Embedded Files
Ook dit jaar weer de eerste meerdaagse trip van het jaar: Ardennekamp!! Hoewel de naam elk jaar minder gepast lijkt te worden, wordt de trip er zeker niet slechter op. Na lang overleg over wat we dit jaar met het weekend wilde is er schwarzwald uitgekomen. Vele Okawanen waren enthoussiast om dit gebied een keer uit te proberen. Helaas had Polo zich geblesseerd tijdens de wintersport, maar reddende engel Ellen kwam ons te hulp! De eerste dag begon op een baantje vlakbij het 3-landenpunt in het zuiden van Duitsland. Aangekomen bij de baan leek er iets niet te kloppen, het water leek namelijk wel heel laag te staan. Na rondvragen aan de baanbeheerders bleek dat ze hem op aanvraag aan te zetten en een half uurtje later hadden we het eerste water! Als echte Okawanen was er binnen 5 minuten wachten ook al de eerste kanowinkel gespot en ging heel okawa naar binnen om mooie spulletjes te bekijken. De voorliefde voor Waka’s werd ook aangewakkerd onder onze leden en zo besloten Bas, Ron en Chiel een Waka proef te varen op het baantje. Met grote glimlachen kwamen ze de baan af en inmiddels weten we dat ze allemaal dezelfde boot hebben gekocht als ze toen hebben proefgevaren (waar een ardennekamp wel niet goed voor is!). Naast het uitproberen van nieuwe boten had Birgit ook nog een hele mooie actie, wat ervoor gezorgd heeft dat ze nu dit stukje aan het typen is. Na het varen van een van de lastigere keerwaters in het baantje besloot Birgit dat ze het beter kon en nog een keer wilde proberen. Gezien ze toch een droogpak aan had dacht ze “ik stap wel even uit”. Nu bleek dat alle wanden in het baantje schuin aflopen, wat resulteerde in een zwemmende Birgit +boot in het keerwater. Na verschillende pogingen om de schuine wand op te lopen, heeft ze toch maar een paar voorbijgangers heel lief aangekeken, die haar hebben geholpen om haar boot en haarzelf het water uit te krijgen. Dus tip van de dag: kijk altijd even wat voor wanden een baantje heeft voor je besluit “even” uit te stappen. Na het varen was er nog veel tijd over en hebben we heerlijk in het zonnetje op het terras gezeten.
De 2e dag kwam Ellen ons tegemoet rijden en besloten we een rivier te varen. Helaas hadden we nogal pech met de waterstanden en waren er nog maar 2 opties over die enigszins bevaarbaar leken. Na instappen bleek dat zelfs de “hoogste” waterstand van het gebied te laag was en begon het keien rijen. Wel leerzaam: blijf vooral op een afstandje als er iemand voor je vastligt, om een grote carnage te voorkomen. Eenmaal bijna aan het einde van de rivier werd het water minder en minder, waardoor we op Eindhovense studenten kano vereniging een gegeven moment maar zijn uitgestapt en onze boten aan onze cowtails vastgemaakt en als een hondje uitgelaten hebben door de rivierbedding. Een hilarisch gezicht. De uitstap hebben we geinproviseerd en Ron en Birgit hebben het laatste stuk naar de auto’s gelift in een cabrio
Dag 3 hebben we het lot van weinig water geaccepteerd en besloten we terug te gaan naar het baantje van dag 1. Auke was die nacht helaas ziek geworden, waardoor hij niet kon varen en zo zijn hij en Birgit al eerder naar huis terug gereden. De rest van deze tekst is dus niet uit eigen ervaring geschreven maar uit verhalen van: Ellen heeft mooie tips kunnen geven op het baantje en er is heerlijk in de zon gevaren. Na een geslaagd weekendje zijn we allemaal weer naar Eindhoven gegaan. Het was heerlijk weer, maar de volgende keer gaan we toch beter ons best doen op de regendans, zodat we meer toffe rivieren kunnen varen!
-Birgit
Report abuse