6. Cijfer

Gevoel is moeilijk te beschrijven. Als ik last heb van een beginnende angstaanval en iemand vraagt me hoe het met me gaat, heb ik nog wel eens de neiging om los te barsten in een ware spraakwaterval. Onbedoeld probeer ik zo goed mogelijk antwoord te geven op deze vraag. En gebruik dan zoveel woorden dat het niet meer te begrijpen is. Het kan ook andersom. In zo'n aanval hoor ik je vraag wel, maar ik krijg het niet voor elkaar een antwoord te geven. Op een of andere manier bereikt het antwoord mijn mond niet. Dat wordt niet altijd begrepen en dan komen er nog meer vragen. Ik zou zo graag antwoord willen geven, maar de vragen blijven als een grote vragensoep in mijn hoofd en raak hiervan nog meer in de war. Het ergste is, als er wordt gedacht dat ik geen antwoord wil geven en ik dan in mijn angst moet dealen met onbegrip van anderen. Het is heel handig om kort aan te kunnen geven hoe je er op het moment voor staat.

Ik heb best lang gezocht naar een manier om dit te kunnen doen, terwijl ik er al lang een oplossing voor had. Mijn zoon is autistisch en voor hem was het ook soms moeilijk om zijn gevoelens onder woorden te brengen. Op een rustig moment hebben we het cijfer systeem besproken. Een 10 voor je beste gevoel en een 0 voor de aller slechtste. We hebben heel bewust situaties aan deze cijfers verbonden. Zo was voor hem een 10 als hij heerlijk in het zonnetje op het strand aan het spelen was. Hij voelde zich dan zo gelukkig dat hij geeneens tijd had om een ijsje te gaan halen. Helaas heeft hij de 0 ook een keertje mee gemaakt. Het was mis gegaan op school en hij was weggelopen, direct naar huis. Thuis ging hij op de bank zitten en haalde adem. Meer niet, totaal onbereikbaar met lege ogen. Ik ben me kapot geschrokken. Normaal was hij voor mij altijd nog bereikbaar. Maar zelfs toen ik hem zijn knuffel gaf, was er geen reactie. En het was op dat moment geen dwars kind. Nee, ik kon zien dat het mis was en heel erg. Dat moest nooit meer gebeuren en daarom hebben we dus de cijfers in het leven geroepen. Zo kon hij kort antwoord geven op de vraag hoe het met hem ging. Als antwoorden niet lukte, stak hij het aantal vingers gelijk aan zijn gevoel omhoog. En mocht dat ook niet lukken dan zei mama een cijfer en hoefde hij alleen zijn hoofd te schudden of te knikken. Zelfs dat hoefde niet eens. Ik herkende al gauw de uitdrukking in zijn gezicht bij het juiste cijfer, al was het soms subtiel.

Dit systeem had ik dus al jaren, maar was er nooit op gekomen om het zelf te gebruiken. Maar nu ik dat doe....Het werkt super. Ga op een rustig moment er even voor zitten en hang elk cijfer aan een ware gebeurtenis. Zo is mijn 0 het moment dat ik van de trap af sprong en mijn 10 is de lach van mijn zoon.

Mijn hele cijferlijst:

• 10 Lach van mijn zoon

• 9 Avondzon op het strand

• 8 Gezellig mijn lieve vrienden

• 7 Tevreden en veilig in mijn huis

• 6 Feeling okay, niets bijzonders

• 5 Dipje, te weinig zon

• 4 Ik stoot bv. mijn teen

• 3 Ik begin onnodig veel te praten

• 2 "Kriebelbeestjes"

• 1 Mijn verstand laat me in de steek

• 0 Black out en spring van de trap

Dit lijstje heb ik besproken met de mensen die dicht bij me staan en me graag willen helpen. Als het mis gaat vragen ze mij om een cijfer of ik roep hem al voor ze wat vragen. Zo begrijpen ze me met een woord. En ik hoor mezelf op dat moment ook een cijfer roepen. Ook voor mij is het in één woord duidelijk.