9. Besmettingsgevaar

Angst is zeer besmettelijk! Een afschuwelijk voorbeeld daarvan in het drama tijdens de live parade in Duisburg. Er waren twee looproutes die het laatste stuk samen kwamen in een tunnel. Door de enorme drukte brak er paniek uit. Hierdoor zijn vele mensen onder de voet gelopen. Massapaniek is dan ook de grootste nachtmerrie voor evenementen, waar veel mensen aanwezig zijn. Er hoeft maar iemand wat te roepen...

Zo is het ook met mijn angst. Het komt op en ik word onrustig. Des te meer ik het onderdruk, des te erger wordt het. Mensen om mij heen merken (vaak onbewust) dat ik anders reageer. Mijn zoon ging vroeger dan nog meer aandacht trekken. Die onrust veroorzaakte dan bij mij ook nog weer onrust. Hij is nu een stuk ouder, en als er nu iemand om kan gaan met mijn buien is hij dat wel. Hij heeft dit feilloze gevoel al jong geperfectioneerd. Zo had ik weer eens last van enorme onrust en mijn toenmalige vriend wist echt niet hoe hij er mee om moest gaan. Moest hij nou juist naar me toe komen of me even met rust laten. Het werd iets daar tussen in, dus eigenlijk geen van beide. Ik was niet in staat om aan te geven wat het beste was. Wist het zelf ook niet. We stonden samen op het balkon en allebei niet meer wetend hoe of wat. Ik hoorde mijn zoon de naam van mijn vriend roepen. Hij keek mij aan en ik zei dat hij maar even bij mijn zoon moest gaan kijken en dat deed hij. Ik stond toen nog alleen op het balkon en langzaam werd ik rustig. Na een tijdje kwam mijn zoon even een kusje brengen. Daarna kwam mijn vriend en konden we weer met elkaar. Later vertelde mijn vriend dat mijn zoon hem geroepen had en hem gezegd had dat hij me even moest laten, want dat moet bij mama wel eens. Na een half uurtje besloot de kleine man mij even te komen peilen. Hoe moeilijk mama het ook heeft, kusjes van hem zijn altijd welkom. Toen hij zag dat ik weer rustiger was, vertelde hij mijn vriend dat de kust weer veilig was.

Voor mensen in mijn directe omgeving is het soms heel moeilijk geweest. In dit boek leg ik het misschien allemaal makkelijk en kort uit, maar ik heb jarenlang ook niet geweten wat er aan de hand was. En nog steeds is het lastig, want hoe goed ik ook mensen vooraf vertel wat er kan gebeuren…. ze schrikken zich echt te pletter als ze het mee maken. Om iemand mee te maken die het zo moeilijk heeft, zeker als je heel veel van degene houd, is ook erg moeilijk. Hulpeloos toezien hoe iemand zich totaal verliest. Dat doet zeer en brengt zeker schade aan bij die ander, zo heb ik zelf ook ondervonden. Dat ik er zelf mee moet leven, is nog enigszins te doen voor mij. Maar dat ik daar onbedoeld andere mee heb belast vind ik verschrikkelijk en is ook een enorme drijfveer voor mijn zoektocht.

Zo ben ik ook wel vrienden kwijt geraakt. Mensen die er gewoon niet tegen konden. En ik zeg eerlijk dat ik ook niet weet of ik het andersom aan had gekund. Ik neem ze niets kwalijk. Als bij mij blijven je meer schade oplevert dan geluk, dan hoop ik dat je voor geluk kiest. Meegaan in mijn ellende heeft geen zin. Ook heb ik deze beslissing wel eens voor anderen genomen. Ze bleven trouw, maar ik zag langzaam de tekenen van mijn rommel bij hun verschijnen. Dan stootte ik ze bewust af. Zelf vind ik dit niet leuk om toe te geven, want van een aantal heb ik ontzettend gehouden en veel geleerd. Zelfs zoveel, dat als ik ze niet was tegen gekomen ik nu nog steeds in de ellende zat. Door mij te helpen gaven ze een deel van zichzelf. En hoewel ze dit vrijwillig deden, ben ik ze ontzettend dankbaar. Ik nam dan ook de verantwoording toen de weegschaal doorsloeg en ze er dus op achteruit gingen. Vaak was de reden van het afstoten dus eigenlijk dankbaarheid en liefde en voor hun de reden waarom ze niet uit zichzelf gingen. Maar ik wil geen hulp ten koste van iemand, dus bij deze weten jullie nu eindelijk de reden. Ik bedoelde het niet verkeerd maar zag geen andere uitweg.

Die stap zet ik natuurlijk niet zomaar, alleen uit noodzaak. En dan kom ik weer op een wijze les. Een les die ik eerder aan mijn zoon heb geleerd. Ik heb nog steeds geen idee waar ik toen mijn duidelijke en wijze woorden vandaan haalde. Het rolde er zo uit, alsof ik er lang over na gedacht had. Maar dat was niet zo. Sterker nog, mijn zoon heeft ze ter harte genomen en het vaak gebruikt. Ik vergat mijn eigen wijsheid en bleef voortdurend last hebben van iets waarop ik hem al de oplossing had gegeven. Jaren geleden al, maar pas een half jaar geleden kwamen mijn eigen woorden weer bovendrijven. Het verschil tussen noodzaak, hoofdzaak en bijzaak.