U periodu renesanse, tokom 15. vijeka, pravila šaha počinju se značajno mijenjati u Evropi kako bi igra bila dinamičnija. Najveća promjena bila je uloga kraljice (dame), koja je postala najmoćnija figura na tabli – što je ubrzalo tempo igre. Lovac (slon) je također dobio novo kretanje.

Odnos crkve prema šahu u srednjem vijeku bio je kompleksan. Iako su mnogi crkveni velikodostojnici igrali i cijenili šah, neki su ga povremeno osuđivali – uglavnom zato što se igra često igrala u društvu, uz kockanje i oklade. U nekoliko navrata, crkveni sabori su pokušali zabraniti šah za svećenike i monahe.

Međutim, većina učenih crkvenih ljudi prepoznala je šah kao intelektualnu i moralnu igru. U mnogim samostanima šah se igrao tiho i disciplinovano, kao sredstvo razvijanja misaone pažnje.

Prve šahovske knjige na evropskim jezicima pojavile su se u 15. i 16. vijeku, a šah se sve više igrao kao takmičarska igra. 

Ove promjene dale su početak modernom šahu. Prve šahovske knjige na evropskim jezicima pojavile su se u 15. i 16. vijeku, a šah se sve više igrao kao takmičarska igra.