Dit jaar viel ardennenweekend in de carnavalsvakantie. Hierdoor konden we namelijk 4 dagen gaan varen in het Eifel gebied! Thuis hebben we al veel rivieren bestudeert om te kijken welke we konden gaan  varen. De rivier de Ahr gingen we uiteindelijk varen de eerste dag. Het was een rustig riviertje waar heerlijk van het uitzicht konden genieten. Eenmaal bij de uitstap sloeg het weer om. Binnen een half uur was onverwachts een pak sneeuw gevallen. Dit was wel balen want we stonden beneden in de dal met een kleine volkswagen up en de rosa auto met een trailer vol boten achter. De wegen werden steeds slechter begaanbaar. We kregen al via app te horen dat volkswagen up al naar boven werd geduwd. Dit was een kwestie van tijd dat het ook met ons gebeurde....

Ik, ron en mick voelde dat rosa steeds meer moeite had om de berg op te komen. Rosa slipte steeds weg en het ABS lampje stond te gloeien. En ja hoor net voor de top kwamen we stil te staan. Wij konden geen kant op. Onze eerste plan was om de trailer los te koppelen en die ergens aan de zijkant neer te zetten op slot om het later op te halen. Rosa stond op de handrem maar eenmaal toen wij uitstapte. Gleed rosa met de trailer naar beneden....

Ron sprong terug in de auto om nog vol op de rem te trappen en wij probeerde de auto tegen te houden want achter ons stond een rij auto’s. Uiteindelijk kregen we de auto stil maar rosa kon geen kant op. Rosa was naar het midden van de weg geleden dus de sneeuwschuiver voor ons was beetje boos omdat hij niet langs kon. Maar toen kwam onze reddende engel. Een 4X4 Dodge Ram kwam ons redden. Een grote kerel stapte uit de dodge en hielp ons om de trailer aan zijn auto te koppelen. Dit ging moeizaam want we stonden op een spekgladden weg berg opwaards. Uiteindelijk zat de trailer achter de Dogde maar de stoere zware auto kreeg de trailer ook niet makkelijk omhoog. Na veel slippen, kreeg de Dodge de trialer omhoog. Ik en mick probeerde rosa te duwen zodat ron grip kon zoeken met de auto.

Na een lange zware tocht bracht de Dodge de trailer veilig naar onze onder besneeuwde huisje. De volkswagen up was net voor ons aangekomen met sneeuwkettingen op de wielen.

De huisjes waar we overnachten was iets anders wat Okawa gewend was. We hadden namelijk drie luxe huisjes met kachels, vloerverwarming, smart tv, oven voor warme broodjes en pizza en de badkamers hadden namelijk een bad! Loek heeft er goed gebruikvan gemaakt. Die avond hadden we besloten om de volgende dag niet te varen door de sneeuw. Op die dag zijn we gaan karten. Het was wel even wennen op een nieuwe baan maar was tof om te doen met de groep! En wie heeft er nu gewonnen? Dat mag je zelf raden. Die avond zijn we gaan wandelen in het nabijgelegen bos. Op een bepaald moment kwamen we een groep herten tegen wat prachtig was om te zien. 

Maar er was wel een dingetje, we waren beetje laat begonnen met wandelen en begon al donker te worden. We raakte namelijk van het pad af. We moesten over bomen klimmen en over een rivier springen maar gelukkig had Thomas een GPS bij zodat we ongeveer door het donkere bos de weg terug naar huis konden vinden.

Dag 3 - De vloek van de groene boot ( Rick )

Peddel,

kayak,

zwemvest,

helm.

Lang geleden werkten de vier elementen goed samen. Maar alles veranderde toen de boot ervandoor ging. Alleen een Vaarder, meester van alle vier de elementen, kan ermee overweg. Maar toen de boot hem het meest nodig had, stapte hij uit.

Wat vooraf ging:

Na het ontbijt zijn we op tijd vertrokken om half tien. Aangezien er tussen het keerwater van de uitstap en het eerstvolgende keerwater een gevaarlijk cataract is, hebben we die eerst met z’n allen gescout. Loek en Randor zijn naar een middelpunt gereden waar zij uit zouden stappen, want zij moesten weer op tijd in Eindhoven zijn. Op het middelpunt zouden ze opgehaald worden door het busje, maar door een mooi staaltje Okawa logistiek reed het busje eerst bijna helemaal naar het instappunt.

Toen uiteindelijk iedereen bij de instap was en iedereen omgekleed was en er gependeld was, was het alweer half drie. Op het water zijn we in twee groepen gaan varen: Chiel als voorvaarder voor groep één en Randor had de leiding over de tweede groep. Ik zat nog voor Chiel als scout voor rivier brede bomen en andere obstakels.

De scout was echt nodig op de rivier, want we hebben meerdere keren moeten uitstappen en omdragen vanwege overhangende bomen. Het probleem is dat je soms door het bomen het bos niet meer ziet. Bij één overhangende boom had ik die aan de late kant gezien. Iedereen achter me had gewoon genoeg tijd om een keerwater te pakken. En dit is waar het avontuur begint.

Vlak voor de boom zat nog één inham in de oever die leek op elke andere inham dat normaal een keerwater is. Dus ik dacht veilig te liggen in een keerwater. Maar het water keerde niet. Het bleef gewoon doorstromen. Toen ik daar achter kwam, besloot ik snel uit te stappen voordat ik met boot en al gepind zou worden. Maar toen ik op de kant was, bleek mijn boot niet gepind te zijn. Hij was onder de boom door gegaan en nu zag je een groene boot steeds verder weg drijven. Uiteindelijk bleef hij vastzitten op een steen een heel stuk stroomafwaarts. Daar hebben Daniël en Chiel hem gelukkig met veel moeite los kunnen krijgen.

Vervolgens zijn we weer verder gevaren, maar we waren nauwelijks op de rivier of we mochten er alweer af vanwege weer een boom. De eerste groep had nauwelijks een keerwater gevonden of de tweede groep kwam er al aanvaren. Laureen miste toen de keerwaters en is gaan zwemmen. Ze heeft zichzelf nog net weten te redden door een boom op de kant knuffelen. Haar boot ging ook een boom knuffelen, maar dat was de boom die over de rivier lag. Je zag alleen nog de groene achterpunt omhoog steken terwijl hij vastgepind was. Terwijl Laureen aan het bijkomen was van de zwempartij, was Daniël weer de reddende engel die de boot redde.

Nadat de groepen iets anders ingedeeld waren, zijn we verder gevaren. Behalve nog een paar bomen was er verder niets bijzonders gebeurd tot het middelpunt (wat ondertussen bevorderd was tot eindpunt). Om het uitstappen daar zo soepel mogelijk te laten verlopen, was Chiel iets bovenstrooms uitgestapt om iedereen één voor één door te seinen. Maar toen had hij zijn boot niet goed vastgelegd en is Chiels grote, groene Gangsta alvast naar de uitstap gedreven. Achterop de boot van Hugo is uiteindelijk ook Chiel heelhuids bij het eindpunt gekomen.

Zo kwam er een einde aan deze avontuurlijke tocht. Nadat er afbakpizza’s gehaald waren en opgegeten waren lag bijna iedereen meteen voor pampus in bed; klaar voor een nieuwe dag en nieuwe avonturen.

Dag 4 - Er staat water?

De vierde en laatste dag zouden we de Kyll gaan varen. Maar zodra de rivier in zicht was, was het duidelijk dat hij niet te varen zou zijn. Een normaal Ardennenkamp heeft meestal het probleem dat er te weinig water staat. Deze keer stond te veel water en stond de rivier buiten de oevers. Uit veiligheidsoverwegingen is besloten een andere rivier te varen.

Maar de andere rivieren in de buurt waren ook overvol en stonden veel te hoog. Zo stond de Prüm meer dan een halve meter hoger dan best-wel-behoorlijk-hoog wat ik de vorige keer gevaren had en al een hele uitdaging was. Uiteindelijk werd besloten te gaan kijken of de Rur goed staat. En als die niet stond, dan zouden we desnoods doorrijden naar Nederland en de Dommel afvaren en wat drinken bij de stadsbrouwerij.

Gelukkig stond de Rur goed. Om extra logistiek te voorkomen, want iedereen was ook een beetje moe op de laatste dag van het kamp, heeft niemand de stad gevaren. Dat was maar goed ook, want net na het stadje lagen twee rivier brede bomen. Dus het heeft ook nog wat omdragen gescheeld. 

Na alle avonturen van de vorige dag, was dit een makkelijk, simpel tochtje zonder bijzonderheden. We zijn na de instap geen bomen meer tegengekomen. Niemand is gaan zwemmen en er zijn al helemaal geen boten gepind geraakt. Zo zijn we in een half uurtje de beneden-Rur afgeknald.

Maar aan alles komt een eind, ook het Ardennenkamp. Het was een zeer geslaagd kamp met veel avonturen, waarvan iedereen weer heelhuids thuis is gekomen. Het zal zeker een kamp zijn om nooit te vergeten en waarover nog lang verhalen verteld zullen worden.