Bij vertalingen, zelfs bij de beste, gaat er altijd iets verloren. Dat is onvermijdelijk. Vaak is het niet eenvoudig om vorm en inhoud zo goed mogelijk op elkaar af te stemmen. Het is steeds een zoeken naar het beste compromis, waarbij niet te ver mag worden afgeweken van de oorspronkelijke betekenis van de tekst, terwijl wat gezegd wordt... nog zegbaar blijft. Ik hou mezelf voortdurend voor ogen (voor oren eigenlijk) dat teksten van Shakespeare, Donne enz. in de eerste plaats bedoeld zijn om luidop te lezen. De verzen moeten soepel klinken, niet vergezocht. Verder hecht ik bij poëzie meer belang aan metrum, betekenis, verwoording en klank, en laat mijn vertalingen niet 'dwingen' door het rijm, omdat dit soms een gekunstelde indruk geeft. Of dat altijd een gelukt resultaat oplevert is een vraag die alleen de lezer zelf kan beoordelen.

Veel leesplezier,

Jules Grandgagnage                                                                                 Tip: bezoek ook mijn blog