Paulien Van Malderen

Leerkracht

Ik lees heel erg graag, al merk ik dat ik er de laatste jaren minder tijd voor maak, wat ik zelf echt zonde vind. Sinds kort ben ik weer wat actiever op Goodreads, wat me aanzet om toch vaker een boek vast te nemen. Bovendien is het interessant om te zien wat vrienden, collega's en (oud-)leerlingen lezen!

De novelles van Nescio: De uitvreter - Titaantjes - Dichtertje - Mene Tekel. Als je het leest als boek waarin de personages allemaal falen in hun opzet, kan je er makkelijk zeer ongelukkig van worden. Mij blijven vooral de authenticiteit en de rake beschrijvingen van de wereld zoals die is bij. Het is een van de weinige boeken waar ik steeds naar teruggrijp. Onder andere om deze passage te herlezen: 

"Om elf uur stonden we dien avond nog weer aan 't strand in de nacht. Er was wat wind komen opzetten, de golven ruisschten. Een weinig drank had de weemoed en de somberheid verdreven. Een nieuwe tijd zou aanbreken. Bekker zou in de eenzaamheid van zijn Duitsche kosthuis Dante vertalen, zooals nog nooit iemand 't gedaan had. Bavink had een groot doek in zijn hoofd, een gezicht op Rhenen, hij was daar eens een dag geweest, duidelijk zag hij alles voor zich. En Hoyer ging werken aan zijn sociale taak; ze zouden er van opkijken. En ik probeerde 't allemaal te gelooven. De koele wind woei om ons heen. De zee ruischte klagend, de zee, die klaagt en weet niet waarom. De zee spoelt verdrietig aan 't land. Mijn gedachten zijn een zee, ze spoelen verdrietig aan hun grenzen. Een nieuwe tijd zou aanbreken, nog konden wij groote dingen tot stand brengen. Ik deed mijn best 't te gelooven, héél erg mijn best." 

Daarnaast vind ik dat Six of Crows van Leigh Bardugo een eervolle vermelding moet krijgen. Ik ben zelf opgegroeid met YA-fictie en ben blij dat sociale media (#BookTok) jongeren meer aanzetten tot lezen (al zijn lang niet alle YA-boeken even vermeldenswaardig). Tegenwoordig is Six of Crows vooral bekend door de Netflix-serie die er (deels) op gebaseerd is, maar zoals in de meeste gevallen geldt ook hier dat het boek duizend keer beter is. Ik zou een dag lang kunnen praten over waarom ze van Six of Crows een eigen serie hadden moeten maken, in plaats van een soort nevenplot van de Shadow en Bone-serie. Het boek springt er voor mij tussenuit door de diverse, prachtig uitgewerkte personages en de onvoorspelbare verhaallijnen. 

Op aanraden van mevrouw Reggers las ik onlangs De hemel is altijd paars van Sholeh Rezazadeh. Het boek is zeer poëtisch en toch leest het als een sneltrein. Een interessant hoofdpersonage dat ondanks haar heftige nostalgische gevoelens op zoek is naar haar plaats in een nieuw land dat ze maar moeilijk haar eigen land kan noemen. Effectief een aanrader!