Nakon arapskog osvajanja Perzije u 7. vijeku, šah se brzo širi kroz islamski svijet – u područja poput sjeverne Afrike, Bliskog Istoka i dijelova Evrope, pogotovo u Andaluziju (današnju Španiju) i Siciliju. Muslimanski učenjaci prepoznali su edukativnu vrijednost šaha i uvrstili ga u svoje kulturne i naučne tekstove. U mnogim islamskim društvima, šah se smatrao igrom mudraca i korišten je kao sredstvo za razvijanje strateškog razmišljanja.

Muslimanski učenjaci takodžer počinju da pišu knjige o šahu – kako o pravilima, tako i o taktici i filozofiji igre. Šah se smatrao dijelom "adaba" – finog ponašanja i obrazovanja. U Bagdadu i Kordobi, šah se igrao u medresama, bibliotekama, vrtovima i čak na ulicama.

Krajem 9. i početkom 10. vijeka, šah dolazi u Evropu, prvenstveno preko Španije, koju su tada kontrolirali Mauri. Tokom srednjeg vijeka šah postaje popularan u dvorovima evropske aristokratije. Vremenom su se pravila igre mijenjala kako bi bila dinamičnija i brža, a figure su dobile nova imena i uloge – posebno kraljica (dama), koja je s vremenom postala najmoćnija figura na tabli.