Kajkong Sasisajja

Research article

Abstract

Historically, in music dating from the mid-18th century onwards, the piano part has become increasingly prominent, developing independent musical lines distinct from the solo instrument. Aligning with this musical evolution, a growing number of scholars have actively advocated for elevating the status of collaborative pianists. Consequently, the transition from viewing them as mere “accompanists” to equal “collaborators” represents a pivotal shift in modern music education. Redefining this role is crucial, as it directly impacts students’ professional readiness, rehearsal dynamics, and ensemble outcomes. However, empirical research examining role perception from the perspective of the soloist, specifically within the Thai undergraduate context, remains scarce, making this an important exploratory study. The study aimed to: 1) examine students’ opinions in terms of role perception, expectations, and attitudes; 2) analyze the inter-relationships among these three dimensions; and 3) investigate the influence of collaborative experience on these opinions.

An exploratory quantitative survey was conducted with 61 undergraduate classical music students selected via convenience sampling. The research instrument was a validated questionnaire (α = .78-.85). Data were analyzed using descriptive statistics, Pearson’s correlation, and simple linear regression.

Students held highly positive attitudes (M = 4.55, SD = 0.46) and high expectations    (M = 4.51, SD = 0.50) towards collaborative pianists. For role perception, measured on a scale where higher scores denote a traditional “accompanist” view, the relatively high mean            (M = 3.82, SD = 0.73) indicated a tendency to perceive pianists as subordinate supporters rather than equal collaborative partners. Regarding the inter-relationships among these dimensions, Pearson’s correlation revealed significant positive relationships between role perception and expectations (r = .579, p < .001), role perception and attitudes (r = .456, p < .001), as well as attitudes and expectations (r = .398, p < .001). Subsequent regression analyses indicated that role perception was a significant predictor of both expectations (R² = 33.5, p < .001) and attitudes (R² = .20.8, p < .001), while attitudes also predicted expectations (R² = .15.9, p < .001). Finally, satisfaction with collaborative experience significantly predicted positive attitudes (R² = .27.3, p < .001), expectations (R² = .10.7, p < .05), and role perception (R² = .6.6, p < .05).

These findings suggest that while soloists genuinely enjoy collaborating, viewing the pianist merely as a subordinate accompanist significantly influences their high expectations and attitudes. Given the small sample size, these initial findings cautiously suggest that cultivating mutual understanding requires a paradigm shift in how student soloists are trained. Specifically, curriculum committees should allocate sufficient, structured time for collaborative sessions, both during supervised studio lessons and independent rehearsals. Even more crucially, studio teachers should actively cultivate this mindset by guiding soloists to recognize the integral role of the piano part, fostering mutual respect both during collaborative practice and in broader professional contexts.

นราธิป เพียรทอง เเละ ดนีญา อุทัยสุข

Research article

บทคัดย่อ

บทเพลงเดี่ยวจะเข้เป็นเพลงฝึกทักษะสำคัญในการพัฒนาผู้เรียนดนตรีไทยระดับสูง การวิเคราะห์เชิงกลวิธีที่เชื่อมโยงกับการจัดการเรียนการสอนยังมีจำกัด งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) จำแนกกลวิธีการบรรเลงที่ปรากฏในเพลงเดี่ยวจะเข้ทางครูระตี วิเศษสุรการ จำนวน 2 เพลง ได้แก่ เพลงนกขมิ้น สามชั้น และเพลงสุรินทราหู สามชั้น และ 2) วิเคราะห์เปรียบเทียบในมิติของการเรียนการสอน ใช้การวิจัยเชิงคุณภาพ รวบรวมและวิเคราะห์ข้อมูลด้วยวิธีการวิเคราะห์เนื้อหา โดยใช้ตารางจำแนกเกณฑ์มาตรฐานสาขาวิชาชีพดนตรีไทย จากการจำแนกกลวิธีการบรรเลง พบว่า ทั้งสองเพลงต่างมีโครงสร้างอัตราจังหวะสามชั้นจำนวน 3 ท่อนเช่นเดียวกัน และมีกลวิธีพื้นฐานร่วมกันหลายประการ โดยเพลงนกขมิ้น สามชั้น มีการใช้กลวิธีรวม 8 ประการ ขณะที่เพลงสุรินทราหู สามชั้น มีจำนวน 12 ประการ ครอบคลุมกลวิธีตามมาตรฐานวิชาชีพดนตรีไทยอย่างครบถ้วน อีกทั้งยังมีความแตกต่างด้านจำนวนจังหวะในแต่ละท่อน และการใช้ทางเสียงที่ต่างกัน สะท้อนลักษณะเฉพาะของแต่ละเพลงอย่างชัดเจน ในมิติด้านการวิเคราะห์เปรียบเทียบเพื่อการเรียนการสอน พบว่า เพลงนกขมิ้น สามชั้น มีระดับความซับซ้อนของกลวิธีและโครงสร้างจังหวะน้อยกว่า จึงเหมาะสำหรับการพัฒนาทักษะพื้นฐานและการวางรากฐานกลวิธีสำคัญของการบรรเลงเดี่ยวจะเข้ ขณะที่เพลงสุรินทราหู สามชั้น มีความหลากหลายและซับซ้อนของกลวิธีมากกว่า จึงเหมาะสำหรับการพัฒนาทักษะขั้นสูงและการยกระดับสมรรถนะการบรรเลงสู่มาตรฐานวิชาชีพ ทั้งสองเพลงมีความสัมพันธ์ในฐานะบทเพลงฝึกทักษะที่ต่อเนื่องกันตามลำดับความยากง่าย และสามารถนำไปใช้วางลำดับการจัดการเรียนการสอนได้อย่างเป็นระบบในบริบทการศึกษาดนตรีไทย

Chanita Pongtanalert

Academic article

Abstract

In many traditional music education setting educators tend to prioritize technical precision and high standards of performance, often fostering a competitive environment characterized by pressure, career uncertainty, and a fear of failure. Consequently, this approach can restrain student engagement and make it increasingly difficult for learners to maintain their passion for music learning. Addressing this critical issue, this paper proposes a conceptual  reframing regarding the application of Csikszentmihalyi’s Flow theory in music teaching.

Mihaly Csikszentmihalyi defines “flow” as a state of complete immersion and full engagement in a chosen activity. While flow is often viewed as a byproduct of performance mastery, this article advocates for a conceptual pivot by viewing flow as a foundational process for effective learning. Most literature of flow and music education has mostly focused on musical performance, but research regarding flow as a process-oriented approach that can be used in teaching strategies remains relatively scarce. This paper explores the synthesis of existing literature on the state of flow and its role in musical and educational contexts, addressing how the core elements of flow, such as unambiguous objectives, immediate feedback, and the balance of challenge and skill, are interconnected with the concept of educational scaffolding. When teachers act as the facilitators, regulating the balance between challenges and skills for students and allowing them to explore the possibilities independently, deep engagement emerges.

According to the literature, it is clear that the connection between flow theory and music teaching practice connect deeply rooted in musical improvisation. The reson is that musical improvisation can trigger students’ creativity and allow students to immerse themselves directly into complexed music-making processes. To an extent improvisation emphasizes real-time adjustment and encourages students to stretch their capabilities toward their musical goals which can later facilitate the acessibility of flow for music learners. When music educators foster a positive psychological environment where students are encouraged to embrace mistakes as part of the creative process rather than failures, a positive music learning community, an optimal engagement, and an enhanced learning outcomes for a lifelong commitment to musical expression will soon be accomplished.