5. Waarom en wat?

Angst is heel normaal en nuttig, binnen de juiste proporties natuurlijk. Om dit te begrijpen moeten we even terug in de tijd. Heel vroeger was het leven minder veilig. We leven nu in huizen, trek de deur dicht en je bent redelijk veilig. Ook als je boodschappen gaat doen hoef je je geen zorgen te maken dat je ineens oog in oog komt met een sabeltand tijger. Want over zulk gevaar heb ik het. Als je in de oertijd zo'n uit de kluiten gewassen poes tegen kwam, vertelde je angst je direct dat je moest vluchten of vechten. Dit handige overlevingsmechanisme heb je dus geërfd van je voorouders. Maar de tijden zijn veranderd en hoewel je het soms nog steeds nodig hebt, is het lang niet meer zo vaak. Als je het zo leest, klinkt het heel logisch: er is een situatie die je een angst gevoel geeft?????.... ehhh wat ga je doen???...zet het op een rennen of verkoop ik iemand een paar drukpunten op zijn neus??? Heel overzichtelijk, maar dit alles gebeurd in een nanoseconde en heb je niet altijd tijd om te denken. Gelukkig beschik je over een ingebouwde reactie.

De oer reactie: Vechten of vluchten

Eigenlijk hoort er nog een derde bij, maar dat is niet echt een reactie: Bevriezen, je doet helemaal niets meer.

Het beste is om af te wegen welke optie op dat moment het beste werkt. Maar daar zit dus de moeilijkheid, want het eerste wat er bij mij mee ophoudt in geval van angst, is het logisch denken. Maar dat weet ik op dat moment niet, want ik denk niet logisch. Haha snap je het nog? Daarvoor moet je heel goed op jezelf gaan letten, wat zijn de eerste tekenen van angst. Vaak zijn die al ruim voor die tijd zichtbaar en merkbaar, maar heb je er nooit op gelet. Het heeft mij heel veel moeite gekost om uit te zoeken wat de eerste tekenen zijn.

Als eerste begin ik een beetje te stotteren en hakkelen met woorden. En mijn ogen gaan meer knipperen en ga friemelen met mijn handen. Ook wordt het een beetje mistig in mijn hoofd. Voor mij is dit fase 1.

Bij fase 2 krijg ik last van "kriebelbeestjes". Best een leuk woord voor een rotgevoel. Maar ik weet er geen ander woord voor en ben zo vrij er zelf eentje te verzinnen. Eigenwijs....of nie!!! Maar deze "kriebelbeestjes" veroorzaken een soort lichamelijke onrust alsof er duizenden beestjes in je lijf lopen. Ze verschijnen bij mij in eerste instantie in mijn handen en voeten. Ze zorgen ervoor dat ik absoluut niet stil kan zitten, het zijn dus echt allemaal kleine huftertjes. Ik voelde het zo maar sprak hier niet over. Ik schaamde me, bang dat ik doorgeslagen was in mijn fantasie. Maar in mijn zoektocht kwam ik er achter dat ik (wat dit betreft) helemaal niet gek ben. Als je stress hebt, gaat je hart sneller kloppen. Hierdoor wil je bloed ook sneller stromen. Dezelfde kenmerken als je aan het sporten bent. Tot zo ver denk je vast: Lekker gezond toch? Ja dat klopt tot zo ver wel, een beetje stress is ook niet verkeerd. Maar het verschil met sporten is dat je bloedvaten ook wijder worden waardoor de boel lekker door stroomt. En dat gebeurt niet met stress of angst. Vergelijk het met het verkeer. In de avondspits zijn er ineens heel veel auto's op de weg en de wegen worden niet ineens breder (uitzondering met hier en daar een spitsstrook). Er ontstaan files en er is geen normale doorstroom. Dat gebeurt in jou lichaam ook, met stress. Het wordt een grote opstopping en chaos. Alle processen raken in de war. Dat zijn dus mijn "kriebelbeestjes". En de onrust die in mij ontstaat, omdat mijn lijf me vertelt dat ik hier dringend wat aan moet doen. Wat mijn rusteloosheid verklaart.

Dan is er ook nog fase 3. En deze is verschrikkelijk en moeilijk te omschrijven. In deze fase ben ik mezelf niet meer en weet vaak niet meer wat ik doe en geloof me….. Ik doe hele rare dingen, zoals van trappen springen, zoals eerder al verteld. Op dit gebied beschouw ik mezelf als een tikkende tijdbom. Lastig en gevaarlijk voor mij, maar ook voor anderen. Zo was ik een keer in Antwerpen, daar kwam ik wel vaker. Ineens wist ik niet waar ik was, keek om me heen maar herkende niets. Wel mijn zoon van 7. Hij weet wel een beetje hoe mama in elkaar steekt en hij is heel vaak de reden dat ik een vorm van besef blijf houden. Rustig legde ik aan hem uit dat mama even in de war was (ik zag ze echt vliegen). Heb hem de TomTom gegeven en hem gevraagd of hij het laatste adres kon vinden, want daar stond de auto. Echt verschrikkelijk vond ik dit. Er had van alles kunnen gebeuren en dat met die kleine erbij. Maar er gebeurde verder niets gelukkig. Het besef van werkelijkheid kwijt zijn, is afschuwelijk. Ik heb in zulke momenten dingen gezien…..daar kan ik wel een boek over schrijven ;-)

Gelukkig heb ik altijd beseft dat mijn gedachtes een loopje met me namen. En hoe raar het ook was, wat is zag....Ik geloofde het zelf niet. Maar dat hoeft maar 1 keer fout te gaan..... En als er dan ook nog iemand bij is, zoals in dit geval mijn meest favoriete mensje op aarde, wordt de motivatie om er een oplossing voor te zoeken heel groot.

Fase 3 kan Ik alleen uitdrukken door middel van creativiteit en heb dit eens proberen te schilderen. Maar het doek bleef leeg. En dat was nou juist mijn gevoel: witte eenzame leegte. Ik weet niet waar ik ben, ik herken niemand (als ik je al waarneem)... er is niets......helemaal niets...

Ik dacht: "Waarom is het dan niet zwart?" Deze witte leegte is zwart al voorbij. In het donker is het misschien wel eng, maar het hoeft niet leeg te zijn. Misschien ben je niet alleen, maar zie je even niemand. Ook zou er in een donkere ruimte een vloer, plafond en muren zitten. Of zelfs een deur. Die zit natuurlijk naast de licht schakelaar... Voor mij biedt zwart nog opties, wit niet meer. Toch is wit mijn lievelingskleur, ik beschrijf mijn gevoel door middel van deze kleur maar heb er normaal geen hekel aan.