3. AAN

Slapen is best wel lastig. Ik word vaak wakker en weet niet waar ik dan ben en herken niets. Wakker worden is een zeer kwetsbaar moment en op deze manier wakker worden is zeer beangstigd. Soms heb ik dan een nachtmerrie en wordt net niet helemaal wakker. Ik zak steeds terug in deze droom en verlies het verschil tussen wakker zijn en slapen. Dus eigenlijk het verschil op de werkelijkheid. Het schijnt ook merkbaar te zijn aan mij. Normaal lig ik zo'n beetje als een dooie, maar dan ben ik heel onrustig. Het helpt als je me voorzichtig wakker maakt, en dan ook echt wakker, zodat de droom niet verder gaat. Uiteraard ook met de nadruk op voorzichtig. Je zal niet de eerste zijn die een mep krijgt of een scheldkanonnade. Ik heb op het moment geen flauw idee dat ik dat doe, maar naderhand heb ik er veel verdriet van en schaam me er ook voor. Tuurlijk weet ik dat ik er niets aan kan doen....Maar toch...

Slapen is wat mij betreft zwaar onderschat. Ontspannen is dat ook en dat is nodig om aan slapen te beginnen. Soms lukt het gewoon niet, dat heeft iedereen wel eens. Dat is geen probleem, op zulke momenten verzin je gewoon dat je een boek gaat schrijven. Of zoals ik, schrijf je er gewoon een hoofdstuk over. Maar slapen is soms echt een zware klus. Soms slaap ik veel, zo veel dat ik er zelf moe van wordt...en soms dus helemaal niet. Dan ben ik WAKKERRRR!!!! en dan kan ik dagenlang "AAN" staan.

Nou weten de angst-goeroes gelijk wat dat betekent. Maar voor de angst-nitwits de uitleg. Als ik "AAN" sta, ben ik volledig in opperste staat van paraatheid. Maar dan de overdreven vorm, alsof de oorlog elk moment kan uit breken of wat dan ook.... Ik ben er klaar voor... En als de oorlog niet uitbreekt, kan het zijn dat ik er zelf eentje begin. Een psycholoog zei me dan ooit eens dat dit echt een gave was. Als de oorlog uitbreekt, zorgt hij dat hij bij mij in de buurt is. De kans is klein dat hem dan wat zou overkomen en zo mogelijk win ik de oorlog in mijn eentje. En als het niet zou lukken dan zou dat niemand lukken. Maar ..... ehhh ja ... daar komt tie ..... er is geen oorlog. Dus ik hoef er niet altijd bij te lopen als een militair op scherp. Ik moet mijn gave vertrouwen, want ik had het mezelf zo eigen gemaakt dat het altijd paraat zal zijn wanneer het nodig is. Zelf vond ik dit altijd zo vervelend aan mezelf, maar de manier waarop hij het zei, gaf het me een gevoel van trotsheid. Vanaf dat moment besloot ik hier naar te luisteren (een uitzondering, want ik sta niet echt bekend om mijn volgzaamheid, wat een nette omschrijving is voor eigenwijs). Ik heb dus de gave om me in moeilijke tijden te redden en zo bleek mijn handicap ineens een uitkomst!!! Vechten kan ik wel. Dan komt het goed uit om heeeuuul erg "AAN" te staan.

Maar het geeft echt problemen bij het slapen. En dat niet alleen, het vreet hersencapaciteit.