Η ΑΓΑΠΗ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΧΡΟΝΙΚΟ

Αυτό το Χρονικό, η ταπεινή καταγραφή της ιστορίας και των γεγονότων του Ιερού Ναού, γεννήθηκε από την ανάγκη η μνήμη να γίνει φως και
η προσφορά να αποκτήσει ρίζες που θα δείχνουν τον δρόμο της ψυχής.
Η καρδιά μας στρέφεται με δέος προς την αιώνια πηγή της Αγάπης, τον Θεό, ο Οποίος χαρίζει τη δυνατότητα της δημιουργίας και της προσφοράς.

Η πρώτη μας τιμή ανήκει στον άνθρωπο που έκανε το όραμα και το τάμα πράξη:
στην ιδρύτρια του Ναού της Αγίας Βαρβάρας, τη μακαριστή Ελένη Μακρυνόρη↗.
Αν και δεν γνωριστήκαμε όσο ζούσε, η αγάπη της για το Θείο και το όραμά της έγιναν και δικά μου βιώματα.
Μέσα από τα λόγια των παιδιών της, ένιωσα τη δική της ευχή να γίνεται πραγματικότητα.

Αυτή η αόρατη σύνδεση αποτελεί τη βαθύτερη αιτία του σεβασμού και της ευγνωμοσύνης μου.
Ευχαριστώ από καρδιάς τον φίλο μου Ηλία Μακρυνόρη↗ και τη σύζυγό του Μαρία↗, καθώς και τον αδελφό του Κωνσταντίνο↗ Μακρυνόρη και τη σύζυγό του Βενετία↗.
Με ιδιαίτερο σεβασμό μνημονεύω επίσης τον αείμνηστο αδελφό τους Γεώργιο Μακρυνόρη και τιμώ τη σύζυγό του Μαρία,
καθώς όλοι τους υπήρξαν συνοδοιπόροι και φύλακες του οράματος της μητέρας τους.

Όλοι μαζί, με την αγάπη και τη γενναιοδωρία τους, μοιράστηκαν μαζί μου αυτή την ιερή παρακαταθήκη, επιτρέποντάς μου τη συγγραφή και την επιμέλεια αυτού του Χρονικού.
Εύχομαι αυτό το μικρό Χρονικό, που καταγράφει την Ιστορία, τη Δωρεά και την Ευλογία της Αγίας Βαρβάρας,
να αποτελέσει φάρο για κάθε προσκυνητή, υπενθυμίζοντας πως το μεγαλύτερο έργο είναι πάντα αυτό που πηγάζει από την καρδιά και προσφέρεται ως ευλαβικό αντίδωρο, μέσα από την υπέρτατη χάρη που μας οδηγεί κοντά στο Φως του Κυρίου.

Με Σεβασμό και Αγάπη, Παύλος Ν. Καζινιεράκης ↗ .