Το Μυστήριο και η Παρακαταθήκη
Ήταν το 1992, μια χρονιά που η ιστορία ψιθύριζε αλλαγές, όταν κάτω από τους θόλους του Ναού η σιωπή παραχώρησε τη θέση της στο μυστήριο. Εκεί, η κόρη του Θωμά Φάνη στάθηκε μπροστά στην κολυμβήθρα για να λάβει το όνομα που αντηχεί την πίστη και την παράδοση: Βαρβάρα.
Σε αυτή την ιερή ατμόσφαιρα, η ευγνωμοσύνη όλων στρέφεται στην ιδρύτρια, την Ελένη Μακρυνόρη↗. Με τον ζήλο της υπήρξε η πέτρα πάνω στην οποία στεριώθηκε αυτό το πνευματικό καταφύγιο. Όμως εκείνη τη μέρα, η προσφορά της απέκτησε μια νέα, βαθιά ανθρώπινη διάσταση.
Με το ιερό λάδι στα χέρια και το στοργικό της βλέμμα, η Ελένη Μακρυνόρη↗ έγινε η ανάδοχος της μικρής Βαρβάρας.
Υπό τις δικές της ευχές, το παιδί έγινε ο ζωντανός κρίκος που συνδέει το παρελθόν της Φοινίκης —αυτού του φάρου του ελληνισμού στη Βόρειο Ήπειρο— με το μέλλον.
Για τον πατέρα της, τον Θωμά, και για όλους όσοι ένιωθαν την καταγωγή από τη γη της Βόρεια Ηπείρου να κυλά στις φλέβες τους, η στιγμή αυτή δεν ήταν απλώς μια τελετή. Ήταν μια πράξη επιβεβαίωσης της ταυτότητας και ένας αδιάρρηκτος δεσμός με τις ρίζες.
Ο «καλός λόγος» της Ελένης↗ και η ακτινοβολία της έκαναν εκείνη τη στιγμή φωτεινή, θυμίζοντάς μας πως τα μεγάλα έργα ξεκινούν από μεγάλες καρδιές. Μια φλόγα που δεν σβήνει, μια ιστορία που συνεχίζει να γράφεται με σεβασμό στο «Χρονικόν Μνήμης».
