8. Persoonlijk gestoord

In het vorige hoofdstuk vertoonde ik dus dominant gedrag, maar redde op deze manier toch de situatie. Ik deed zo uit angst en was daar eigenlijk best goed in geworden. Een overlevings-mechanisme dat iets te ver ontwikkeld is in de verkeerde richting. Voor mijn gevoel is dit de omschrijving van het moderne euvel:

Persoonlijkheidsstoornis

Een persoonlijkheidsstoornis klinkt voor mij zo negatief en vernederend, alsof je een gestoord persoon bent. Iedereen is van tijd tot tijd wel eens gestoord. We horen allemaal wel eens van die berichten via het nieuws en beweren dat wij dat nooit zouden doen. Heb ik ook gedaan, maar ik ben compleet van dat idee afgestapt. In mijn rare buien doe ik dingen die mij zelf verbazen. Een optimistisch persoon zou het omschrijven als: "spontaan gedrag, waar je zelfs jezelf mee verrast".

Een overlevings-mechanisme is ooit ontstaan omdat het toen in die situatie in je voordeel was. Deze situatie houd een geruime tijd aan en je wordt steeds beter in je techniek.

Voorbeeld (niet op mijzelf gebaseerd): In je jeugd keken geen van beide ouders naar je om. Je leerde voor je zelf op te komen, voor jezelf te zorgen en dat kan je nu als de beste. Niemand maakt jou wat. Maar de situatie is veranderd. Je bent volwassen en je ouders spelen niet meer zo'n rol. Nu heb je een relatie en misschien zelf ook kinderen. Aan de buitenkant heb je alles voor elkaar. Dak boven je hoofd, eten op tafel en je hebt er hard voor gewerkt. Precies zoals je dat in je jeugd hebt gedaan. Maar wie leerde jou toen wat liefde was. Om van mensen te houden en om te gaan met mensen die van jou houden. Het zou kunnen leiden tot bindingsangst of verlatingsangst met allerlei negatief gedrag. Maar zelf ben je hier niet van op de hoogte. Je hebt niet geleerd hoe met liefde om te gaan en heb dus niet in de gaten dat dit het probleem is. Wat je niet geleerd hebt, weet je niet. Als je gedrag een normaal en gelukkig leven in de weg staat is het dan ook helemaal niet raar om is een professioneel iemand mee te laten kijken. Met de nadruk op "mee". Verwacht niet dat het iemand is, die na tien bezoekjes en een zwaai met een toverstok, er voor zorgt dat je probleem over is. Soms kan medicatie je wel helpen. Voor mij was het niets, want ik kan er niet tegen. Ik reageer te hard en verkeerd op medicatie. Maar ik heb ook gezien dat het voor sommigen wel een hulp is. Hier de nadruk op "hulp". Want uiteindelijk zal je het zelf moeten doen. Je moet zelf willen. En het klinkt gek, soms wil je niet. Dan is het comfortabeler om in je (maar al te bekende) rotsituatie te blijven een betere keuze dan en onbekende situatie, waarvan je niet weet of die beter of slechter is. Dan kom je met pillen slikken, de beste psych aan je zijde en alle liefde van de wereld niet verder. Ga voor jezelf dus goed na of je een oplossing wilt waar je zelf veel voor moet doen. Soms wil je dat wel, maar het is nog niet het juiste moment, wees hier bewust van en neem de tijd.

Zo ben ik dus ook bij de professionals terecht gekomen. Door mijn verhuisgedrag heb ik er wel een aantal gezien. Ook ben ik het lang niet eens met iedere geleerde, en eigenwijs als ik dus ben, koos ik zelf ook wel eens voor een andere psych. Ik denk dat eigenwijsheid hier niet verkeerd is. Het gaat immers om mij, en hoewel heus niet alles leuk is wat ze je gaan vertellen, ik kan wel kiezen wie me dat gaat vertellen. Ik heb hier geen vaste criteria voor. Man of vrouw, groot of klein... het maakt me niet uit. Wat ik belangrijk vind is dat iemand overeind blijft als ik uit angst dominant gedrag ga vertonen. Haha, okay dat is misschien toch best wel een groot punt. Ik wil graag iemand die mijn verhaal aanhoort en ook echt luistert. Kritiek kan ik best ontvangen, maar dat moet wel gegrond zijn. Want ik test je, ik geloof je niet zomaar. Ik ben soms heftig, maar dat is angst en niet slecht bedoeld. Dan heb ik behoefte aan een rustige reactie, maar niet iemand die me naar de bek lult. Zoals je al doorhebt, ik ben geen gemakkelijke. Maar ik deed dit voor mezelf, voor oplossingen. In dit geval mag je best kritisch zijn en aangeven wie en wat jou wel en niet helpt en is het terecht dat je dit aangeef.

Uit de hele hulpverlenerskudde zijn er 4 die er uit sprongen. Ze hebben me echt geholpen. De eerste was in Zeeland. De eerste 2 x kon ik hem wel slaan. Wie was hij dan wel om mij tegen te spreken... de 3e afspraak wilde ik hem dat dan ook wel eens even vertellen!!! Dat mocht....en dat was ik niet gewend en stond daar met mijn mond vol tanden. Hij bleek de eerste te zijn die niet bang was voor mijn dominante houding veroorzaakt door angst. Ik wilde immers hulp en dacht dit weer niet te krijgen wat dus de prikkel was voor angst en mijn daarop volgende gedrag. Met hem heb ik eerlijke gesprekken gehad. Soms kreeg ik zelfs een compliment voor hoe ik met de situatie omging en dat het eigenlijk beter was dan die van de gemiddelden. Maar omdat het ongewoon was, stak ik daarmee toch af en alleen daarmee lokte ik onbedoelde verkeerde acties uit. Hij heeft me ook uitleg gegeven over persoonlijkheidsstoornissen en dat iedereen van tijd tot tijd voldeed aan deze criteria. Ik voldeed het meeste aan borderline, maar dat was het volgens hem niet helemaal. Later bleek het dus angst te zijn, wat veel raakvlakken heeft.

Daarna een vrouw als coach. Ze kwam bij mij thuis langs en ze was klein en tenger. Grote angst natuurlijk, want hoe kan ik nou met al mijn angst leunen op zulke smalle schouders. Nou daar dacht mevrouw heel anders over. Hoe ze het deed, weet ik niet maar ze wist al gauw goed met me om te gaan. Liet zich zeker niet in de luren leggen, iets wat ik uiteraard wel ff getest heb. Ze vond op een gegeven moment mijn probleem zo groot dat ze een professional inschakelde, haar eigen leraar. Ze benaderde hem zelf en ik hoefde er alleen nog maar naar toe, met de belofte dat ik haar niet alle moeite voor niets had laten doen. Ik kwam toen bij de man terecht die me vertelde dat ik last had van extreme angsten (na het trap incident). Eindelijk wist ik wat het was en kon beginnen met oplossingen. Hij vond me niet geschikt voor cursussen, ik was intelligent genoeg om zelf oplossingen te vinden....of misschien vond hij me te eigenwijs.... Maar dit gaf mij zelfvertrouwen en daardoor vond ik de oplossingen ook. In het begin nog wel onder begeleiding van de andere coach (ik was weer eens verhuisd, en de eerste coach had ook voor haar opvolger gezorgd, dichter bij huis). Dat was op dat moment ook precies de juiste persoon. Ik durfde het nog net niet helemaal en ik kreeg van haar de ruimte om zelf te zoeken en proberen onder haar waakzaam oog. Ze durfde het ook aan om tegen me te zeggen dat ik hier misschien niet meer vanaf zou komen. Daarom was het beter om dit te accepteren...heftig moment.... Ik was zo vast besloten dit op te lossen, ik vond haar op dat moment even helemaal niet aardig of iets daar in de buurt. Dat had ze door en daagde me uit dit eens voor twee weken te proberen. Ik trapte daar met mijn kwaaie kop zo in. Ze heeft hier achteraf vast heel erg om moeten lachen. Ik deed nooit wat me verteld werd, maar deze keer was ze me de baas. En ze wist wat ze deed. Na die twee weken, bleek het leven met de acceptatie van de angst beter te zijn, dan mijn eindeloze, uitzichtloze gezoek naar dat ene wondermiddel. Vanaf die tijd kon ik weer verder en zag toekomst.