j. De Islam in Egypte

Voorzeker, de gelovigen, de Joden, de Christenen en de Sabianen - wie onder hen ook in Allah en de laatste Dag geloven, zullen hun beloning bij de Heer ontvangen en er zal geen vrees over hen komen, noch zullen zij treuren. Koran, Soera 2 (Al-Baqarah), 63

In 570 werd in Mekka Mohammed geboren, de profeet van de Islam. De Islam rekent 622 als zijn beginjaar, het jaar waarin Mohammed van Mekka naar Medina werd verdreven. Hier werd Mohammed ook politiek leider, en in 10 jaar veroverde hij Centraal-Arabië. In 632 stierf hij, en dat leidde tot ruzies over zijn opvolging.

In 656 werd Ali neef en schoonzoon van Mohammed kalief, leider van de Moslims, maar de familie van zijn voorganger accepteerde dat niet, en er ontstond een burgeroorlog. De aanhangers van Ali werden de Sjiieten, de anderen de Soennieten.

Beide bestaan nog steeds, en maken nog steeds ruzie.

De Oost-Romeinen hadden op dat moment controle over o.a. Turkije, Syrië, Libanon, Israël, Jordanië, Egypte, Lybië, Tunis, Algerije, en Marrokko, en over delen van Spanje en Italië. Maar ze voerden langdurig oorlog met de Perzen, wat er toe leidde, dat beide landen militair en economisch aan de rand van de afgrond raakten.

Dit gaf de Arabieren de kans, een groot deel van de landen om hen heen te veroveren. In 638 veroverden ze Jeruzalem. Vanaf dat moment mochten er weer Joden wonen (dat was in 135 door Hadrianus verboden). Deze verovering bracht een schok teweeg in de Christelijke wereld. In 642 werd Egypte veroverd, en in 711 hadden ze heel Noord-Afrika veroverd en staken de Straat van Gibraltar over. Spanje viel in hun handen, en pas in 732 werden ze verslagen door Karel Martel bij Poitiers, in Midden-Frankrijk. Ook tegen Perzië waren ze succesrijk. Turkije en Noord-Syrië bleef in handen van de Oost-Romeinen.

De Egyptische Christenen, die van die tijd af Kopten worden genoemd, kregen dus nieuwe heersers. Ze hadden daar weinig moeite mee. Voordien werden ze onderdrukt door de Oost-Romeinen, en dezen beschouwden de Monophysitische Christenen ook nog als ketters, dus het kon nauwelijks slechter worden. Zij, (en de Joden), werden er eigenlijk beter van, (de Koran leert respekt te hebben voor Joden en Christenen, ook mensen van het Boek, zie bijv. de tekst boven dit stukje) al moesten ze "hoofdgeld", een belasting voor niet-moslims, betalen. Maar ze hoefden niet in dienst.

Dit veranderde toen Al-Hakim Kalief werd (996): hij onderdrukte zowel Joden als Christenen. Na hem ging het met de welvaart bergafwaarts. Ook de politieke stabiliteit verdween. Opstanden en politieke moorden waren aan de orde van de dag.

In de kerk was dit de tijd van de Iconoclasten: mensen die van mening waren dat afbeeldingen van Christus en heiligen in de kerk verboden zouden moeten zijn, in strijd met het tweede gebod. Dit leidde tot veel ruzie, en zelfs tot het vernielen van beelden en afbeeldingen op grote schaal, een soort beeldenstorm.

Uiteindelijk werd besloten dat afbeeldingen, ikonen, wel waren toegestaan. In het Westen ging men nog een stap verder; daar werden ook beelden toegelaten.

Of dit bij de Kopten ook speelde is niet duidelijk. Ze hebben ikonen in hun kerken, maar geen beelden.

In 1071 werd het Oost-Romeinse leger bij Manzikert in het huidige Oost-Turkije verslagen door de binnenvallende Turken. Heel Aziatisch Turkije ging verloren, en pelgrims naar het Heilige Land konden niet meer via die weg reizen. Dat had grote gevolgen.