2.2 De hond in huis opvoeden

Het is belangrijk, dat je beschikt over een bench. Die kun je in elke dierenspeciaalzaak kopen. De bench is een handig middel om de hond in huis een eigen plek te geven. Daar kan hij rusten en ongestoord slapen. Bovendien is het een handig hulpmiddel bij het zindelijk maken. Een hond bevuilt immers niet graag zijn eigen slaapplek. Daarom moet de bench niet te groot zijn, maar ook niet te klein, want dan groeit hij er te snel uit. Als de bench al in het nest bij de pups heeft gestaan en ze hebben het ding kunnen onderzoeken, ze hebben er in geslapen en gespeeld, dan is het helemaal ideaal. In de nieuwe situatie is de bench dan een bekende plek, alleen de nestgenootjes ontbreken. Als nieuwe baas is dat je eerste aangrijpingspunt. Jij wordt de plaatsvervanger die verder leiding gaat geven en het leven interessant gaat maken. Jij bent dus degene die het gevoel van gemis zo klein mogelijk kan maken. Je kunt het natuurlijk niet wegnemen, maar je kunt het gemis verzachten door in het begin er te zijn als de pup het moeilijk heeft. Dat is vooral ’s nachts. Aarzel niet om de eerste nacht(en) de bench bij je op de slaapkamer te nemen. Als de pup het dan moeilijk heeft, hoef je alleen je hand maar even uit te steken om hem gerust te stellen. Na een paar dagen is hij zo gewend aan al het nieuws, dat hij ’s nachts rustig op zichzelf kan blijven. Het nieuwe is dan al weer gewoon geworden.

De pup moet alles nog leren en jij bent vanaf nu dus de aangewezen persoon daarvoor. Om de hond zo soepel mogelijk alles te leren is het een noodzaak om te weten hoe hij in elkaar zit. Wat zijn de eigenschappen? Daarvoor moet je observeren. Steeds kijken hoe de hond reageert. Het is goed om van het observeren zelf meteen een gewoonte te maken. Dat gaat je meehelpen om alles meteen zoveel mogelijk in goede banen te leiden. Bedenk steeds dat de hond het beste leert van alles wat goed gaat. Eén van de eerste handelingen bijvoorbeeld is de pup een halsbandje omdoen. Als je hem daarna zijn gang laat gaan, zie je hoe hij reageert. Vindt hij de halsband lastig en wil hij hem afschudden of afkrabben? En in welke mate wil hij dat? Of accepteert hij het tamelijk snel? Ga je hem een beetje meehelpen door het halsbandje na vijf minuten weer af te doen? Als de pup het halsbandje lastig vindt, kun je het koppelen aan iets leuks. Halsbandje om en even spelen. Stoppen met spelen en halsbandje af. Na een aantal keren is het halsbandje gewoon en kun je het omlaten. Op net zo’n manier leert hij aan een riempje lopen. De eerste keer aan een riempje is lastig. De pup voelt plotseling de weerstand en komt in verzet. Hoe dat verzet is, bepaalt aansluitend weer jouw gedrag. Laat de pup merken dat de weerstand wegvalt zodra hij meegeeft. In deze beginfase wordt de basis gelegd voor de verhouding van jou met je hond.

Alles wat je aan gedrag ziet bij de pup heeft te maken met het karakter. En dat karakter moet je erg goed kennen om het leerproces zo positief mogelijk te begeleiden.

Als je de hond in huis opvoedt, heb je hem de hele dag onder het oog. Het voordeel is, dat je snel het karakter kent. Het nadeel is, dat je de hele tijd wanneer hij los in huis loopt op hem moet letten. Hij mag niet aan een stoelpoot bijten, niet aan de vloerbedekking, niet aan het tafelkleed, niet aan de planten, niet aan rondzwervend speelgoed, enz. Hij mag wel met de kinderen spelen, maar je wilt niet dat hij ze als zijn soortgenoten ziet. Hij mag wel in de kamer als hij droog is, maar niet met vieze modderpoten. Buiten mag hij wel de regen van zich afschudden, maar liever niet in huis. En hoewel het huis voor de hond groot genoeg is om een geschikt plekje te vinden om te poepen en te piesen, moet jij erop toezien dat dat niet gebeurt.

In huis is er dus veel waar op gelet moet worden, maar dat geldt buiten evengoed.

Onlangs kwam er iemand op de training, die had gehoord dat je een Bordercollie het eerste jaar zoveel mogelijk vrij moest laten. Als de hond ongeveer een jaar oud was kon je beginnen met de training. Deze mensen hebben veel ruimte om huis en ze hadden zich zoveel mogelijk aan het advies gehouden. Eigenlijk hadden ze de hond maar één ding geleerd: hij moest bij de kippen wegblijven. Dat was wel moeilijk geweest, want die kippen liepen los op het erf. Al vrij snel kreeg de pup belangstelling voor de kippen. Karakteristieke houding, opjagen en erin bijten. Dat mocht natuurlijk niet. Maar iedere keer deed de hond het weer. Er kwam een kip kapot. De druk op de hond werd opgevoerd. Het heeft een paar kippen gekost en daarna is het de hond heel duidelijk gemaakt, dat het echt afgelopen moest zijn.

De eerste keer bij de schapen zie je meteen dat deze hond eigenlijk wel wil, maar hij wordt tegengehouden. De associatie met de kippen zorgt er in dit geval voor, dat het weken duurt voor de hond richting schapen durft. We hebben doorgezet, omdat deze hond wel duidelijk de aanzet toonde, maar het wordt nooit een sterke veedrijver.

Overigens is dit ook een voorbeeld van wat er allemaal aan onzinverhalen over de Bordercollie de ronde doet. Het is erg jammer als je vol enthousiasme begint met een jonge Bordercollie om na een jaar er achter te komen dat je een aantal zaken echt verkeerd hebt aangepakt.