12. Wat doe je eraan?

Reageren op prikkels is zoals eerder al verteld, helemaal niet verkeerd. Maar overreageren door overprikkeling lost niets op. Het kan bij mij zo erg worden dat ik nergens meer goed op reageer of sterker nog...Ik reageer helemaal niet. Het wordt in mijn hoofd een grote warboel en raak het overzicht kwijt. Als alles zo'n chaos is, haal ik noodzaak, hoofdzaak en bijzaak volledig door elkaar. In mijn zoektocht had ik hier een absurde oplossing voor gevonden. Op het moment zelf vond ik het echt een super oplossing, maar dat is het niet. Ik ga het hier wel vertellen, het is niet de bedoeling dat je dit gaat doen....in tegendeel zelfs. Nou, daar komt tie....voor mij even een pijnlijk moment om dit zwart op wit te zetten....

In het verleden als de stress te hoog werd en ik wist dat ik mezelf elk moment kwijt zou raken en dan niet meer wist wat ik zou doen, deed ik mezelf opzettelijk pijn. Angst kan zo overweldigend zijn, en het wegzakken hierin is echt verschrikkelijk. Door mezelf pijn te doen, komt er een stofje vrij in de hersenen. Dat zorgt ervoor dat je de pijn minder voelt. Op een of andere manier verminderde het ook de angst. Ineens was ik rustig en had het overzicht en loste ik zonder moeite alle problemen op dat moment op. Voor mij was dat heel normaal en had er alleen goeie bedoelingen mee, zo loog ik mezelf voor. Ja ik loog tegen mezelf, want de problemen waren op dat moment wel opgelost en iedereen was weer rustig. Maar ik beschadigde mezelf..... en het grootste probleem loste ik er zo absoluut niet mee op. Sterker nog, ik maakte er eentje bij, maar was me daar totaal niet van bewust. Totdat een vriend ingreep. We hadden het hier al vaak over gehad. Hij had het ook wel eens gezien en vond het verschrikkelijk. Ik snapte het niet. Vond mezelf best wel heldhaftig want hoe moeilijk ook....een kras in mijn arm en ik regelde alles met groot gemak, hij had daar toch zelf ook profijt van? Tot ik op het punt stond het weer eens te doen. Hij pakte het mes af en zette het op zijn eigen arm en zei dat hij deze keer aan de beurt was........... Nou echt......of ik water zag branden. Ik keek naar zijn hand wat het mes alvast zachtjes in zijn arm drukte en dacht dat ik gek werd. Hoe kan hij nou mijn vriend (zichzelf dus) beschadigen? Ik hou van hem en mensen waar ik van hou doe je geen pijn!!! Reageer ik al heftig… kom niet aan de mensen waar ik van hou!!!! En daar worden zeker geen gaatjes ingeprikt of zoiets!!!!! Ik begreep deze les onmiddellijk. Hij heeft vaak gezien hoe ik dat deed en dat deed hem pijn, net zoals het mij nu pijn doet. Toen hij het me liet zien, kwam mijn liefde voor hem naar boven. Voor mezelf was ik veel harder. Hij hield van mij en dat vond ik natuurlijk geweldig. Maar om van mij te kunnen houden moest ik natuurlijk wel proberen zo veel mogelijk in 1 stuk te blijven. Ik heb het nooit meer gedaan, al was het in het begin moeilijk want het is gevaarlijk verslavend. Eerst deed ik het voor hem, maar nu doe ik dat voor mezelf. Mijn lichaam heb ik gekregen en ik ben er blij mee. Je krijgt er ook maar eentje, dus enige voorzichtigheid is dan wel toepasselijk. Inmiddels hou ik genoeg van mezelf en verdien geen pijn. Zo, dat is er uit zeg!!!! Maar nog even kort: NIET DOEN!!!

Uiteraard heb ik nog wel wat rare dingen geprobeerd hoor, maar eigenlijk kwam het neer op uitstel. Om er wat aan te kunnen doen, is het belangrijk om te weten hoe het in zijn werk gaat.