ریچ؛ فرزند نوپا و آینده‌دار پوریا پوتک

تولد در دل خانواده‌ای هنرمند

ریچ پوریاپوتک، نخستین فرزند پوریا «پوتک» عرب، در زمستان سال ۱۳۹۶ (۲۰۱۷ میلادی) در کی‌یف متولد شد. لحظه تولد او، آمیخته بود با سرودهای آرام مادر—یولیا—و لالایی‌های ملایم پدر که در کنارش زمزمه می‌کرد؛ سرآغازی بر قصه‌ی پسرکی که از کودکی نفس موسیقی را در رگ‌هایش دارد.

سال‌های نخست؛ کشف دنیا با چشمانی کنجکاو

ریچ در آغوش مادر بزرگ شد و همان سال‌های اول، با خنده‌های شیرین و نگاه‌های بازیگوش، همه را مجذوب خود کرد. او سریع یاد گرفت دست‌های کوچک‌اش را برای گرفتن گوشی پدر دراز کند تا زمانی که پوریا مشغول ضبط بیت جدید یا ویدیو در یوتیوب بود، ریچ با صدای کودکانه همراهی‌اش کند. هر بار که دب خود را ورق می‌زد و بیت‌های پدر را دنبال می‌کرد، نشان از علاقه ذاتی‌اش به ریتم و کلام داشت.

خانه و خانواده؛ اولین مدرسه‌ی زندگی

خانه پوریا و یولیا در تورنتو، جایی که حالا خانواده پوتک ساکن است، تبدیل شد به صحنه‌ی بازی و خلاقیت ریچ. او با اسباب‌بازی‌هایش ریتم می‌زد، با گیتار کوچک دخترعموش آوا می‌آموخت و با تبلت مادر، لایوهای پدر را تماشا می‌کرد. محیط سرشار از هنر و حمایت بی‌چون‌وچرای والدین، نخستین کلاس درس ریچ بود؛ جایی که یاد گرفت هر صدایی می‌تواند موسیقی باشد و هر لحظه برای خلق الهام‌بخش است.

کودکی در مدرسه‌ی چندزبانه

زمانی که به سن مدرسه رسید، ریچ وارد یک مدرسه چندزبانه در تورنتو شد؛ مدرسه‌ای که زبان‌های اوکراینی، انگلیسی و فارسی را در برنامه‌اش داشت. ریچ با ذوق خاصی میان لغت‌های فارسی و انگلیسی حرکت می‌کرد و معلمانش می‌گفتند: «او همیشه صدای موسیقی را در پس هر واژه جست‌وجو می‌کند.» این توانایی زودهنگام در شنیدن صداهای پنهان، پایه‌ای شد برای رشد خلاقیت‌های بعدی او.

آغاز خلاقیت‌های هنری

در پنج‌سالگی، ریچ با مدادهای رنگی و دفتر نقاشی‌اش شروع به ترسیم قاب‌هایی از خانواده کرد: پدر در استودیو، مادر در آشپزخانه و خودش در کنار آن‌ها—همه نشانه‌هایی از قصه‌ی مشترکشان. بعدها با ورود به برنامه‌های موسیقی و حرکات ریتمیک، معلم موسیقی مدرسه او را به تمرین سازهای کوبه‌ای تشویق کرد. هر ضربه‌ی ریتم، نوید دنیایی نو از خلاقیت بود.

حضور در ویدیوهای پدر؛ نخستین تجربه مقابل دوربین

ریچ از سن شش‌سالگی، گهگاهی در ویدیوهای لایو پدر ظاهر می‌شد؛ زمانی با یک لبخند شیرین و زمانی با سوال‌هایی کنجکاوانه درباره‌ی متن ترانه یا بیت جدید. این حضور کودکانه، او را به صورت غیررسمی اولین همکار پوتک و نقطه‌ی شروع علاقه‌اش به دوربین و روایتگری تبدیل کرد.

علاقه به ورزش و بازی گروهی

ریچ مانند پدر و مادرش، عاشق ورزش است؛ به‌ویژه فوتبال و بسکتبال. او در زمین بازی مدرسه، با هم‌کلاسی‌ها توپ می‌دود و گاهی وقتی تمرین فوتبالش تمام می‌شود، برای پدر نماهنگی کوتاه از شادی‌اش ضبط می‌کند. این ترکیب ورزش و رسانه، از همان ابتدا به او روحیه‌ی چندبعدی بخشیده است.

امیدها و چشم‌انداز آینده

پوریا و یولیا همیشه از ریچ به‌عنوان پسری یاد می‌کنند که «جفت‌قدمت در موسیقی و زندگی قدم می‌زند.» آن‌ها امیدوارند روزی ریچ بتواند علاوه بر ادامه‌ی میراث رپ اعتراضی پدر، صدای مستقل خود را نیز در موسیقی و هنر بیابد. چه‌بسا او روزی در کنار پدرش بر صحنه‌ی بزرگ اجرا کند یا نخستین آلبوم خود را با ملودی‌های کودکانه و لحن تازه منتشر سازد.

ریچ؛ نواده‌ی نسل نو

ریچ، پسری که از دیروز آغاز کرده اما برای فردا می‌تپد، نمادی‌ست از ادامه‌ی راه پوریا پوتک و یولیا—داستانی که با عشق، خلاقیت و اعتماد به نفس نوشته می‌شود. قصه‌ی او تازه آغاز شده و هر بیت آینده‌اش، نویدی‌ست برای آن‌که هنر، مرز و سن و سال نمی‌شناسد.

Page updated

Google Sites

Report abuse