11. HSP of nee

Hoog sensitief of hoog gevoelig is tegenwoordig een veel gebruikte term. Veel mensen roepen het over zichzelf. Daarom heb ik er echt een enorme hekel aan. Dat wilde ik niet zijn hoor, het klonk maar wazig! En de meeste die het over zichzelf riepen waren voor mij net zo gevoelig als een bos met uien, daar ga je ook van huilen.

Toch merk ik wel dat mijn level van angst heel hoog is. Hoger dan de meeste mensen kennen. Ik schaamde me er wel eens voor, ook ik vond dat ik niet moest zeuren. Een oorlog of zo iets heb ik nooit meegemaakt! Naar mijn idee had je dan pas recht op angst. Had ik zelf besloten haha. Maar niet iedereen is hetzelfde. Het hele ontstaan van een mens is een bijzonder ingewikkeld proces en ik kan me best voorstellen dat tijdens dit proces er hier en daar een opstandige cel is die toch even iets anders doet als dat er van hem verwacht wordt. Zelf denk ik dat ik behoorlijk wat van deze cellen heb hoor, maar goed dat is alleen nog maar hoe je ontstaat. Hierbij krijg je ook nog het een en ander mee van je ouders. Vooraf is nooit vast te stellen welk stukje je van wie mee krijgt. Om het spannend te houden denk ik. Na je geboorte spelen er ook nog heel veel factoren een rol zoals: Waar wordt je geboren, gezinssamenstelling, geloof, opvoeding, scholing enz. Deze factoren spelen allemaal een rol in wie je bent. Iemand die in de oorlog geboren is, zal een hele andere start hebben ten opzichte van iemand die in vrede geboren is. En twee mensen die geboren zijn in de oorlog ervaren dit allebei weer anders.

Door mijn werk en hobby heb ik veel te maken met kleur. Ik heb ook onderzocht wat kleur met mensen doet. In grote lijnen komt het wel op hetzelfde neer. Zo vinden veel mensen dat bijvoorbeeld rood voor liefde staat en geel maakt vrolijk. Maar ook hier is je levenservaring van belang op het gevoel dat een kleur je geeft. Iemand die de oorlog mee gemaakt heeft, kan rood associëren met bloed. Geel kan voor degene misschien overkomen als agressief.

Maar ik ben er van overtuigd dat als we allemaal naar dezelfde kleur kijken, we toch allemaal iets anders zien. In grote lijnen zien we hetzelfde, maar met een paar tinten verschil. Heel duidelijk is dit met groen en blauw, daar is de grens moeilijk te bepalen. Wat de ene groen vindt, vind de andere nog blauw. Ooit eens op school een opdracht gedaan samen met een vriendin. Zij moest een A4 in het blauwgroen maken en ik in het groenblauw, zonder dat we het van elkaar wisten en de rest van de klas wist dit ook niet. Toen de klas gevraagd werd wat blauw en wat groen was, werden we het niet eens. Want wie bepaalde nou wie er gelijk heeft? Je kan niet door iemand zijn ogen kijken om te zien wat voor kleur hij of zij ziet.

Zo hadden we dat ook nog een keer gedaan met groen. Sommige kleuren zijn warm (bv. Rood) en sommige kleuren zijn koud (bv. Blauw). De kleur groen zit hier tussenin en wordt gezien als neutraal. Een van de leerlingen moest een A4 maken met koud groen en een andere met warm groen. Ook hier werden we het niet helemaal eens. Dit stukje heeft niet alleen te maken met hoe je de kleur precies ziet maar ook welk gevoel je er bij hebt....koud of warm. Daarom had niemand het in de klas het ook fout.

Zo is het ook met angst. Ook dat is verschillend voor iedereen en heel persoonlijk. Mijn angst gaat verder dan die van de meesten. Ook angst zal vanuit mijn geboorte een stukje aanleg of erfelijkheid zijn. Alle factoren in mijn leven hebben hier ook aan bijgedragen. Ik moet ook bekennen dat ik niet alleen in angst heftig kan zijn. Ik kan ook echt heel erg vrolijk zijn. Deze emotie uit ik door te dansen. De mensen die mij een beetje kennen en mij wel eens hebben zien dansen, zullen dit gelijk herkennen. Ik kan echt zo vrolijk zijn, dat ik niet kan stoppen met dansen. Nou ja dansen....af en toe is het meer acteren want ik spring, huppel en zing luid mee. Ik heb er nooit bij stil gestaan, omdat op deze manier een heftige emotie uiten als leuk en gezellig wordt gezien. Ook ben ik wel is een paar dagen opgenomen geweest omdat ik niet kon stoppen met huilen. Ik had veel verdriet en alles kwam er uit. Ik heb een week gehuild en voelde me daarbinnen net als mijn mede patiënten. Toch zei een arts tegen me dat ik daar niet hoorde. Ik was anders….er zou een moment komen dat ik uitgehuild was en me dan een vreemde zou voelen tussen de rest. Ik moest hem dan gelijk roepen. En na een week kwam dat moment….Ik keek om me heen. Wat eerst normaal was (en het was daarbinnen heftig), was nu vreemd. Ik mocht dus bij hoge uitzondering weer naar huis, wel bleef ik onder behandeling. Ik had tegen een psychose aan gezeten. Als deze man me niet heel duidelijk op het hart had gedrukt dat ik me er niet in mee moest laten slepen, was ik er onbewust zo in verder gegleden. Ook heb ik wel eens de neiging om emoties van een ander op te pikken. Ik merk het snel als iemand zegt dat het goed gaat, terwijl het helemaal niet zo is. Als ze dan toch beweren dat het goed gaat raak ik in de war, niet wetend of ik nou mijn gevoel of mijn oren moet geloven.

Mede om deze reden zei een vriend tegen me: " Volgens mij ben jij hoog sensitief ". Ik vroeg gelijk of hij dan een gaatje in zijn hoofd had, want ik moest er dus, zoals eerder gezegd, niets van hebben. Maar hij was er van overtuigd en drong er op aan om daar eens serieus op in te gaan. Ja, daag me uit (Bring it on…zeer bekende uitspraak van mij).....Ik zou wel even het tegendeel bewijzen. Dus ben ik naar iemand geweest met veel kennis hierover. Dat was een bijzondere ontmoeting. Vanaf het moment dat ik binnenkwam leek hij mij feilloos te begrijpen en ik hem ook. Eigenlijk praatte we maar halve zinnen, de rest van elkaars verhaal wisten we zonder woorden ook wel. Hij was zelf ook verbaasd. Hoewel hij zelf ook hoog sensitief was, had hij het ook nog nooit mee gemaakt. Het was een leuk en prettig gesprek, waarin we veel gelachen hebben, vooral door de herkenbaarheid. Normaal gesproken krijg je na het intake gesprek te horen hoeveel consulten hij je aanraadt. Dat liep bij mij anders. Hij was van mening dat ik ook hoog sensitief was.....shit haha... Ik moest daar maar eens aan gaan wennen. Sommige mensen zijn nou eenmaal gevoeliger voor prikkels dan anderen en dat geeft helemaal niet. Als je er maar bewust van bent. “Owww met deze omschrijving kan ik wel leven”. Hij gaf aan dat ik de TL balk boven mijn hoofd uit moest zetten....hij bedoelde dat ik door mijn onwetendheid niet door had juist daarom allerlei prikkels aan te trekken. Een beetje zoals een lamp in het donker bij muggen doet. Ik vond het echt zo'n mooie omschrijving dat ik dus ook werkelijk mijn denkbeeldige lamp uit heb gezet. Op zijn aanraden heb ik het hier bij gelaten en ben maar een half jaar gaan wennen aan het idee dat ik gewoon sterker reageer op prikkels dan de gemiddelden en dat opende mijn ogen!!!!

Eigenlijk was ik ook dit verhaal al lang weer vergeten, omdat ik me het al weer zo eigen heb gemaakt. Vanmorgen begonnen ze bij de buren aan de langverwachte verbouwing. Ik werd wakker van een hoop herrie en voelde gelijk een berg onrust. Toen ik er rustig even over nadacht, besefte ik dat het geluid dit veroorzaakte. Voor mij was dit echt een grote herrie, want ik sliep. Voor de mensen die aan het werk waren natuurlijk niet. Ze waren al lang wakker en dit geluid hoort bij de werkzaamheden. Ik besefte dat mijn lichaam een overdreven reactie had en in oorlogstand stond. Vroeger had ik vast zo naar buiten gerend en boos lopen roepen dat dit niet kon.... Nou ja, dat had ik waarschijnlijk niet gedaan, want daar ben ik ook weer niet stoer genoeg voor. Maar ik had die dag zeker een aanvaring gehad en waren de stoppen doorgeslagen door iets wat helemaal niet ter zaken deed. Simpel omdat ik het niet wist.

Of ik nou hoog sensitief ben.....weet ik niet, maar dat ik heftiger op prikkels reageer...ja dat zeker!!!!