พฤฒิธเรศ แสงศิรินาวิน และวิชฏาลัมพก์ เหล่าวานิช

Academic article

บทคัดย่อ

การศึกษาเกี่ยวกับอาการบาดเจ็บในนักดนตรีที่ผ่านมาช่วยสะท้อนให้เห็นถึงปัญหาที่เกิดขึ้นจริงในกลุ่มนักดนตรีคลาสสิกซึ่งส่งผลกระทบต่อนักดนตรีอย่างรุนแรง (Fishbein et al., 1988) อย่างไรก็ตามจากการสืบค้นยังไม่พบการศึกษาเกี่ยวกับอาการบาดเจ็บในกลุ่มผู้บรรเลงดนตรีไทย บทความนี้จึงมุ่งสังเคราะห์องค์ความรู้เบื้องต้นที่เกี่ยวข้องกับ“ความเสี่ยงต่ออาการบาดเจ็บของนักดนตรี” โดยเชื่อมโยงกับบริบทการเรียนการสอนและท่าทางการบรรเลงในนักดนตรีไทย ซึ่งมีลักษณะเฉพาะทางบริบทการบรรเลง และการฝึกซ้อมที่อาจก่อให้เกิดภาระทางชีวกลศาสตร์สะสม บทความจึงเป็นการนำเสนอผลจากการทบทวนวรรณกรรมและการสังเคราะห์เชิงแนวคิดจากงานวิจัย หนังสือ และบทความวิชาการทั้งด้านดนตรีและสุขภาพ เพื่ออธิบายแนวโน้มของความเสี่ยงและปัจจัยเสี่ยงในกลุ่มผู้บรรเลงดนตรีไทย ที่อาจส่งผลให้เกิดอาการบาดเจ็บแก่นักดนตรีไทยในอนาคต โดยนำเสนอปัจจัยเสี่ยงสำคัญในนักดนตรีไทยออกเป็น 3 มิติ ได้แก่ 1) ความเสี่ยงจากการบรรเลง 2) ความเสี่ยงจากท่าทางการนั่ง 3) ความเสี่ยงจากความแตกต่างทางด้านร่างกาย พร้อมทั้งสรุปข้อเสนอเชิงปฏิบัติเบื้องต้นสำหรับครู ผู้เรียน และนักดนตรีไทย เช่น การประเมินความพร้อม วางแผนการฝึกซ้อม พักระหว่างการฝึกซ้อม การเตรียมความพร้อมร่างกาย ปรับสภาพแวดล้อม คำนึงถึงความแตกต่างทางด้านร่างกาย เป็นต้น

Natthaya Phanphiphat

Research article

Abstract

Performance-related injuries have received increasing international attention in the fields of music education and performing arts medicine, as such injuries directly affect musicians’ health, performance capacity, and professional careers. However, research concerning injuries among Thai musicians remains limited. This pilot study employed a mixed methods design with the objective of investigating the characteristics and anatomical distribution of injuries associated with the performance of Thai traditional percussion instruments. The sample was obtained through purposive sampling and consisted of 15 participants, including eight undergraduate students majoring in Thai percussion and seven professional musicians. Quantitative data were collected through an online survey (Google Form), while qualitative data were gathered through in-depth interviews with three university students. Descriptive statistics, including means and percentages, were used for quantitative analysis. The quantitative findings indicated that most participants reported relatively high frequency and duration of practice; however, none reported engaging in muscle stretching prior to every performance. The most frequently reported injuries occurred in the upper extremities, particularly the hands and fingers (73.3%), followed by the shoulders (60.0%), as well as the upper back and hips. Qualitative analysis similarly revealed a high prevalence of injuries in the upper extremities—especially the hands, fingers, and shoulders—followed by the back and hip regions. These injuries were associated with high-intensity and high-speed practice patterns, prolonged continuous practice sessions, and the absence of pre- and post-practice or performance stretching. The integration of quantitative and qualitative findings demonstrated consistent results regarding extended practice duration and the lack of preventive behaviors. This study provides foundational data on injuries related to Thai traditional percussion performance and may serve to inform the development of preventive strategies, appropriate treatment approaches, and improved communication between musicians and healthcare professionals in the future.

Napak Pakdeesatitwara, Imogen Clark,  Jirapa Champaiboon, & Jeanette Tamplin

Academic article

Abstract

Background: Coping with cardiovascular disease (CVD) is a lifelong journey through many changes. Despite the chronic nature of CVD, there is limited evidence on how people with CVD use music strategically for their health over time. As needs and circumstances evolve, providing some music interventions or playlists may only help until some point. Thus, we developed the Empowering Sustainable Therapeutic Engagement with Music (ESTEEM) program. This music therapy program focused on empowering individuals to use music for their health independently and sustainably. This mixed methods pilot randomized controlled trial aimed to investigate ESTEEM program feasibility, estimates of effect, and participant experiences. 

Method: Following ethics approval and trial registration, 24 consenting adult cardiac rehabilitation participants in Thailand were randomized into either the ESTEEM group or a waitlist control (WLC) group. The ESTEEM group received four fortnightly group music therapy sessions and standard care, while the WLC group received standard care alone. Feasibility data were collected. Estimates of effect were measured using DASS-21. Participant experiences were explored using semi-structured interviews and diary entries. Quantitative and qualitative data were analysed and integrated using a convergent core design.  

Results: Integrated results showed the ESTEEM program was feasible to implement with potential benefits on anxiety and stress reduction. Qualitative findings revealed an emerging mental approach taken internally by the participants to make music work for their health independently and sustainably. 

Discussion/Conclusion: The impact of music on health has been a topic of interest for both music therapists and music educators. The presenting author, who holds both music therapy and music education backgrounds, will discuss the emerging approach in this music therapy study and how it could be transferred to a music education context. Practice and research implications will be presented.