"Hanenwandeling door De Haan" - Nu ook als audiotour!
In 1899 werd het Grand Hotel du Coq s/Mer gebouwd in opdracht van de heer Simson uit Gent naar de hand van architect Neirynck uit Blankenberge.
Het werd een van de luxehotels aan onze kust met 62 kamers, twee feestzalen, elektriciteit en stromend warm en koud water. Er was ook een lift aanwezig en een koetsenhuis, want men had er directe verbinding met de Golf van Oostende, die op wandelafstand in Klemskerke ligt. Op een achterkoer bevond zich de Boulangerie Autrichienne, die het brood en gebak leverde.
Het gebouw was kenmerkend voor de Belle Epoque-tijd luxueus en midden in het mondaine De Haan in opbouw, centraal gelegen bij het park de Potinière met zijn tennispleinen en minigolf en op een sprong van het casino.
Op het dak prijkt er een belvédère van waaruit de hotelpage de stoomtram uit Oostende of Blankenberge kon zien aankomen om de hotelgasten af te halen of naar de tram te laten brengen door de koetsiers.
In 1936 veranderde het hotel van eigenaar, het werd de heer François Saey uit Brussel en hij liet het gebouw restaureren door architect Leon Ide uit De Haan.
De Victoriaanse cottage stijl verdween, het vakwerk werd vervangen door beton, er kwam een mansarde dak met dakkapellen, ook de decoratieve elementen in de gevels werden minder. Het gebouw vertoond nu een classicistische stijl.
In 1940 wordt Camille Dufort er eigenaar van en tijdens WO II werd het hotel door de bezetter in gebruik genomen. Na WO II komt het in handen van de 'Société Coöperatieve Intercommunale d’Oeuvres sociales pour la région de Charleroi'.
Het werd 'Home Espérance', sociaal vakantiehuis voor kinderen uit de Borinage en omstreken.
Na enkele jaren van leegstand werd het Belle epoque gebouw in 1979 aangekocht voor 35 miljoen Belgische frank door de gemeente De Haan, die na de fusie van de gemeenten Wenduine, Vlissegem en Klemskerke nood had aan een groter gemeentehuis.
Deal kon gerealiseerd worden door een lening op 30 jaar. Er zou 25% toelage te halen zijn bij de voorzieningen voor dorpsherwaardering.
Een krantenartikel uit De Zeewacht van 15 september 1979 leert ons wat meer:
“Er was omtrent die aankoop geenszins eensgezindheid te bespeuren bij de gemeenteraad. Toen dit punt tot aankoop voor een tweede maal op de agenda stond (09.08.1977) waren er teveel gemeenteraadsleden opgestapt zodat men niet verder geldig kon zetelen.
Sommige gemeenteraadsleden zagen liever een nieuwbouw opgetrokken (getipt: hoek Ringlaan Zuid /Nieuwe Steenweg) omdat het gebouw al 75 jaar oud was. Een raadslid uit de oppositie had berekend dat het gebouw jaarlijks wel 3 miljoen (Belgische frank) zou kosten aan de gemeente (verlichting,verwarming, onderhoud).
Dat was een tegenargument na de uitleg van de schepen van Financiën die eerst had te kennen gegeven hoe het kostenplaatje zou worden opgelost. Sommige gemeentegebouwen zouden kunnen verkocht worden (o.a. de gemeenteschool te Klemskerke, de Zeeridder te Wenduine, het politiekantoor in De Haan-Centrum en nog een paar eigendommen). Dit om de lening vervroegd te kunnen afbetalen. De opcentiemen zouden van 1400 stijgen naar 1500, enz.
De tegenwind waaide uit Wenduine omdat men daar het gemeentehuis al had. Maar dat zou een andere bestemming krijgen: cultureel centrum met enkele vergaderlokaaltjes, een kinderopvangdienst in samenwerking met het OCMW, bovendien zou een administratief bureau en een politiewacht er behouden blijven. “
Een meerderheid keurde tenslotte de aankoop goed. Na restauratiewerken werd het gebouw in 1982 in gebruik genomen als gemeentehuis.
Tekst: Ignace Vanden Bulcke
Research : Ignace Vanden Bulcke, Freddy Baert