Voorjaarskamp 2022

De weg ernaar toe

Help 36 man gaat mee op zomerkamp! Hoe gaan we dit doen?

De zomerkamp commissie had al in de gaten dat er veel mensen mee wilden op zomerkamp, maar niet zo veel!

Heel wat weken aan plannen verder, was het dan zo ver! De grootste paella pan was gescoord, alle rivieren waren uitzocht, de recepten voor 40 man stonden klaar, iedereen had een boot om in te varen en een auto om er te komen. Dan zit er maar een ding op, rijden maar!

Een aantal mensen waren al eerder vertrokken om met een mooie omweg door Europa er te komen. Hugo en Meike hebben nog wat gevaren in Slovenië, en Mick, Hugo, Mervyn, Rick, Chiel en Daniel sloten hier later bij aan in Duitsland. Helaas voor Chiel hield daar zijn zomerkamp varen al op door een schouder uit de kom…

Alle andere mensen vertrokken dan zo langzaam en wel vanuit Nederland (op Remko na die even uit moest zieken maar gelukkig het weekend er al weer was!). Het busje was zo lief een dagje eerder te gaan en het kamp op te zetten. Aan een meertje kregen wij een groot stuk grasveld aangewezen dat totaal afgezonderd was van de andere kamp gasten. Helaas was de wc wat verder lopen en werd die s’ nachts ook niet vaak gehaald, maar dan hadden we wel onze eigen privé kamping. Met wat team werk kon ook de grote party tent opgezet worden en was het kamp klaar voordat de rest aankwam.

Wat moet je doen, als je zo lang moet rijden? Muziek luisteren natuurlijk naar de geweldige zomerkamp playlist of in Laureen haar foto contest trappen. De winnaar kreeg een leuke prijs! Namelijk dit stukje schrijven.. Harm zijn beautiful face heeft hem gewonnen, maar Loek had toch de beste actie met zijn bekeuring. Dan toch jammer dat ik dit stukje aan het schrijven ben… Heel veel plezier met het lezen van deze gave zomerkamp editie.

Liefs Laureen

Zwemmen op Pfunds

Op onze eerste dag kregen meerdere “ ervaren” vaarders het al voor elkaar om te gaan zwemmen. Ik denk dat ze gewoon graag een stukje in de keerstroom wouden schrijven :P Hier dus het verhaal van Hugo Knaven over Pfunds:

Als eerste dag van het zomerkamp gingen we die in bij Pfunds varen. Dit was een rustig WWII invaar stuk met weinig spannende passages waardoor er veel tijd over was voor gezelligheid en geklooi. Na de lunch pauze besloten Meike en ik om van boot te ruilen zodat ik de freestyle kwaliteiten van haar Prijon Fly kon testen. Dit gaf mij de kans beter te leren ondersnijden en Meike de kans om me omver te varen. Hoewel de Fly wel een erg leuk bootje was voor trucjes was hij wat minder leuk voor de doorbloeding van mijn benen. Zoals elke freestyle vaarder die een kleinere boot boven voldoende beenruimte heeft gekozen je kan vertellen kan dit probleem normaal opgelost worden door je knieën boven de kuiprand uit te laten steken. Na dit een paar minuten geprobeerd te hebben zonder succes besloot ik een grondige analyse uit te voeren. Hierbij kwam ik tot de conclusie dat mijn kont gewoon te dik was en dat mijn benen omhoog doen dat niet ging oplossen. Nu was de logische oplossing waarschijnlijk geweest om even uit te stappen om op die manier de doorbloeding weer op gang te krijgen. Echter is logisch nadenken iets wat ik de rest van het jaar al doe dus daar ging ik in mijn vakantie geen tijd aan besteden. Daarom koos ik er voor om mijn spatzijl los te trekken en op het achterdek van de boot te gaan zitten aangezien het water op die plek toch bijna stil stond. Bij mijn Burn had deze strategie mogelijk gewerkt. Echter was mijn kont niet alleen te dik voor in de Fly maar ook voor op de Fly. Dit zorgde er voor dat het achterdek van mijn boot begon te zinken waardoor ik uit balans raakte en om viel. Hoewel rollen in een volle boot normaal nog wel een optie geweest was is rollen als je niet meer in de boot zit vrij moeilijk. Dus besloot ik om de reddingvaardigheid van de rest van mijn groep te testen. Op dit moment concludeerde ik ook dat de keuze om mijn schoenen uit de doen omdat ik toch niet zou gaan zwemmen mogelijk niet zo handig was. Gelukkig kon de rest mij en de boot snel aan de kant krijgen en was de rest van de tocht probleemloos verlopen. De moraal van dit verhaal is dat als je maar genoeg domme dingen doet dat je ook op voor jou relatief makkelijk water kunt gaan zwemmen. Het is dus altijd belangrijk om een complete uitrusting te dragen ook als je denkt dat je niet gaat zwemmen!

De truc uitgelegd: Hoe stap je nat uit, uit je kayak

En hier maar liefst 4 ervaren natte uitstappen, verteld door Harm:

Vandaag gaan we de Imster Schlucht varen met Mervyn, Hugo H (ene Hugo), Mick, Thomas, Rick, Suzan, Jochem, Remko, Randor en mijzelf, Harm. Iedereen heeft gisteren al lekker ingevaren behalve ikzelf, dus dat is helemaal fijn. (Ik moest over de heenreis gisteren eigenlijk ook een stukje schrijven, maar “Ik ben op heenreis gegaan. Loek heeft mij gefotografeerd. Voordat ik er was was Chiel al kapot. Einde. Of meer begin eigenlijk.” Was op de een of andere manier niet goed genoeg.)

Ja, wat valt er over de Imster Schlucht te zeggen? Hij is gewoon leuk, al vielen bij deze waterstand de golventreinen toch wel echt een beetje tegen, later in de week zouden we hem meer zien zoals we hem gewend zijn. Van de andere kant gaf dit lage water ons wel een unieke kijk op de rivier. De gevreesde onderspoeling in de muur stond een meter boven water waardoor je duidelijk kon zien dat hij echt super klein is en je je er eigenlijk nooit echt zorgen om hoeft te maken (dit is geen legaal advies, er kunnen geen rechten ontleend worden aan deze omschrijving van deze onderspoeling). Ik heb iedereen nog zitten opjutten om op een vlak stuk te oefenen met rollen zonder peddel, en toen er zoveel mensen meededen moest ik ook wel, voor de sportiviteit. Niet alleen kwam ik niet boven op mijn handen, ik kreeg zelfs de puntjesredding niet uitgevoerd. Volgens ooggetuigen is Suzan’s boot meerdere malen dwars door mijn arm heen gegaan zonder dat ik het voelde. Maar uiteindelijk, net toen ik er al aan dacht om mijn spatzeil lost te trekken, kreeg ik toch een puntje. En toen bleek dat ik mijn spatzeil helemaal niet open had hoeven trekken. Blijkbaar moest ik toch nog wat wennen aan welke lijntjes ik allemaal goed uit mijn soort van nieuwe spatzeil moet houden bij het dichtdoen, want ik had puur door te bewegen onderwater het zeil helemaal los getrokken, en dat was waarom mijn rol niet lukte. Met behulp van Suzan’s peddel, die ik kreeg na enig aandringen heel aardig kreeg aangereikt, kon ik nog ver genoeg naar de kant komen dat het geen zwem werd maar een semi-semi-semi-droge uitstap.

Er waren meer mensen die die dag om verschillende redenen semi-droge uitstappen hebben geoefend. Uiteindelijk stond er op het lijstje dat Randor, Mervyn, Hugo en ik over vandaag zouden moeten schrijven. We hebben ook na toch een aantal stressvolle jaren, niet teveel aan elkaar zitten, als je de kans krijgt om te varen er altijd 100% voor gaan, weer even geoefend met hoe een zomerkamp ook alweer werkt. We zijn uitgestapt op een prachtig strandje voor een lunchpauze, of misschien was het in dit geval meer een elkaar in het water duwen pauze, met hier en daar wat lichte werplijnactiviteit, en zijn met een glimlach van het water afgekomen. Zomerkamp is begonnen.

De tips van Mervyn

Omdat de 4 heren niet konden kiezen wie de sjaak was om over de Imster Schlucht te mogen schrijven, hadden ze maar bedacht dat ze dat allemaal moesten doen. Hier het stukje van Mervyn:

Ik heb de eer om dit stukje met drie andere Okawanen te schrijven, maar door tijdsgebrek zal ik mijn stukje los aanleveren. Ik vertrouw erop dat mijn mede Okawanen er iets moois van hebben gemaakt, dus ik ga het kort houden. Ik wil graag de wijze lessen delen die ik tijdens deze tocht geleerd heb:

1.Eet geen mueslireep in een passage, dat vind de voorvaarder niet leuk

2.Steunen op een mueslireep kan nog een uitdaging zijn

3.Rollen op een mueslireep is zeker een optie en aanrader

4.Een mueslireep smaakt nat niet veel beter dan droog

5.De verpakking van een mueslireep werkt niet hetzelfde als een peddel, maar je kan er wel op rollen. Dit stukje is niet gesponsord door de mueslirepen van de Lidl, alle ervaringen zijn subjectief.

Een lijn voorvaren, is toch moeilijk

Op zondag werd de groep weer in twee”en gesplitst. Dit deden we trouwens elke dag, aangezien samen toch echt een te grote groep was. Zo konden we ook ons best doen om iedereen aan hun trekken te laten komen, of op het gebied van begeleiden aldan niet zelf varen. Op deze dag ging een groep de Imster schlucht varen en een groep de Schultz Strecke. Hier het verhaal van Rick O over die laatste:

De dag nadat ik voldoende roloefeningen op de Imster Schlucht had mogen doen, gingen we met een groep varen op de Scouler Strecke. Althans varen, sommige beschrijvingen van mensen en boekjes deden mij vermoeden dat het meer zwemmen dan varen zou gaan worden, en aangezien ik dit stukje mag schrijven is dat deels de waarheid gebleken... Al bleek dit stuk, in ieder geval voor mij, een stuk makkelijker te varen dan van te voren verwacht.

De dag begon met Harm die ons met een groepje naar de instap bracht in het busje. Tot ongenoegen van enkele mensen helemaal achterin het busje die niet gewend waren om de weg niet te kunnen zien en hierdoor een beetje wagenziek werden... Na kort omrijden en omkleden (en mensen die hun ongenoegen uitten met het gebrek aan Jochem zijn Long John) werd het tijd om in te stappen. In mijn groep voer ik (Ricko) achter Freek, met daarachter Anton, Hugo, Meike en Randor.

Gelijk al bleek dat de Scouler Strecke, zeker bij deze waterstand, een technisch, maar redelijk rustig stuk van de inn was, wat natuurlijk veel stenen ontwijken betekende... Al snel kwamen we bij de eerste "wildwater 4" passage, waar ik me niks meer van kan herrineren (en de tweede keer dat ik hier voer had ik het idee dat dit de tweede "wildwater 4" passage was). Hier zijn we snel met zijn allen zonder uit te stappen en zonder al te veel problemen doorheen gekomen.

Hierna kwam weer een iets rustiger stuk met een passage waarbij je richting links schuin van een tongetje af ging. Dit was echter bij deze waterstand niet hiel lastig en hier kwam iedereen zonder al te veel problemen vanaf. Na weer een klein rustiger stuk werd het tijd om met zijn allen uit te stappen om naar de tweede "wildwater 4" passage te kijken. Dit was een vrij lastige passage waarbij je eerst een soort van s-bocht had waarbij je rechts moest aanvaren, toen naar links moest voor een stenen wand en daarna weer rechts moest. Hierna moest je door het midden van de passage varen om uiteindelijk links over het tongetje te eindigen, want aan het eind rechts zat een wals. Te veel links varen zou echter keien rijden betekenen, dus dit was ook geen goede optie.

Ik wist niet 100% zeker of ik de passage zou varen, ik schatte dat het een 50/50 was of ik wel of niet zou zwemmen. Uiteindelijk heb ik echter wel besloten om deze passage te varen, met Randor als voorvaarder en Freek die als veiligheid al beneden lag. Echter kwam ik in de eerste s-bocht veels te ver rechts, waardoor ik in de bocht naar links tegen de muur kwam en omsloeg toen deze bocht weer naar rechts ging. Ik rolde wel snel, maar toen kwam er alweer een wals op mij af, waar ik dwars doorheen ging en dus ook hier weer omsloeg. Aangezien ik geen zin had om onderste boven door de laatste wals te gaan ben ik hier direct gaan zwemmen. Dit was achteraf echter niet nodig, aangezien dit al de laatste wals bleek te zijn, maar ja op zo'n moment heb je dat niet echt door... De zwem was verder niet zo bijzonder, voordat ik het wist zat ik alweer in een keerwater en was ik het water uit...

Later vertelde Ron mij ook nog dat de lijn van Randor niet zo mooi was (al zat ik te ver rechts, waar Randor's lijn te veel links was). En dat het dus eigenlijk Randor's fout was dat ik was gaan zwemmen ;). Nadat de volgende groep deze passage ook was gepaseerd gingen we weer verder, de rivier was hierna een stuk rustiger, maar er zaten nog wel een aantal leuke technische passages in.

Mensen in onze groep oefenden later nog even met ondersnijden en we hebben ook nog geluncht op een strandje. Hierna hadden we een rustig stuk naar de uitstap, in dit stuk, heb ik ook, met de hulp van Freek nog een stukje voorgevaren. De laatste passage hebben een aantal mensen nog aantal keer opnieuw gevaren, maar toen ik eenmaal boven was had ik hier geen zin/energie meer voor. Van boven op de brug zag dit er echter wel leuk uit!! (En voor de geïnteresseerden, de foto op de flyer voor de intro is hier ook genomen.)

Chicken run of wals?

Het juiste antwoord vind je (nog) niet bij Mervyn

Op de Schultz Strecke werd die dag al geleerd dan een goede lijn voorvaren toch lastig kan zijn. Desalniettemin is het een hele goeie oefening om voor te varen. Mervyn mocht dat vandaag doen op de Immsterschlucht, en omdat door zijn kunsten meerdere mensen zijn gaan zwemmen is hier zijn stukje over vandaag:

Yes eindelijk de kans om wat ervaring op te doen in voorvaren. De Slucht stond niet super spannend, dus hier zou ik mee overweg moeten kunnen, toch? Hmm, golf of wals? Chickenrun of wals? Dat waren de afwegingen waar ik kennelijk toch nog niet zo goed in ben. Wellicht tijd om langs de Pearle te gaan. Gelukkig heb je als voorvaarder het voordeel dat de persoon achter je je wel uit de wals duwt. Nadeel is dat je die persoon dan weer mag vissen. Sorry.. Maar al met al was het een fantastische ervaring. Ik heb Okawanen grenzen zien verleggen doordat ze zomaar door een ‘surprise’ wals heen mochten. Dit ging met souplesse. Soms leert men het beste door onverwachts hun grenzen te verleggen. Laten we het daar op houden. Intussen heb ik een oogmeting gehad en ben ik kennelijk wel wat achteruit gegaan. Mijn lenzen zijn binnen, dus volgende trip beloof ik dat de Chickenrun wals-vrij gaat zijn!

Walsjesss! Gooien mij om

De Tösener Strecke staat op het programma voor maandag. Een rivier wiens waterstand sterk gereguleerd wordt en niet zo hoog staat als we zouden willen. Hier Laureen haar ervaring van de dag:

Vandaag varen we de Tösener strecke, mijn eerste groot water rivier en door alle verhalen van iedereen vind ik het toch iets spannend. Een groepje vaart de eerste passage om te scouten en wij stappen erna in. Na een langere wacht dan verwachte komen ze de passage gemakkelijk af en blijkt de grote onderspoelde wand wel mee te vallen. Het water staat relatief laag en de water release (dam gecontroleerd) is al geweest en het water blijft zakken. Meneer Randor heeft helaas besloten zijn spatzeil op de camping te laten en kan daardoor niet mee varen. Gelukkig voor ons, kan hij wel de shuttle omlaag rijden :D Het eerste stuk knijp ik mijn peddel zo hard fijn dat mijn hand er van zeer gaat doen, want het zou toch een moeilijkere rivier zijn. Echter valt dit geheel mee en probeer ik daarna maar te genieten van de kleine golfjes en bredere rivier. Het is geen technisch stuk keerwaters varen maar rustig naar beneden in een stuk door over kleine golfjes en walsjes. Bij de tweede passage stappen we uit om de scouten. Ook deze passage lijkt een stuk liever dan verwacht en iedereen besluit zijn eigen lijn te gaan varen. Op de kant heb ik hem helemaal uitgedacht, maar helaas eenmaal op het water snap ik het probleem van de rivier lezen op “groot” water. Ik zie mijn hele lijn niet meer…… Het idee was rechts van de eerste wals, traverseren naar links om langs de twee walsjes rivier rechts te komen en dan rechtdoor, even uitkijken voor nog een klein walsje en dan zou ik er zijn. Met Freek als mijn achter vaarder ga ik ervoor! Mijn werkelijke lijn werd: Rechts van de wals, kut ik red het niet om te traverseren, ik wil niet schuin in de wals, kut dan er maar zo hard mogelijk recht doorheen!! Yes ik ben er doorheen, kut mijn puntje wordt gepakt. Oeps we liggen op z’n kop. Bam gerold! Kut de volgende wals komt eraan, peddelelennn!! En ik val stil….. Oh daar komt Freek aan die mij vol raakt. Yessss we kunnen weer door peddelen :D En we zijn er! Na het verval wordt de rivier makkelijker en komen we lang een paar weirs. Gelukkig zijn ze hoog genoeg om eroverheen te varen en leveren ze ook nog eens leuke speel golfjes op! Na een kort traject komen we bij de uitstap. Een groepje gaat door om de Sanna de scouten en ik ga lekker op tijd terug naar de camping.

Oefenen, oefenen en oefenen

Wanneer de andere groepen de Tösens en de Sanna gingen scouten, ging onze wat minder ervaren groep onder begeleiding goed oefenen met keerwaters varen. Hier Karsten zijn beleving van die dag:

Op zaterdag hadden we de route met een aantal al gevaren, echter was volgens velen de waterstand erg laag, het begrip keien reien werd snel duidelijk. Graag wilde ik deze nog een keer met hoger water varen om het verschil te zien. Twee dagen later waren we weer op de Pfunds. Deze keer was de waterstand stukken beter en het doel duidelijk: keer waters varen! Na een foto en selfie sessie onder leiding van Tom, begonnen weer aan de keer water les. Elk keer water groot genoeg voor de groep werd benut om het in en uit varen weer te herhalen. Snelheid, hoek en voornamelijk goed opkanten waren de focus punten, maar ook de lage steun voor stabiliteit in plaats van een hoge steun of duffek slag. In het eerste iets uitdagendere keer water gingen we spelen met de stroming, relaxt rond dobberen in het keer water in plaats van panisch peddelend aan de kant blijven. Ook liet Tom voor ieder zijn niveau wat opties zien, hoog invaren en hoog opkanten tot een Australische manier van uitvaren, die ik het beste kan beschrijven als traverseren en je halverwege toch bedenken en andersom in de stroming uitvaren. Her en der werden er bewust en onbewust nog wat rolletjes geoefend. Tot we in een onstuimig keer water vaarden, waar mensen een voor een om bleven gaan, voornamelijk door de tak boven het keerwater. De belangrijkste punten die de meeste mensen uit de groep meenamen na deze route was; bij voorkeur altijd een lage steun gebruiken om je schouder te sparen, en takken boven keerwaters gewoon mijden!

Decision three on kayaking

Eigenlijk is kayakken niets meer dan rechtop blijven zitten, toch? Hier de decision three over kayakken gemaakt door Saray:

Sanna wat ben je mooi

Omdat de Sanna gewoon super gaaf en leuk is en iedereen hem wil varen, hebben we de groepen opgesplitst. Dit is groep 1 van de Sanna, verteld door Harm:

We beginnen rond het midden van de week te komen. Vandaag gaan wij op stap met een leuke groep gevorderden die een stukje gaan verkennen voor mogelijk de beginners later in de week en daarna doorgaan naar een tweede stuk dat juist gisteren met een groep verkend is. De groep vandaag bestaat uit Freek, Tara, Thomas, Tom, Anton, Birgit, Bas, vliegtuig Rick, Meike, Daniel, Roderik en mijzelf, Harm.

Het eerste stuk is de Landecker Schlucht, en ik zal het kort houden omdat Freek daar ook over gaat schrijven en die heeft hem deze dag twee keer gevaren, dus dat wordt een veel leuker verhaal. Ik vertel er wel even over dat het een verrassing was. Alleen de organisatie wist eigenlijk dat ze deze ook wilden gaan varen vandaag, maar iedereen was op zich wel voor instappen als we er dan toch stonden. Een mooie kloof was het, maar om eerlijk te zijn zat ik niet lekker in mijn boot. Ik mocht van Tom een paar schoenen proberen die toch eigenlijk niet in mijn voorpunt bleken te passen (en dat is best knap, mocht je “de Bismarck” nooit hebben zien varen), en de waterstand stond op “keienrijden en toch op de een of andere manier tussen alle stenen door zien te sturen, voor grote mensen met een ronde bodem dan toch. En de steekvliegen, het waren er echt meer dan ik de rest van de week gezien heb. De combinatie van het rustige lage water met allemaal stenen en poeltjes en het stadje Landeck maakte de Inn hier misschien toch extra aantrekkelijk voor die beesten. Beetje jammer dat. Hmm, dan beginnen die lage waterstanden toch roet in het eten te gooien. Misschien is de Sanna ook wel minder leuk. Nou ja, we genieten maar van het mooie weer, we kopen een lekker waterijsje, en we gaan vol goede moed door naar de Sanna.

Er wordt gezegd dat Ernest Hemingway maar 6 woorden nodig had om een aangrijpend verhaal te schrijven: For sale: baby shoes. Never worn. Ik ga het hier ook eens proberen: De Sanna was niet minder leuk. Man, wat is die rivier mooi bij alle waterstanden. Ik kende de beek als een walsenbak, kijken kijken sturen sturen, af en toe even door een wals heen trekken en vaart maken. Maar nu stond het water rond de laagwaterlijn, en daar lag de mooiste keerwaterspeeltuin die je ooit gezien hebt. Overal grote keien met mooie keerwaters erachten, prachtige diep genoege stromingen erlangs en een overvloed aan schattige en net ietsjes avontuurlijkere walsjes. Prachtbeek die Sanna. Er zaten hier zelfs echt een stuk minder steekvliegen! Als je een favoriet traject zou willen hebben dan zijn er heel veel slechtere keuzes dan de Sanna. Ik heb nog een nieuwe (“nieuwe”) move uitgevonden. Als je zo’n schattig walsje aan ziet komen dan leg je je boot dwars waardoor de wals je maximaal remt. Terwijl je er vervolgens laaaaangzaam doorheen spoelt draai je je punt stroomopwaarts, en nu kan je verder traverseren. Ik vond hem wel cool, dus ik heb hem nog een paar keer geprobeerd, onder andere in een walsje waarvan ik eigenlijk al wel gezien had dat Bas voor mij er ook niet zo goed uitkwam. Maar hé, ik heb dus wel gerold in die wals hè? Ja ja, dit is niet zo’n verhaal waar de schrijver is gaan zwemmen. En dat is maar goed ook, want ik heb een afspraak met mezelf. Na mijn beschamende zwempartij op voorjaarskamp (zie Nieuwsstroom 3 15-08 p14-17) ben ik op een missie om van clubboater weer terug veteraan te worden. Ik moet beter gaan varen. En hier op de Sanna voer ik goed.

Uiteindelijk komen we in de buurt van het punt waar de Sanna in de Inn uitkomt, bij het uitstappunt van de Landecker Schlucht. Dat weet ik niet alleen omdat ik het herken van alle vorige keren dat we hier gevaren en zelfs gekampeerd hebben, maar we merken het ook aan het aantal steekvliegen, dat merkbaar opbouwt naarmate we dichter bij hun favoriete stuk rivier komen. Er wacht ons dan nog het laatste wasbord, een stapel stenen die fungeert als dam. Gisteren is de verkennende groep ervoor uitgestapt, maar vandaar besluit Tom dat hij toch wel kan. Even stuiteren en we zijn bij het bekende uitstapstrandje.

Nu we klaar zijn met de inspanning voor vandaag is het tijd om de vaardag in stijl af te sluiten, en we trekken Landeck in om een paar asociaal grote en lekkere ijsco’s te halen. Birgit en Bas halen hierbij de domste actie van de dag uit door grote scheppen ijs over zichzelf heen te gooien, in Birgit’s geval specifiek nadat ze gezegd heeft dat ze blij is dat die van haar in een glas kwam en niet op een bord, want dan knoei je niet. Maar op dat moment had ik allang aangeboden om te gaan schrijven over de Sanna, want man o man wat was ze prachtig.

Toen het ijs op was en de andere groep ongerust begon te worden of wij er wel voor het eten zouden zijn begon de Landecker Schlucht net hard te stijgen. Zie voor hoe dat afliep het verhaal van Freek over vandaag.

En mijn missie? Is het gelukt om dit zomerkamp mijn eer en veteranenstatus terug te verdienen? Ik wist dit nog niet toen we de Sanna voeren, maar op de vrijdag zouden we ons gaan wagen aan de beneden Ötz. De Ötz is net als de Sanna een van mijn favorieten, met het verschil dat ik over de Ötz geen grapjes maak, of toch niet waar hij het kan horen. Als ik daar goed vanaf zou komen zou mijn missie zeker als geslaagd tellen. Zie voor hoe dat afliep het verhaal van Bas van vrijdag.

Kleine kindjes zijn we allemaal

Ook een rustdag nemen op z’n tijd is hartstikke belangrijk. Hierdoor geef je je lichaam even rust van al het kajakken en de drukte en kun je het hele kamp gezellig meedoen! Of je gaat naar Area47……. Toch Mick?

De eerste rustdag voor mij op het kamp. traditiegetrouw gaat iedere Okawaan op een rustdag opzoek naar een alternatieve, al dan niet creatieve, manier om een blessure op te lopen. Sommigen doen dat door een paar cijfers verkeerd te lezen als ze gaan hiken, anderen gaan klimmen en dan heb je nog een groepje okawanen die het voor elkaar krijgt in een buitenzwembad. Het was niet zomaar een buitenzwembad, maar een met veel (extremere) glijbanen, dan dat wij in Nederland gewend zijn. De ochtend en reis naar Area 47 verliep zonder enige noemenswaardigheden, en zelfs het parkeren ging voor 100% goed.

Helaas was de parkeer plaats ver van het zwembad vandaan, dus moesten we ook nog een 'kort' stukje hiken. Het hiken veranderen al snel in comfortabel zitten in een pendelwagentje. Op sommige momenten werd het lekker knus, maarja Okawanen zijn wel wat gewend. Het ging allemaal heel makkelijk en snel, het ging té goed. Dat merkte we al snel toe we de eerste glijbanen uit gingen proberen. we raakten vrij snel opgesplitst al voordat we de eerste glijbaan af waren gegaan, nadat we allemaal 1 of 2 glijbanen hadden gehad, waren we weer samen. De 1 wat pijnlijker dan de ander. Dat is ook het moment dat ik het avontuur van Maik te horen krijg, aangezien Maik er ook een mooi stukje over zou schrijven zal ik het kort houden: Maik was bijna zijn toekomstige kinderbijslag kwijt geweest.

Er was een familie glijbaan, waar we met zijn allen vanaf wilden gaan, met de armen in elkaar gekruist... Geen manier waarop dat fout kan gaan, toch? Jazeker wel. We gingen niet allemaal tegelijk waardoor Rian en ik met een snelheid vooruit getrokken werden door Randor. Hierdoor gleden we van uiterst rechts naar het midden toe en toen het water ons stopten (op verschillende momenten) knalden Rian en ik met onze hoofden tegen elkaar. Aan het eind van de dag bleek dat ik een harder hoofd heb dan Rian doordat er opgedroogd bloed en een wondje op haar hoofd was gevonden (en bij mij niet). Door de kopstoot had ik (en Rian ook) best wel last van hoofdpijn en dan maakt Rian betere keuzes dan ik.

De rest vond de vrije val die je maakt bij één glijbaan ontzettend leuk en wilde nog een keer gaan, bezweken aan de groepsdruk ging ik toch maar mee. Ik hou niet van hoogtes en zeker niet als je het stuk naar beneden gaat in een vrije val. Boven kreeg ik nog een aantal keer het advies om mijn benen gekruist te houden, iets wat Maik niet had gedaan.

Én toen was ik aan de beurt...

Eerst hangen aan de buis, daarna benen goed gekruist, ogen dicht en losgelaten.

Aquaplanerend naar beneden vallen geeft een goed veel adrenaline. Kernwoord: Aquaplanerend.

Het zorgde er ook voor dat ik zijwaarts ging bewegen, eerst rustig naar rechts om vervolgens met een harde klap de linkerkant te raken.

Eenmaal beneden gekomen kon ik niet op mijn linkerbeen staan, de rest van de dag liep ik ook wat moeilijker dan normaal.

De rest van de dag was niet heel bijzonder en verliep zonder problemen, de blessures waren al duidelijk aanwezig.

Wonderbaarlijk genoeg kwam de blauwe plek pas de volgende ochtend, ten grootte van een bierviltje. Het was nog pijnlijk, maar goed te verdragen.

Toen kreeg ik ook twijfels of het zou lukken om mijn boot op te kanten, zonder dat ik zou vergaan van de pijn. Toch maar even proberen voordat we weggaan.

Op het moment dat ik het probeerde, kreeg ik een pijnscheut die op dat moment nog wel gaat. Maar ik weet ook dat je op de rivier vaker en langer op moet kunnen kanten, het liefst zonder dat je vergaat van de pijn. Eens in de zoveel tijd blijk ik slim te kunnen zijn, en dat zorgde ervoor dat ik toch maar niet ging varen. Wat erg jammer was omdat ik eigenlijk mee zou gaan varen op de Sanna en ik had gehoord dat het ontzettend leuk was.

Staat hij?!

Omdat ook Tom en Freek aan hun trekken willen komen, gaan ze nog een derde traject op een dag varen. Hier is Freek zijn verhaal:

Het is het einde van de middag, we zijn net van de Sanna af en hebben een ijsje gehaald in Landeck. In de ochtend hebben we de Landecker Schlucht gevaren met een lage waterstand om dit stuk te verkennen. Later in de week willen we dit stuk eventueel varen met de groep mensen met wat minder ervaring als de waterstand laag is, of misschien nog wel met een kleiner groepje mensen met wat meer ervaring als de waterstand nog omhoog komt. Dat is alleen het ding met dit traject; de waterstand wisselt enorm. Een groot deel van de tijd staat het traject ‘leeg’ met een waterstand van rond de 20 m3/s (de waterstand zoals we hem deze ochtend gevaren hebben) maar zo nu en dan piekt de rivier omdat er water wordt doorgelaten bij de dam boven het stuk. Hoe hoog de waterstand dan komt wisselt, maar het is vaak ergens tussen de 50 en 90 m3/s.

Terug naar het ijsje in Landeck. Ik zit zo nu en dan de RiverApp te checken om te kijken of het water niet heel toevallig omhoog komt. De afgelopen week was er een paar keer een piek in de avond, maar de precieze dag, tijd en hoeveelheid water is moeilijk te voorspellen. Stiekem hoopten Tom en ik op nog een kort toetje met een leuke waterstand, maar eerlijk gezegd lijkt het niet meer te gaan gebeuren. Daarnaast voel ik mijn ijsje van zojuist (een enorme bananensplit) wel een beetje zitten en begin ik een beetje in te kakken. Oké, we hebben de ijsjes betaald en het is tijd om weer terug naar de camping te gaan. We missen nog wat snacks op het kamp dus we gaan even snel langs de supermarkt in Landeck. Laat ik dan nog één keer de waterstand checken. Je weet maar nooit……WOW HIJ STIJGT! Hmmm, de piek lijkt weliswaar af te vlakken en hij staat nog maar net boven minimum maarrrr er is toch nog een beetje hoop. Even snel de supermarkt in en dan zo meteen nog een keer checken wat hij doet. Jahoor, hij gaat nog verder omhoog. Hier kunnen we geen nee tegen zeggen, ook al zijn we een beetje ingekakt en zit ik nog vol van het ijs van net.

Niet veel later staan we (Tom en ik) bij de instap van het traject. Even snel naar het water kijken en dan omkleden. Het is een stuk hoger dan die ochtend en het karakter van de rivier is totaal veranderd. Waar we eerst moesten slalommen tussen de stenen en rotsblokken door, zijn de meeste van deze obstakels nu verdwenen. Wat daarvoor in de plaats is gekomen kunnen we nog niet helemaal zien, op een paar golven na, omdat het eerste deel van de rivier wat vlakker is. Op de RiverApp lijkt de waterstand te blijven steken rond de 60 m3/s; ongeveer medium. Mooie waterstand voor een eerste rondje.

Ergens is er bij mij toch altijd weer een beetje gezonde spanning bij een nieuw, iets moeilijker stuk. Ook al hebben we deze ochtend de rivier gezien bij 20 m3/s en zou het met een medium waterstand WW3-4 zijn, we weten niet zo goed wat we precies kunnen verwachten.

Eenmaal in het water voel je meteen het volume karakter van de rivier. Het stroomt lekker door en hoewel er in de eerste paar honderd meter weinig bijzonderheden zitten voel ik de kracht van het water. Ik zie de eerste brug aankomen. Er onderdoor en naar rechts en dan komt de eerste passage er aan weten we nog van vanochtend. De horizon valt een beetje weg en ik zie het opspattende water van de golven. Tom verdwijnt een meter of 20 voor mij, daar gaan we!

Grote golven, hier en daar een flinke wals, het is goed timen om vooruit te kijken en af en toe even stevig peddelen om de boot te sturen, maar de lijn is beter te zien dan verwacht. Ik moet altijd even inkomen in volume varen. Dat ligt me iets minder of daar heb ik gewoon niet zo veel ervaring mee, maar het valt me hier alles mee. De waterstand is perfect voor mooie dikke golven maar zonder al te veel moeilijke dingen. Kom maar door met de rest van het stuk!

Twee leuke passages verder, afgewisseld met wat vlakkere stukken, en we zijn al weer bijna bij de uitstap. Na een laatste paar leuke golven en boofs komt het einde in zicht. Ik kijk op mijn horloge….30 min verder dan toen we instapten, mooie tijd. Het ijsje was lekker, maar als ik moet kiezen ga ik toch voor het tweede toetje. Volgende rondje met 90 m3/s ;-).

Een mooi stapje erboven op!

Wow wat is er veel gedaan gisteren. Vandaag is de tweede groep Sanna aan de beurt, verteld door onze Jochem:

Op de woensdag gingen we de Sanne varen in het mooie dorpje. De dag ervoor hadden we al van Harm gehoord dat hij kei leuk was, en als Harm iets leuk vind, dan moet het wel een pracht riviertje zijn. Voor mij zelf was het een uitdagende rivier qua niveau, veel stenen die ontweken moesten worden. Ik en Mervyn hadden Tom als voorvaarder, de rest van de groep ging of achter Freek aan als eendjes of gingen zelf lekker spelen. Gelijk op het begin maakte ik al een klein foutje waardoor ik per ongeluk in een keerwater terecht kwam, zonder al te veel op te letten ging ik er wel zo snel als het maar kan weer uit, echter kwam ik op dat moment precies Mervyn tegen, die ik daardoor lekker over een kut lijn duwde met goed veel stenen, Mervyn zal hier nog wel een traantje over hebben laten vallen door de extra krasjes vrees ik. Verder ging het helemaal prima, hier een daar een leuk en uitdagend speel golfje, waar onze instructeurs goed gebruik van maakte. Na veel toegekeken te hebben ging ik er ook maar eens voor, voor 2 seconden was het leuk daarna lag ik natuurlijk weer ondersteboven in het water. Op het eind ging Mervyn nog even voorvaren en pakte ik nog wat eigen lijnen. De rivier eindigt met een grote drop, Mervyn zat niet echt goed op te letten, dus ging zonder te scouten van de drop af, wat toch niet zo’n slimme keuze bleek te zijn nadat hij er half ondersteboven van af kwam. Ik volgde mooi Tom, die over rechts ging, waar het toch iets makkelijker was allemaal.

Spatzeil?

En nog een keertje Tösens, dit keer met een andere groep. Er lijkt alleen iets te zijn met deze rivier en spatzeilen vergeten. De vorige keer kon Randor niet meevaren en dit keer moest er op en neer gereden worden voor Rian. Oepsss…. Vandaar dat je mag genieten van dit stukje geschreven door Rian:

Op de woensdag van het Zomerkamp zijn er verschillende wateren gevaren, een daarvan was de Tösens. Aan het begin van de dag was er nog wat twijfel over wat we nou zouden varen. Het idee was namelijk dat we met deze groep die voornamelijk uit beginners bestond de Landeck zouden varen. Maar de Landeck stond te hoog, en was hierdoor niet veilig te varen met de groep die we hadden. Daarom is er besloten de Tösens te gaan varen.

We stapten op de rivier in net na de onderspoelde want in het grote keerwater. Vervolgens hebben we de rivier afgevaren tot aan de camping. Naar mijn ervaring was het een hele leuke rivier, veel dobberen. Dat was erg leuk en relaxt!

In het stuk zal een passage waar we even voor uit de boot hebben moeten stappen. Maar na gekeken te hebben hoe we dit zouden varen is iedereen ingestapt. De route was als volgt, rechts van de wals, rechts van de wals, links van de wals (Als ik het me nog goed herinner). Goed te doen dus! De eerste groep met Saray, Anton, Loek en Remko, Rick O en Mervyn voer achter Harm aan. De tweede groep voer in duo’s, Ik(Rian) voer achter Ron, Maartje voer achter Jeroen en Tenslotte Karsten voer achter Daniël.

Al met al was het een heel leuk stuk om te varen, zeker voor herhaling vatbaar!

Zenuwen, wat zijn dat?

Naar de S-bocht kwam het stuk langs de weg. Hier begon de mist die er de hele tijd al een beetje was en het navigeren moeilijker maakte pas echt het water op te trekken voor dat extra beetje sfeer. Ook naderde hier de derde passage. Twee golven van beide kanten van de rivier kwamen langzaam naar binnen en vormden een soort trechter en kwamen in de punt samen tot één GIGAgolf. We vaarden de trechter in net rechts van het midden en probeerde net langs de gigagolf af te varen. Ik kreeg meteen een bak water in m’n gezicht van het brekende deel van de golf en over de rest van de passage durf ik weinig met zekerheid te zeggen. Ik heb de rest namelijk alleen onthouden als totale chaos. Ik zag alleen nog maar spetters en brekende golven. Mijn boot werd van links naar rechts gezet maar vooral heel hoog op en neer. Een kruising tussen een achtbaan en een Rodeo, best wel vet.

Na de passage was er nog een stukje stad waarna de Inn weer samenkomt met de Sanna en we uitstapte. Supervet stukje, dat zeker met het weer en de lage mist een goede indruk heeft achtergelaten. Terug op de camping waren er meteen pannenkoeken zonder wachtrij dus zeker een geslaagde dag.

*DISCLAIMER: Deze tekst is geschreven zoals ik dat stuk oprecht onthouden heb maar indrukken een gespannen, vermoeide Jorn zijn wellicht niet de meeste feitelijk betrouwbare informatie. Het grootste water dat ik tot dan toe had gevaren, mijn eerste echte volume rivier, het donkere weer, en de laag hangende mist kunnen factoren van invloed zijn.

Oefenen en zwemmen, zo leren we het allemaal!

Helaas kon Esmee niet met de rest van de groep meevaren, maar speciaal voor haar en Remko werd er nog een extra dagje keerwaters oefenen ingepland. Onder begeleiding van Tom en Freek varen zijn goed oefenen Pfunds af. En ja zwemmen hoort hier toch ook af en toe bij. Zo leren we allemaal. Daarom Esmee haar verhaal over Pfunds:

Vandaag de Pfunds gevaren. Het was pas mijn 2e vaardag in Oostenrijk, dus ik vond het nog best spannend. Na veel geoefend te hebben met het in en uitvaren van keerstromen begon ik mij echter al een stuk zekerder te voelen in mijn bootje. Ik vond het daarom zeker een geslaagde en gezellig dagje varen!

Mannen en bier

Een foto zegt meer dan duizend woorden. Hier een foto van de heren die de Giarsun Schlucht gevaren hebben!

Er-recht-overheen-is-beter-dan-zwemmen

Terwijl de grote mannen de Giarsun Schlucht aan te varen waren, ging de rest van de groep nogmaals de Schultz strecke varen. Dit keer was het dus aan de “middenmoot” om de rest de begeleiden. Dat ging natuurlijk op z’n Okawaans langzaam maar we kwamen allemaal met een smile goed van het water af en iedereen heeft veel geleerd over safety en vissen. Hier Saray haar verhaal:

Op donderdag 21 juli stond heel Okawa verfrist op van een heerlijk nachtje slapen. Nadat iedereen zijn paspoort had gevonden, gingen we naar Zwitserland! Ik stapte bij Anton in de auto, waar een mij nog onbekend muziekgenre opstond namelijk: instrumentele-beat-melodische-filmmuziek-jazz-techno, ofzoiets. Het stuk wat we gingen varen was voor de (redelijk) beginners groep wat moeilijker dan we daarvoor hadden gevaren. Er waren namelijk een paar passages waar we met z’n allen gingen scouten voor de lijn en er veiligheid werd opgezet. Omdat ik in een van de latere groepen was ingedeeld, konden we kijken hoe andere mensen ervan af gingen en dan uitgebreid discussiëren hoe wij het veeeel beter zouden doen.

Bij het begin van de eerste passage was er duidelijk de overweging te zien tussen (1) rivierlinks erdoorheen knallen, hier had je misschien een grote boot en een beetje spieren/techniek voor nodig, of (2) rechtsaf door een kleiner verval met een grote steen die erna kwam, dus goed sturen! Laureen koos voor rechts en als goed eendje deed ik haar na 😊. Helaas was de steen toch iets moeilijker te ontwijken dan gepland, dus werd te gekozen tactiek ‘er-recht-overheen-is-beter-dan-zwemmen’. Gelukkig kwamen we er zonder kleerscheuren vanaf, al was volgens Hugo wel de hele onderkant van mijn boot te zien vanaf de kant. Na al wat mooie manoeuvres te hebben gemaakt, kwam we aan bij een passage met een heuze waterval. Hier heb ik even mijn voeten verfrist doordat ik niet zo goed rechtop was blijven zitten in het turbulente middenstuk van de passage. Maar het was wel echt EPISCH!

Na een lange, maar toffe dag varen zijn we weer terug gereden naar de camping. De pasta ging er goed in en we keken al uit naar de Imster Schultz voor de volgende dag met meer water dan in het weekend.

Golfje op, golfje af

Op vrijdag besluiten we met z’n allen de Imster Sclucht te varen en s’ avonds burgers te gaan eten bij Oilers. Yasmine geeft hier een poëtische ervaring van de dag:

Golfje op, golfje af

Vandaag gingen allemaal naar de Imster schlucht op pad. Het beloofde een erg mooie dag te worden.

Golfje op, golfje af

De waterstand was hoger dan de vorige keer. Hierdoor waren er hogere en langere golven treintjes, tot ons plezier.

Golfje op, golfje af

Halverwege de tocht gingen we gezamenlijk lunchen. Daar zagen we ook een paar Okawanen glunderen. Die hadden de Oetz gevaren en sloten vanaf hier bij ons aan.

Golfje op, golfje af

Na de lunch gingen we weer vol energie op pad. Onderweg zagen we nog een paar koeien en een niet onderspoelde wand.

Golfje op, golfje af

Eenmaal aangekomen bij het eindpunt stapte we gezamenlijk uit de boot en reden we naar een restaurant, waar iedereen van een hamburger genoot!

Zwemmen is betalen in toetjes

Terwijl de meeste van de groep golfjes op en af aan het gaan waren op de Imsterschlucht, ging een klein groepje de lower Ötz varen. Hier Bas zijn ervaring van dat traject:

Op vrijdag was het dan zo ver, de lower Ötz stond op de planning! Met een groepje zes okawanen (Freek, Tom, Harm, Jeroen, Hugo en ik vertrokken we ’s ochtends vroeg richting Öztal zodat we op tijd bij de rivier waren voordat het waterpeil omhoog zou schieten.

Na alle verhalen over de lower Ötz stapte ik ’s ochtends met gezonde spanning de auto in. In de auto hadden we het over wat nou de beste muziek is als mentale voorbereiding op het varen. Waarbij Jeroen’s suggestie “send me an angel from heaven” was, voor het geval dat hij getrashed zou worden in een wals.

Eenmaal aangekomen bij de instap hakte Tom en Freek de knoop door om eerst de boven Ötz te varen met ze 2e. Na ongeveer 1,5 uur waren ze weer terug en intussen was het waterpeil begonnen aan een steile klim omhoog. Toen we allemaal omgekleed waren en naar het water liepen gaf Tom nog een korte samenvatting over de rivier: “Het stroom snel, veel walsen waarvan je ze niet allemaal kan ontwijken en als je gaat zwemmen moet je het toetje betalen voor Freek en mij” Na deze wijze woorden waren we ingestapt.

De eerste paar honderd meter is altijd even aftastend hoe het gaat. Hoe zit ik in mijn boot? en wat doet de rivier? Om een inschatting te maken wat me te wachten staat. Eenmaal geacclimatiseerd aan de rivier switchend het om naar genieten van het leuke water en de mooi omgeving. Totdat ik mijzelf betrap op een wals die ik niet gezien had en last minute moet uitwijken. Nadat ik Sarcastisch in mijzelf mompelend “lekker bezig bas” gezegd kwam ik tot de conclusie dat ik misschien toch moet blijven opletten en de walsen moet ontwijken.

Totdat ik halverwege de volgende passage een wals spot in het midden van de rivier waarbij zowel uitwijken naar links als uitwijken naar rechts geen zin meer had en boofen de beste optie was. Terwijl ik land zie ik Tom grijzend stroom opwaarts kijken. Blijkbaar was ik niet de enige die boofen als optie had gekozen alleen ging het bij de 1e iets soepeler dan bij de ander.

Eenmaal aangekomen bij de samenloop met de Imster Schlucht bleek dat de rest van de groep wat vertraging had op gelopen waardoor wij tijd overhadden. Tja en wat doe je dan als je tijd overhebt… Dan fixt Tom een shuttle karretje van AREA47 zodat we naar het restaurant gebracht worden. In full gear door het restaurant lopen zorgde wel voor een paar rare blikken, maar daar smaakte het bier niet minder door. Nadat het bier en de ijsjes op waren was de rest van de groep ook aangekomen bij de samenloop van de rivieren en hebben we gezamenlijk het laatste stuk gevaren.

Als er te veel water uit de hemel komt, dan moet je wat anders

Noodweer dat zou het gaan worden… Vandaar dat we maar wat andere activiteiten gepland hadden dan varen. Auke verteld hier over de zaterdag:

Aangezien de weersgoden ons niet goed gezind waren op de laatste zaterdag konden we helaas niet gaan varen. Er was veel regen en onweer voorspeld volgens verschillende weerapps. In plaats daarvan werd er gezocht naar een vervangende activiteit. Laureen had een boulderhal gevonden in Imst, en daarmee was het idee om een buitensport te doen in een hal in het outdoorwalhalla Oostenrijk geboren. Ik had Roderik, Yasmine en Rian in de auto. Roderik zat in de auto vol enthousiasme aan het vertellen over de sickline, waar de rest geen idee had waar hij het over had. We moesten dus eerst een korte detour maken om bij de sickline te gaan kijken voordat we gingen boulderen. Hier kon zijn instructiefilmpje om de sickline te varen bij een bizarre waterstand ook niet ontbreken natuurlijk. Eenmaal aangekomen in de boulderhal konden we genieten van mooie gekleurde routes, bordspelletjes en de meegebrachte versnaperingen. Uiteindelijk viel het erg mee met het voorspelde noodweer en konden we ’s avonds gelukkig droog koken en eten. Helaas niet gevaren maar wel een heerlijke dag gehad!

Afsluiten met een feestje

De laatste dag alweer, wat gaat de tijd toch snel! Terwijl sommige mensen al op weg zijn naar huis, word het laatste traject van zomerkamp gevaren. Wat was het een geweldige week! Hier Anton zijn ervaring van de laatste vaardag:

Het laatste traject van zomerkamp, de laatste keer Sanna deze week. We verzamelden bij de instapplek van de rivier. Op het smalle grindpad richting de instapplek was het die dag een komen en gaan van auto's die aan het omrijden waren. Nadat iedereen ter plekke was hebben we snel omgekleed en de auto's omgereden naar de inmiddels bekende uitstapplek. Eenmaal op het water zat iedereen goed in de boot. Het water stond iets lager dan de laatste keer, maar dat mocht de pret niet drukken. Er stond voldoende water op de rivier om deze vlot af te kunnen varen, met hier en daar een paar stukken waar wat manoeuvreren nodig was om niet op keien te komen zitten. Iedereen zat goed in de boot en we kozen dan ook allemaal onze eigen lijnen. In de snellere passages zaten mooie speelse keerwatertjes om mee te pakken. Op de rustigere stukken was het vooral genieten van de omgeving. Het duurde niet lang of de laatste dammetjes kwamen alweer in zicht. Een mooie afsluiter van een fantastisch zomerkamp.