches in een zijgebouw.

Grootste vakantiecentrum uit de omgeving

De Blekkaard, zo werd het genoemd, kon met 400 appartementen de toestroom van toeristen opvangen. De metaalarbeiders uit het Luikse en arbeidersfamilies uit het kolenrevier van de Borinage waren de talrijkste gasten in de zomer, maar vanaf september waren de contingenten gepensioneerden aan de beurt. Het was het grootste vakantiecentrum uit de omgeving.

In 1958 werd er werk gemaakt van een nieuwe toegang tot de Blekkaert en het Torenhof. Een futuristisch gebouw werd opgetrokken, een constructie in sierlijke spantenbouw gemaakt in de kunstwerkstede De Coene uit Kortrijk. De spantenbouw van De Coene vertegenwoordigde de toenmalige avant-gardistische architectuur. Een heel nieuwe techniek zonder beton naar een ontwerp van architect Jean Dupuis.

Dit paviljoen stond vermoedelijk op de Feira International de Bogota en diende er als Belgisch Paviljoen op de wereldtentoonstelling in 1956. Het werd nadien overgeplaatst naar de Blekkaard alwaar het dienst deed als onthaal, restaurant, bar, zelfbedieningswinkel, kegelbaan, cinema, wasserette en ontspanningsruimte enz.. Ernaast kwamen tennisvelden. De keukens bevonden zich ondergronds evenals de cinemazaal.

Het eerste zwembad dat in 1966 gebouwd werd met zijn prachtige glazen koepel was een juweeltje. De uitgegraven aarde werd aangevoerd op de boorden van het Dankaertzwin om de overstroming van het terrein bij hoge waterstand in de kreek onmogelijk te maken.

Dan verdween de eerste evenementenzaal om plaats te maken voor een enorm ruime zaal, met dans en theaterruimte naast een grotere bar. Er was veel ambiance in de zomer, zelfs Willy Somers trad er geregeld op en vulde de avonden met toeristen en bewoners uit de omringende dorpen.

Voor de weinige winkels en cafés op de Vosseslag was het hoogconjunctuur. Het café bij uitstek was Café Venus. ‘Café voor allen’ stond er te lezen in de Mispelburgstraat, de verzamelplaats voor de socialisten met het hijsen van de Rode Vaan en de Belgische Driekleur.

In die tijd was de tewerkstelling op D’Heie verzekerd, 71 mensen vonden er werk in het Torenhof en de Blekkaard, weliswaar enkel in het seizoen tussen juni en september. Het in 1959 officieel geopend vernieuwd park verzekerde de horeca op D' Heie fortuin, vooral de café Venus van Michel en Lisette, maar ook de Pat à Pouf van Wilfried Maricou, de Mispelburg van Brysse en het Volkshuis leefden mee.

De jaren 1960 en 70 waren superjaren voor het toerisme op de Vosseslag waar ondertussen al verscheidene campings aangelegd waren.

Super Blekkaard

Het duurde dan ook niet meer lang tot er weer gebouwd werd. In de jaren 1970 werden er twee woontorens gebouwd, een ongezien concept in België, complete appartementen ingebouwd in zeshoekige blokken en opeengestapeld tot een bijenkoek met torens voor de trappen en de liften. Te zien van ver buiten Klemskerke. Architecten waren terug Jaminon en Dubois.

Tussen de twee blokken een verbindingsstuk met restaurant en bar. Onder het geheel een doorgang met vijver en aangelegd park. Het hoevetje met het nr. 27 in de Violierenlaan, behoorde ooit toe aan Charles Joncheere-Depecker en werd de toegang naar deze blokken. Het was lange tijd ontvangstcentrum. Het werd later gesloopt. Het geheel kreeg de naam van ‘Super Blekkaard’.

Park Atlantis

Vanaf de tachtiger jaren ging het snel bergaf, de toelagen van de staat werden afgeschaft, er werd door de eigenaar niet meer geïnvesteerd en de toeristen bleven weg, mede door de opkomst van tweede verblijven waar iedereen eigenaar was en naar zee kon komen op elk tijdstip van het jaar.

De SP had hoge schulden en wilde het park liever kwijt en ook grote problemen in het bestuur lagen aan de oorsprong van deze ondergang. In 1984 was er leegstand. Mangé van de SP verkocht het park in 1985 aan Jean Claude Van Biervliet, hotelier, vastgoedmakelaar en gewezen casinobaas uit Oostende, die er nieuw leven in blies en het vanaf nu ‘Park Atlantis’ noemde. Hij vond er een chaotisch geheel en liet al onmiddellijk 4 gebouwen slopen, de gelijkgrondse studio’s en de oude boerderij Torenhof.

Hij investeerde in alle appartementen en verhuurde de nutsgebouwen. Rond de 330 appartementen wist hij aan de man te brengen met de belofte hun investering in 10 jaar terug te winnen.