4. De aanval

Er is een heel belangrijk moment geweest wat voor mij bepalend was in alles. In eerste instantie werd er bij mijn gedacht dat ik een borderliner was. En geloof me, in geval van nood is dat ook echt wel zo. Maar er zijn een aantal dingen die hierin niet klopten en wilde dit duidelijk hebben. Als ik iets doe, doe ik het graag goed, dus kwam bij de leraar van een coach terecht. Hoog afgestudeerd in psychologie met als hoofdthema borderline. Hij gaf hier ook les in en lezingen aan collega's.

Eigenlijk werd bij het eerste gesprek al duidelijk dat ik dat niet heb. Ik heb er overduidelijk wel trekken van, maar niet genoeg voor deze stempel. Maar goed, ik had het zo vaak gehoord.... en ach die man kan wel leuke papiertjes hebben, maar dat weerhoudt me niet in mijn eigenwijze gedrag. Omdat hij er vanuit was gegaan dat ik het wel had, had hij me al opgegeven voor een cursus voor borderline. Helaas had ik de eerste les gemist, dus besloot voor de tweede les even de eerste les in te kijken en de opdrachten te maken. Dus bij aanvang lever ik nietsvermoedend mijn in elkaar geflanste opdracht in. De man keek er even naar en zei dat ik na de les even moest blijven. “Mooi gedaan, eerste les gelijk nablijven, heb ik snel voor elkaar”, dacht ik. De les zelf vond in best interessant, maar de mensen voelde voor mij aan als explosieven. In het begin deed ik enthousiast mee, maar daar stopte ik mee toen ze me toch een beetje boos aan gingen kijken. Na de les kreeg ik te horen dat ik de eindopdracht had gegeven en daar een dikke tien voor had gekregen. De cursus was nog niet eens echt begonnen, maar ik was al geslaagd voor het eindexamen. Ik gaf aan me niet zo op mijn gemak te voelen in deze klas. Hij begreep dat wel, want ik gaf steeds de juiste antwoorden terwijl de rest er nog niets van begreep. Ik heb nog 3 ongemakkelijke lessen gedaan en had me het liefst gekleed in camouflage kleuren van de muur zodat ik niet op viel. Toen mijn in elkaar geflanste eindopdracht ook nog werd gepresenteerd als het grote voorbeeld heb ik een gesprek gevraagd met de cursus leider. Ik vertelde hem dat ik me niet op mijn gemak voelde en vroeg wat nu verstandig was. Ik mocht de lessen uiteraard blijven volgen, maar ik snapte het eigenlijk al en volgens hem had ik dus geen borderline. Hij had het al besproken met de psycholoog, die daar inmiddels ook van overtuigd was. Maar wat was het dan wel? Ik kreeg het directe nummer van mijn psych. Dat moest ik bellen als het weer eens zo ver was. En dat moment kwam snel en ik heb ook direct gebeld.

Het was mis gegaan en het enige wat ik nog weet, dat ik het totaal niet meer wist. Iets wat nu enigszins grappig klinkt. Het enige wat ik nog weet is dat ik gilde, plaste in mijn broek en het volgende moment hing ik in de lucht boven de trap. Later bleek dat ik gesprongen was en net als in een tekenfilm hing ik daar in de lucht en besefte dat dit niet handig was. Dat dacht ik toen echt!!!! Ik had geen idee hoe ik daar kwam. Zo heb ik het hem ook verteld. Het was even stil en toen zei hij: “Dit is iets heel anders, je hebt last van angst. Extreme angst, de ergste vorm. Het niet meer kunnen controleren van je blaas is daar echt een punt in. Je hebt zoveel angst dat je er probeerde van weg te komen. Je probeerde letterlijk uit je vel te springen om van deze angst af te komen”. Gelukkig was het maar een trap. Als ik op dat moment 10 hoog was geweest, zou ik het niet meer hebben kunnen navertellen.