MÓJ PiERWSZY RAZ w RADiU

🎙️📻🎤

Pierwszy raz na Krakowskim Przedmieściu jako gość, a nie przechodzień…

I pierwszy raz opowiadałam o malarstwie… bez obrazu

I to o 6.00 rano 🤦‍♀️

Zostałam zaproszona do audycji „Miłość i śpiew” w Radio Wnet, żeby porozmawiać o życiu i twórczości Van Gogha – o emocjach, kolorach i o tym dlaczego czasem trzeba się trochę zakochać, żeby coś namalować❤️

💃🕺W tle – muzyka francuska, więc nie tylko mówię, ale i unoszę się lekko nad chodnikiem.

🫟 Jeśli macie ochotę posłuchać, jak malarka radzi sobie bez pędzla, za to z mikrofonem – zostawiam link do całej audycji.

Nie ręczę za wszystkie metafory, ale zapewniam, że było szczerze i z sercem.

(Może nawet z odrobiną Van Goghowskiego szaleństwa) 😂🤭

Link do całej audycji: https://lnkd.in/dMiC6htq

🎙️Drugi raz na falach Radia, tym razem w kubistycznym rytmie 📻

Możesz nie lubić kubizmu, ale spróbuj raz spojrzeć na świat oczami Picassa, nagle bałagan w domu wygląda jak arcydzieło😉

Link do audycji 🕺💃

https://lnkd.in/d72yG2vw

🍂☕

Niedziela rano. Telefon od redaktora Radia Wnet Wacława Pokrzywnickiego.

– Hej, znasz kogoś z malarzy, kto jutro o 6 rano opowie o sztuce w cierpieniu?

🤦‍♀️Odpowiedziałam:

– Proszę Pana, wszyscy malarze o tej godzinie śpią… albo dopiero kładą się spać. Nie ma szans!

Ale kiedy dodał, że chodzi o kubizm, od razu zmieniłam ton:

– O awangardzistach mogę mówić z pełnym szacunkiem – nawet o szóstej rano.

💃no więc proszę Państwa...

3 godziny na przygotowanie,

4 godziny snu,

godzina 5.30 stałam już na baczność na Krakowskim Przedmieściu😂

🍂☀️ Panorama Warszawy z tego miejsca, widok na stadion narodowy i wrześniowy pejzaż nieba na Starówce...dla tego widoku było warto!

I tak znalazłam się w studiu, opowiadając o sztuce, która powstała z bólu, wojny i tęsknoty a jednak stworzyła nowy język widzenia świata.

Bo kubizm to nie tylko kwadraty i trójkąty.

To sztuka, która odważyła się powiedzieć: rzeczywistość jest zbyt złożona, by pokazać ją z jednego punktu widzenia.

To Picasso, Braque i Gris - którzy rozbijali świat na fragmenty, żeby na nowo go poskładać.

To Henryk Stażewski - który geometryczną prostotą wyrażał siłę ducha.

To Georges Braque - który wrócił z frontu I wojny światowej i zaczął malować spokojniej, jakby chciał posklejać to, co wojna rozbiła.

☕🍮🍰I tak znaleźliśmy się przy artystycznym stole z tymi Mistrzami, zjedliśmy z nimi śniadanie słuchając o sztuce, która narodziła się z bólu i traumy, a jednak zmieniła świat... choć nadal uważam, że o artystach najlepiej rozmawiać przy kolacji...

... bo kubizm nauczył nas, że rzeczywistość jest zbyt skomplikowana, by pokazać ją jednym spojrzeniem.

Rozbił świat na fragmenty, by poskładać go na nowo.

To sztuka odwagi i przetrwania, która pokazuje, że kiedy życie się rozpada, można z odłamków stworzyć coś pięknego.

🎶 Tylko nie zrażajcie się muzyką w audycji, bo musiała być kubistyczna.

No cóż… powiedzmy, że ja i kubistyczne melodie mamy inne zdania na temat piękna. 😉 Za to początek z Sylwią Grzeszczak – och, ach, absolutnie super!

📻Dziękuję Radiu Wnet za zaproszenie do audycji „Miłość i śpiew” i za rozmowę o sztuce, która zmieniła historię.

A już w październiku zapowiada się audycja o najpiękniejszym słowie w historii sztuki 👌

Zapraszam z całego ❤️ Agnieszka

linki do audycji :

https://lnkd.in/dgsj8nSE

https://lnkd.in/d72yG2vw

🎨🍷W sztuce, jak przy stole.

Przyjaciele i wrogowie spotykają się zawsze w dialogu.

W ogniu, który podsyca płomień tworzenia.

Lato 1889. Giverny

Dziś mój stół stał się areną. Kiedy ucichły rozmowy, spojrzałem przez okno. 

Mój ogród, żywy obraz, który nigdy się nie kończy.

 W ciszy usłyszałem głos przyszłości: za sto lat ci, którzy dzisiaj kpią, będą tylko przypisem w książkach, a lilie wodne wciąż będą odbijać niebo.

Zamykam ten wieczór w pamięci jak płótno, które nigdy nie zżółknie.

Przyjaciele i wrogowie, wszyscy byli potrzebni, by to światło zapłonęło mocniej.

Renoir śmiał się głośno, jego wesołość była jak ciepło słońca na płótnie.

 Pissarro, cichy i cierpliwy, spoglądał na mnie spojrzeniem ojca, który wierzy, że to, co robimy ma sens.

 Manet, dumny jak zawsze, w kieliszku trzymał swoje królestwo, a w słowach - ostrze.

Ale obok nich siedzieli ci, którzy przyszli nie po to, by świętować, lecz by kpić. Krytycy, ludzie zimni jak marmur akademii.

Powtarzali znów te same słowa: plamy, brak formy, niedokończone szkice.

I w tej samej chwili pomyślałem, że nie rozumieją niczego - ani światła, ani chwili, ani oddechu natury.

Ja nie maluję rzeczy. Maluję to, co zostaje między nimi, powietrze, drganie słońca na wodzie, ruch chmur. Jak można to nazwać niedokończonym? To jest pełnia, którą ja widzę, a oni - nigdy nie zobaczą.

🎨 w cieniu przysłuchuje się im krytyk Louis Leroy, który kilka dni wcześniej wyśmiał Moneta, tworząc ironicznie nazwę „impresjonizm”.

🧑🏻‍🎨Renoir

-Panowie, pijmy! Bo jak jutro znowu namaluję modelkę tak, jak ona naprawdę wygląda, to mnie znów nazwą skandalistą.

👨‍🎨Pissarro

-Skandal to sól sztuki. Bez niego zostaje tylko akademia… a akademia to gulasz bez przyprawy.

👩‍🎨Manet:

-Claude, twoje lilie są piękne… ale powiedz, ile jeszcze razy zamierzasz malować staw?

🪷Monet

- Tyle razy, aż staw znudzi się patrzeniem na mnie.

🙎Krytyk

- Panowie, ale to przecież nie są obrazy! To jakieś plamy, rozmazane kolory, brak wykończenia!

🧑🏻‍🎨Renoir

- Brak wykończenia? Kolego, to samo mówi moja żona, kiedy nie pomagam w domu.

👩‍🎨Manet

– Właśnie, zostawcie chłopaka w spokoju. On maluje światło. A światło nie stoi w miejscu, prawda?

👨‍🎨Pissarro

– No właśnie. Dlatego czasem twoje obrazy wyglądają, jakby malowało je słońce w pośpiechu.

🪷Monet

– Może i tak… Ale za sto lat, moi drodzy, ludzie będą płacić fortunę, by oglądać te moje „plamy”.

🙎Krytyk(śmiejąc się drwiąco)

– Fortunę? Ha! Nigdy!

🧑🏻‍🎨Renoir

– Proszę się nie martwić, monsieur. Za sto lat nikt nie będzie pamiętał pańskiego nazwiska.

To czas gdy sztuka i nauka rywalizują o prymat. Moment w którym rodzi się nowoczesność, a impresjoniści świętują zwycięstwo nad drwiną i chłodem akademii.

Powietrze pachnie różami, jaśminem i świeżo skoszoną trawą, to miejsce staje się żywym obrazem, pełnym kontrastów i impresji.

Za sto lat to jego ogród, jego światło i jego cisza staną się modlitwą dla oczu milionów.

A IMPRESJA, stanie się jednym z najpiękniejszych słów w sztuce. 

Kolacja École de Paris

🍷🍱 bo sztuka rodzi się przy stole tak samo jak w pracowni

Paryż, jesień 1932 roku

Restauracja „La Coupole”

Wysokie sufity, ściany pokryte mozaikami, zapach pieczonej wołowiny i świeżego pieczywa. Na zewnątrz siąpi deszcz, a w środku światło lamp odbija się w kieliszkach wina.Drewniane stoły, skrzypiąca podłoga, a na ścianach obrazy, które ktoś powiesił na próbę i nigdy już nie zdjął.

Kiedy wchodzi do restauracji atmosfera się rozluźnia. Ma w sobie to ciepło, które przełamuje dystans, a jego poczucie humoru rozbraja nawet największych ponuraków.

Rozmawia z malarzami, poetami, handlarzami obrazów i kelnerami z równą uwagą.

Mojżesz Kisling – spokojny, elegancki, w ciemnym garniturze z jedwabną apaszką.

Uśmiech człowieka, który zna wszystkich i potrafi rozładować napięcie jednym toastem.

Ma czarne, gładko zaczesane włosy, elegancki ale nie przesadny garnitur. Widać, że jest człowiekiem, który potrafi być zarówno w salonie, jak i w pracowni pachnącej terpentyną.

Gospodarz z duszą bohemy – znany jako książę Montparnasse, bo potrafił zjednać sobie ludzi i gromadzić artystów przy jednym stole.

Lojalny przyjaciel – pomaga kolegom po fachu,mówi wprost, bez owijania w bawełnę, ale z ciepłym humorem.

🙎Ty: Panie Mojżeszu, mówi się o Panu książę Montparnasse.Skąd ten tytuł?

👨‍🎨Kisling (z kieliszkiem Burgunda, uśmiecha się): Bo znam wszystkich i wszyscy znają mnie. W Montparnasse, jeśli nie znasz ludzi, jesteś turystą.

🙎Ty: A czy w École de Paris było więcej przyjaźni czy rywalizacji?

👨‍🎨Kisling:Jedno i drugie.

Rywalizowaliśmy o galerie, kolekcjonerów… ale kiedy ktoś potrzebował farby, sztalugi czy obiadu, to się pomagało. Modigliani nocował u mnie tyle razy, że mógłby mieć własny klucz.

A któż się tu do nas przysiadł?

🍷Amedeo Modigliani – chudy, z papierosem, pochylony nad stołem, patrzy na rozmówcę jak na przyszły portret.

🍹Marc Chagall – ubrany trochę z nonszalancją, z oczami, które co chwilę gdzieś odpływają w stronę wymyślonych obrazów.

🍸Tamara Łempicka – perfekcyjnie ubrana, w futrze i czerwonej szmince, z kieliszkiem szampana zamiast wina.

👩‍🎨Kisling: Za Montparnasse. Za to, że tutaj każdy może być kim chce, jeśli ma odwagę pokazać, co potrafi.

👨‍🎨Modigliani: I za to, że wino jest tańsze niż farba.

👩‍🎨Chagall: I za to, że nawet w deszczu można zobaczyć skrzypka na dachu.

👩‍🎨Łempicka: Ja piję za to, żeby nikt z nas nigdy nie wyglądał jak biedny artysta. Styl jest częścią obrazu.

🙎Ty: A gdybyście mieli opisać École de Paris w jednym zdaniu?

👩‍🎨Kisling:To wspólny stół dla ludzi z całego świata.

Rozmowa płynie dalej niczym wino w kieliszku, a Ty czujesz, że ten stół pod lampą to nie tylko kolacja - to historia, która maluje się sama.

Wieczór kończy się powoli.

Kisling wstaje, pomaga Ci włożyć płaszcz.

Na pożegnanie mówi:

- W Montparnasse nauczyłem się jednej rzeczy: jeśli chcesz być malarzem, musisz być też trochę gospodarzem.

Bo sztuka rodzi się przy stole tak samo jak w pracowni. 

KOLACJA w erze SECESJI

🍷🍮🍱🥘

Świetnie - to będzie kolacja z Wyspiańskim, ale musisz wiedzieć, że on nie był z gatunku grzecznych rozmówców.

Potrafił patrzeć prosto w oczy, mówić półszeptem i jednocześnie wbijać szpilę tak, że człowiek długo o tym myślał.

Paryż, rok 1902. Kawiarnia wypełniona dymem z cygar, zapachem świeżo mielonej kawy i rozmowami w tylu językach, że nie sposób ich policzyć.

Siedzisz przy długim, drewnianym stole nakrytym białym obrusem. Obok Ciebie – Gustav Klimt, w swoim luźnym, malarskim kaftanie, z brodą pełną drobinek złotego pyłu.

Z drugiej strony Alfons Mucha, pachnący farbą drukarską i perfumami swojej ostatniej modelki. Wyspiański siedzi trochę bokiem do stołu, jakby w każdej chwili mógł wstać i podejść do sztalugi. Wysoki, szczupły, z wąsami i przenikliwym spojrzeniem, które nie daje spokoju rozmówcy.

🙎Ty: Panowie… gdybyście mieli w jednym zdaniu wytłumaczyć, czym jest secesja, co byście powiedzieli?

👨‍🎨Klimt: To świat owinięty w złoto, żeby człowiek zapomniał, jak brudne są jego ulice.

👩‍🎨Mucha: To plakat, który zmusza Cię zatrzymać się w biegu. Sztuka, która wyszła z muzeum na chodnik.

🧑🏻‍🎨Wyspiański: To wojna z bylejakością.

🙎Ty: Gustavie, dlaczego tyle złota?

👨‍🎨Klimt: Bo złoto nigdy się nie starzeje. Tak jak kobiety w moich obrazach.

👩‍🎨Wyspiański: A może dlatego, że złoto drogie i łatwiej sprzedać?

👨‍🎨Klimt: A może dlatego, że świat bez blasku jest nie do zniesienia?

🙎Ty: Alfonsie, jak pan wybiera swoje modelki?

👨‍🎨Mucha(rozpromieniony): To nie modelki. To kobiety, które stają się legendą. Wokół nich układam litery, ornamenty, całą mitologię.

👨‍🎨Wyspiański: A ja wolę prawdziwe twarze, z wszystkimi zmarszczkami. Bo w każdej jest historia, której nie da się narysować równą linią.

🙎Ty: Panie Stanisławie,co pan by wolał — złoto Klimta czy ornament Muchy?

👩‍🎨Wyspiański (bez namysłu): Witraż. Bo wtedy światło robi resztę roboty.

🙎Więc… po co wam te wszystkie kwiaty?— pytasz z przekornym uśmiechem.

👨‍🎨Klimt odstawia kieliszek wina i patrzy na Ciebie tak, jakby odpowiadał raczej pędzlem niż słowami: - Bo świat jest za prosty, kiedy patrzysz tylko oczami. Kwiat to pretekst, by pokazać to, co ukryte. Życie, śmierć… i to, co pomiędzy.

👨‍🎨Mucha włącza się z entuzjazmem: - A dla mnie… to wszystko jest teatrem. Kobieta na plakacie? To nie tylko reklama piwa czy papierosów. To królowa, bogini, mit. Secesja to sztuka, która przestała wisieć w muzeach. Ona wyszła na ulice. Jest na filiżankach i witrażach.

👨‍🎨Wyspiański, w dłoni trzymając szkicownik.

- W Krakowie powiedzielibyśmy, że secesja to tak naprawdę bunt - mówi bez odrywania oczu od kartki. Chcieliśmy, żeby sztuka była wszędzie, w każdym oknie, w każdej książce. Żeby nie była dla nielicznych, ale dla każdego, kto ma odwagę patrzeć inaczej.

Kiedy wychodzisz z kawiarni, czujesz, że secesja to nie tylko ornamenty, pawie i lilie. To był ruch ludzi, którzy nie chcieli zgodzić się na brzydotę codzienności. 

Kolacja w Casa Azul

🍹🌺 👩‍🎨Frida patrzy prosto w oczy i dodaje: Jedz z ludźmi, którzy mówią prawdę - nawet jeśli boli.

Meksyk, rok 1938.

W Casa Azul, domu Fridy Kahlo w Coyoacán, stół ugina się od talerzy z mole poblano, mis z guacamole i karafek z tequilą.

W ogrodzie pachną bugenwille, a w powietrzu słychać mieszankę hiszpańskiego, angielskiego i śmiechu.

🖼️ Siedzi przy stole jak królowa w ogrodzie. Na głowie korona z jaskrawożółtych nagietków i różowych bugenwilli, spleciona w czarne warkocze. Uszy zdobią srebrne kolczyki w kształcie małych rąk - podobno prezent od Pabla Picassa.

Twarz promienieje, choć w spojrzeniu czai się zmęczenie bólem, którego nie widać w jej uśmiechu. Brwi spotykają się nad nosem, tworząc charakterystyczny łuk, który sama podkreśla czarną kredką.

Bransoletki brzęczą przy każdym geście, a dłonie, drobne, o paznokciach pomalowanych na czerwono, trzymają kieliszek tequili jak rekwizyt w spektaklu, którego jest główną aktorką.

Na ścianach wiszą fotografie przyjaciół - od Lwa Trockiego po Bretona.

Z okien widać ogród, to tutaj powstała większość jej obrazów.

Przy stole siedzą:

👩‍🎨Frida Kahlo. Patrzy na wszystkich z mieszaniną czułości i prowokacji.

👨‍🎨Diego Rivera – Z talerzem pełnym jedzenia, opowiadający anegdoty.

🤵🏻‍♂️André Breton – Francuski poeta i teoretyk surrealizmu, w garniturze, który trochę nie pasuje do meksykańskiego upału.

👩‍🎨Leonora Carrington – Młoda malarka surrealistyczna z Anglii, błysk w oku, poczucie humoru na granicy absurdu.

W powietrzu pachnie mole poblano i świeże tortille, a rozmowy toczą się o bólu, sztuce i tym, że surrealizm to wcale nie wymysł Francuzów, tylko codzienność Meksyku.

Diego opowiada o muralach, Leonora o malowaniu nocą.

Rozmowy mieszają się z muzyką z gramofonu na którym ktoś puścił Bolero.

🙍‍♀️Ty:

— Frido, Twoje obrazy są jak pamiętniki, tylko bardziej bolesne. Malujesz, żeby pamiętać czy żeby zapomnieć?

🧑🏻‍🎨Frida (poprawia kwiat we włosach):

— Maluję, żeby się nie rozerwać na kawałki. Ale też po to, żeby ludzie przestali myśleć, że ból jest czymś, co trzeba chować.

🤵🏻‍♂️Breton (wtrąca się z francuskim akcentem):

— Dlatego mówię, że Frida jest surrealistką.

🧑🏻‍🎨Frida (przewraca oczami):

— A ja mówię, że maluję własną rzeczywistość, nie wasze sny.

🙍‍♀️Ty:

— Diego, jak to jest być mężem Fridy i równocześnie malarzem tak dużych, monumentalnych murali?

👨‍🎨Rivera (śmieje się głośno):- To proste,moje mury są wielkie, ale jej obrazy są większe w środku.

👩‍🎨Leonora (z uśmiechem do Ciebie):- W tej epoce najlepiej maluje się nocą, kiedy nie słychać polityków.

Surrealiści uznali ją za jedną z nich, choć sama mówiła: Nie maluję snów. Maluję swoją rzeczywistość.

Ikona niezależności, miłości bez kompromisów oraz odwagi w byciu sobą - w sztuce, w stroju, w życiu.

Gdyby zaprosić ją dziś do stołu, wypełniłaby go śmiechem, ostrymi ripostami a jej spojrzenie sprawiłoby, że każde Twoje słowo zabrzmiałoby jak wyznanie.

🍷Wieczór w geometrii

Paryż, atelier w Montmartre 1912

Czy miałbyś odwagę zasiąść przy tym stole, gdzie rodzą się rewolucje, a przyjaźń miesza się z rywalizacją? Z Picasso buntownikiem, Braque’em wizjonerem i Matissem, który nie chciał ustąpić miejsca?

Czy odważyłbyś się usiąść przy takim stole, gdzie sztuka miesza się z ryzykiem, a nawet z podejrzeniami o kradzież?

Surowe wnętrze z dużymi oknami wpuszczającymi zimne światło. Na podłodze farby i szkice, ściany przybrudzone od węgla i węgla drzewnego.

Picasso. Charyzmatyczny i błyskotliwy, bezwzględnie pewny siebie. Uwielbia dominować, mistrz prowokacji. Żartuje, przerywa innym ale dzięki temu wieczór nabiera intensywności.

Georges Braque, architekt i konstruktor, jednym zdaniem potrafi zbić go z tropu.

Fernande Olivier, pierwsza wielka muza Pablo, temperamentna, wrażliwa ale pełna uroku. Bywa zazdrosna, a ich relacja jest pełna namiętności i kłótni.

Henry Matisse, malarz. Ich przyjaźń z Picasso jest mieszanką podziwu i konkurencji, konkurują ze sobą jak sportowcy ale jednocześnie nawzajem się inspirują i podziwiają.

W powietrzu pachnie absynt, dym papierosów miesza się z wonią świeżej farby, a przy stole spotykają się ludzie, którzy właśnie mają zmienić historię sztuki.

🎨Picasso: - Niech nasza kolacja będzie jak obraz,fragmentowana,zaskakująca i pełna różnych perspektyw. Każdy zobaczy coś innego ale wszyscy poczują to samo. Panowie, panie! Dziś skończyłem obraz, którego nikt jeszcze nie zrozumie.

🧮Georges Braque:- To dopiero początek. Rozbijemy formy, złożymy je na nowo. Nie będzie już perspektywy ani złudzeń. Nazwą nas szaleńcami, a za chwilę ojcami nowej sztuki.

🍹Fernanda Olivier:- A emocje? Też mają kąty i płaszczyzny?

🎨Picasso: - Oczywiście! Kubizm to nie tylko geometria, to sposób myślenia.

Nie zdajemy sobie jeszcze sprawy, że właśnie w tej chwili rodzi się kubizm a świat sztuki nigdy nie będzie już taki sam.

Ale tym razem nad stołem wisi aura kryminału.

Wchodzi Apollinaire, poeta nowoczesności. Dusza towarzystwa paryskiej bohemy, inteligentny prowokator, sypie żartami. Kobieciarz i romantyk.

🥳Apollinaire:- Wyobraźcie sobie, panowie… Mona Lisa zniknęła z Luwru. A kto trafił do aresztu? Poeta! Ja! Podobno miałem ją pod płaszczem wynieść, jak butelkę wina.

🎨Picasso:- A mnie ciągnęli na przesłuchania, jakbym był szefem gangu złodziei sztuki! Wszystko przez dwie małe rzeźby, które kupiłem na pchlim targu.

🥳Apollinaire:- Ostatecznie się odnalazła, a my wyszliśmy z tego cali. Ale prawda jest taka: jeśli ktoś naprawdę kradł, to Picasso. Kradł formy, kradł kształty, i układał je na nowo, tak że cała sztuka dostała zawrotów głowy.

🎨Picasso:- Nie kradnę. Ja tylko pożyczam od przeszłości, żeby oddać przyszłości.

🥳Apollinaire:- Złapali mnie jak złodzieja!A Twoje Panny z Awinionu wyglądają jakby dawno uciekły z Luwru.

🧑🏻‍🎨Matisse:-Gdybyście malowali harmonię jak ja, Mona Lisa nigdy by was nie zdradziła

W tle ktoś gra Bolero 

W Krakowie nawet kolacja jest malarstwem🏰

W historii sztuki bywają spotkania, które nigdy nie miały prawa się wydarzyć.

Wystarczy przysiąść na Rynku przy kawie, by usłyszeć rozmowy sprzed stu lat.

Przy dębowym stole zasiedli ci, którzy nigdy razem zasiąść nie mogli. Mistrzowie malarstwa,zebrani ponad czasem.

Na końcu siedział ktoś, kto nie pasował - współczesny Ty🙎 trochę speszony, trochę rozbawiony. Przyszedłeś tylko posłuchać, a stajesz się częścią rozmowy.

🙎Ty:- Proszę wybaczyć,że wtrącę się w tak szacowne grono, ale mam pytanie. Panie Matejko gdyby pan dziś malował Bitwę pod Grunwaldem,czy zamiast krzyżaków w tle pojawiłyby się reklamy banków? Matejko marszczy brwi.

🫟Beksiński:- A ty co byś dodał? Selfie z wernisażu?

🙎Ty:- Dokładnie. Bo dziś bez selfie nie ma sztuki. Ale może jeśli spojrzymy na nie przez wasze oczy,stanie się czymś więcej niż tylko obrazkiem.

👨‍🎨Malczewski:- A ja dorzuciłbym chimerę z telefonem komórkowym

👩‍🎨Boznańska:- A ja,namalowałabym nie bitwę, a twarze tych, którzy w niej giną

🍷Wyspiański:- A ja bym zbudował witraż! W centrum handlowym. Niech każdy widzi piękno, choćby przez chwilę

🖌️Nowosielski:- W każdej epoce ikona jest potrzebna. Nawet w epoce neonów.

🫟Beksiński:- A ja bym to wszystko namalował,jako ruinę. Centrum handlowe z zawalonym dachem. Bardzo nowoczesne, prawda?

🎨Matejko:- Ale gdzie tu historia? Sztuka bez narodowej misji jest jak rycerz bez miecza.

🙎Ty:- Mam wrażenie, że właśnie zaczęliście planować wspólną wystawę. A ja, choć żyję w XXI wieku, chętnie ją zobaczę

🎨Matejko:- Panowie, pani… myślę, że historia nas tu posadziła, tak jak ja sadzałem królów i rycerzy na moich płótnach.

🙎Ty:- Tylko proszę nie malować mnie w zbroi, panie mistrzu. W garniturze ledwo się mieszczę

🍷Wyspiański:- A ja bym cię widział w witrażu! Twoja twarz odbijająca się w kolorowym szkle. Ludzie przechodzący przez galerię handlową patrzyliby w górę i zamiast reklam,zobaczyliby twoją duszę

🫟Beksiński:- A potem dach galerii by runął, a z twojej twarzy zostałyby tylko odłamki szkła. To byłby dopiero prawdziwy obraz współczesności

🖌️Nowosielski:- Nawet w odłamkach można zobaczyć światło. Każda ruina to też ikona, jeśli patrzeć odpowiednio.

🙎Ty:- Panie Janie, dziś historia dzieje się w telefonach.Może ktoś powinien namalować Bitwę na Twitterze?

👨‍🎨Malczewski:- Wspaniały temat!Twitter pełen chimer,Facebook pełen aniołów,każdy karmi swoje ego jak mitologiczne stwory.

👩‍🎨Boznańska:- A ja widzę tam samotność.Ludzie przestają patrzeć sobie w oczy

🍷Wyspiański:- Więc trzeba stworzyć sztukę,która zmusi ich do spojrzenia!Witraże w telefonach! Freski w aplikacjach!Teatr w rozszerzonej rzeczywistości!

🫟Beksiński:- A potem wszystko i tak zostanie zasypane kurzem?Wirtualnym czy nie, pył zawsze spadnie na wszystko.

Kiedy karafka wina opróżniła się do ostatniej kropli, a świeca na stole dogasała, rozmowa zaczęła powoli tracić swój filozoficzny ton.

A współczesny Ty? Wyszedłeś nad ranem, idąc brukiem w stronę Rynku. 

🌃Kolor to język, który rozumieją wszyscy nawet gdy dzieli ich historia

Była to noc, której nigdy nie odnotują kroniki, a która mogła wydarzyć się tylko w mieście pełnym pamięci i niedopowiedzeń - w Warszawie.

Przy długim stole, nakrytym ciężkim, białym obrusem, zasiedli obok siebie ci, którzy nigdy w rzeczywistości spotkać się nie mogli.

Z jednej strony - klasycy i realiści. Po drugiej - artyści nowej Polski, moderniści i awangardziści…i współczesny Ty 🙎

Atmosfera była niezwykła. Każdy przyniósł ze sobą własną epokę, własny język sztuki. A jednak przy winie i chlebie,odnaleźli wspólny język - rozmowy o świetle.

Bo przecież wszyscy, niezależnie od czasu i stylu, byli malarzami światła,tego złapanego w pejzażu,odbitego w portrecie, ukrytego w ikonie czy rozbitego w abstrakcji.

👨‍🎨Gerson:-A któż to? Kolejny uczeń spóźniony na lekcję rysunku?

🙎Ty:-Może uczeń, może gość… ale bardziej ktoś, kto wciąż szuka swojego miejsca w sztuce.

👨‍🎨Chełmoński:-A cóż ty dziś malujesz? Konie już nikogo nie obchodzą?

🙎Ty: -Czasem konie, czasem blokowiska. Ale bardziej emocje, które kryją się w codzienności

👨‍🎨Sta­żewski:-Ale pamiętaj,bez formy, bez konstrukcji-emocja rozpłynie się jak plama na mokrym papierze.

🙎Ty:-A może dziś właśnie chodzi o tę plamę? O ślad, o gest. O to, żeby sztuka była rozmową, nie pomnikiem

👨‍🎨Nacht-Samborski:-A na końcu i tak obraz ląduje na Instagramie

👨‍🎨Gerson:-Panowie i Panie… a właściwie uczniowie i następcy. Kiedyś nauczałem, że sztuka ma służyć narodowi. Powiedzcie mi,czy dziś jeszcze ktoś w to wierzy?

👨‍🎨Chełmoński:-Naród, panie profesorze, najlepiej karmi się chlebem i polami. A ja malowałem to, co chłop ma przed oczami: konie, kuropatwy i błoto.

👩‍🎨Stryjeńska:-A ja chłopów przebierałam w kostiumy z Słowiańszczyzny!Trochę tańca, trochę koloru i od razu Polska radośniejsza.

👨‍🎨M.Gierymski:-Ale malarstwo to także światło. Patrzcie, jak ono się kładzie na wodzie, na mgle. Bez tego żaden koń,żaden chłop,nie ożyje.

👨‍🎨Sta­żewski:-Nie ma światła bez formy.Świat to konstrukcja, nie bajka.

👨‍🎨Nowosielski:-A ja bym powiedział, że światło jest ikoną.

👨‍🎨Podkowiński:-Ikona czy konstrukcja niech będzie,ale czasem trzeba po prostu krzyknąć kolorem.Tak jak ja krzyczałem w szale uniesień,choć publiczność mnie za to potępiła.

👨‍🎨Pruszkowski:-Publiczność! Panowie, pani! Trzeba ją uwodzić, zachwycać, prowadzić. Sztuka nie jest tylko dla nas, ale i dla tłumu

👩‍🎨Muter:-A jednak czasem sztuka jest samotnością. Ciszą emigranta. Portretem, w którym tkwi nostalgia za tym, czego już nie ma.

👨‍🎨Cybis:-Nostalgia czy radość,wszystko i tak sprowadza się do koloru. Barwa to dusza obrazu. Reszta to dekoracja.

👨‍🎨Nacht-Samborski:-...dusza, naród, geometria, kolor.. i tak na końcu obraz wisi na ścianie i albo ktoś chce z nim żyć, albo nie.

To cała filozofia.

🍷Warszawa ugościła swoich malarzy.

Kolacja, która nigdy się nie odbyła, ale która mogłaby być snem o jedności sztuki polskiej.

🎨🍸Art DéCO terapia epoki, która chciała zapomnieć o wojnie i żyć pięknie.

Czasami sztuka mówi:  spróbuj deseru, wszystko będzie dobrze!🍨

Art Déco najlepiej smakuje w dobrym towarzystwie, gdy jedno mruga do ciebie złotem, a drugie uśmiecha się symetrią.

To styl, w którym nawet kieliszek Martini miał znaczenie artystyczne.

Jest Warszawa międzywojenna, pełna gwaru i ambicji.

Lata 30. XX wieku.  Ulice Krakowskiego Przedmieścia rozświetlają elektryczne latarnie, a w kawiarniach rozbrzmiewa jazz. To czas, gdy Polska po 123 latach niewoli odnalazła się na mapie, a sztuka szukała języka, który wyrazi nowoczesność i aspiracje.

👩‍🎨Tamara de Lempicka, spokojna, elegancka, precyzyjna w każdym geście:

- Panie i panowie, witam w świecie,gdzie geometria jest bardziej zmysłowa niż kwiaty,a blask złota znaczy więcej niż tysiąc słów.

Na ścianach wiszą świeże reprodukcje prac Czyżewskiego i Stryjeńskiej.  Za oknami historia, która przyspiesza. Europa drży, czując nadchodzącą burzę.

W tę atmosferę wchodzisz Ty.

Znasz już ich legendę, wiesz, że tamta elegancja była odpowiedzią na chaos, próbą stworzenia porządku i harmonii po traumie I wojny światowej.

👩‍🎨Tamara: - Mój drogi, w twojej epoce kobiety wciąż chcą być piękne jak chrom na karoserii? Czy wystarcza im filtr w telefonie?

Ty: - Filtry dają złudzenie. Obraz daje pamięć. Twoje portrety nie były tylko o pięknie, były o sile.

 Kobiety w twoich czasach chciały być niezależne.

👩‍🎨Tamara: - Ja malowałam kobiety tak, jak czułam siebie: chłodne, eleganckie, gotowe przetrwać wszystko. Nawet samotność.

 A ty? Co chcesz ocalić w swoich obrazach?

Ty: - Maluję, żeby ktoś patrząc, poczuł, że nie jest sam w swoim świecie.

👩‍🎨Tamara: - Czyli jesteś romantykiem. Myślałam,że wasze czasy są zbyt zajęte technologią,by jeszcze wierzyć.

Ty:-Technologia krzyczy. Sztuka słucha.

👩‍🎨Tamara:- Kiedy malowałam Autoportret w zielonym Bugatti,też chciałam, żeby sztuka słuchała.Żeby mówiła głośniej niż mężczyźni,którzy próbowali mnie uciszyć.

Ty: -Twoje kobiety wyglądają, jakby nikt nigdy nie mógł im niczego narzucić.

👩‍🎨Tamara: - Sztuka to nie dekoracja. To manifest. Nawet jeśli malujesz mgłę, niech ta mgła ma w sobie siłę krzyku.

🎨Erté:- Całe życie szukałem linii idealnej. Kreski, która będzie jednocześnie strojem, ruchem i muzyką.

👩‍🎨Tamara: - A ja szukałam kształtu, który będzie luksusem. Kobieta miała wyglądać jak rzeźba,doskonała, nie do zdobycia.

Ty:- A ja tego, co ukryte między konturem a ciszą.

🎨Erté: - Moje figury były jak teatr, twoje są jak oddech po spektaklu.

Ty: -Sztuka uczy nas odzyskiwać równowagę. Raz przez blask, raz przez cień.

👩‍🎨Tamara : Byle nie była nudna.

Bo sztuka musi prowokować.

🎨Erté: - prowokować można nawet jedną linią.

Kolacja była jak spotkanie ognia z wodą.

Erté mówił z rozmachem, jakby każdy kęs zasługiwał na fanfary, Łepnicka pilnowała, by sztućce leżały pod idealnym kątem. On opowiadał o teatrze, ona poprawiała serwetki, razem stworzyli duet, w którym glamour tańczył walca z geometrią.