Embedded Files
Iniciaremos a xornada visitando a cidade do Vaticano.
O Vaticano é unha cidade-estado que se atopa situada no corazón de Roma. A cidade do Vaticano é mundialmente coñecida por ser o centro neurálxico da Igrexa católica. Para facervos unha idea das dimensións do Vaticano, o primeiro é pensar que se trata do estado máis pequeno de toda Europa. Ten tan só 0,44 quilómetros cadrados e entre as súas murallas viven menos de 1.000 persoas.
Situada aos pés da basílica co mesmo nome, a Praza de San Pedro é unha das prazas máis bonitas do mundo. Construída por Bernini pode acoller máis de 300.000 persoas.
O máis impresionante da praza, ademais do seu tamaño, son as 284 columnas e 88 pilastras que bordean a praza nun pórtico de catro filas. No alto das columnas hai 140 estatuas de santos realizadas en 1670 polos discípulos de Bernini. No centro da praza destaca o obelisco e as dúas fontes, unha de Bernini (1675) e outra de Maderno (1614). O obelisco, de 25 metros de alto, foi levado a Roma desde Exipto en 1586.
A Basílica de San Pedro acolle no seu interior á Santa Sé, sendo o templo relixioso máis importante do catolicismo e a igrexa onde o Papa celebra as liturxias máis importantes.
A construción da basílica comezou en 1506 e finalizou en 1626, sendo consagrada o 18 de novembro dese mesmo ano. Na súa construción participaron diversos arquitectos entre os que poderiamos destacar a Bramante, Miguel Ángel ou Carlo Maderno.
O nome da basílica débese do primeiro Papa da historia, San Pedro, cuxo corpo está enterrado na basílica.
Con máis de 6 millóns de visitantes anuais, os Museos Vaticanos son unha das principais atraccións turísticas de Roma e unha das razóns de ésto é que constitúen a porta de entrada á Capela Sixtina. No seu interior atópanse miles de obras de arte recollidas pola Igrexa católica Romana durante máis de cinco séculos.
As orixes destes museos remóntanse a 1503, ano en que o recentemente nomeado Papa Xullo II doou a súa colección privada. Desde ese momento tanto familias particulares como outros papas foron aumentando a colección dos museos ata convertela nunha das máis grandes do mundo.
Símbolo da eternidade de Roma, o Coliseo ou Anfiteatro Flavio, como era coñecido en época clásica, transportarache como poucos monumentos ao esplendor da Roma Imperial. Durante o Imperio Romano e baixo o lema de "Pan et Circus", o Coliseo Romano (coñecido entón como Anfiteatro Flavio) permitía a máis de 50.000 persoas gozar dos seus espectáculos preferidos. As mostras de animais exóticos, execucións de prisioneiros, recreacións de batallas e as pelexas de gladiadores acompañaron durante anos ao pobo romano. O Coliseo permaneceu en activo durante máis de 500 anos.
Os últimos xogos da historia foron celebrados no século VI. A partir do século VIN o Coliseo sufriu saqueos, terremotos e mesmo bombardeos durante a Segunda Guerra Mundial. Cun gran instinto de supervivencia, o Coliseo foi utilizado durante décadas como almacén, igrexa, cemiterio e mesmo como castelo para a nobreza.
Veremos o Moisés de Miguel Angel en San Pietro in Vincoli, basílica que foi construída no século V para albergar as cadeas coas que San Pedro foi encarcerado en Xerusalén.
A obra, influída por Rafael e Donatello, representa un majestuoso Moisés sentado, coas Táboas da Lei baixo un brazo, mentres coa outra man acariña a súa longa barba, que segundo Vasari, foi esculpida con tal perfección que parecía máis “traballo dun pincel que dun cincel”.
O momento representado por miguel Anxo é o sucesivo á entrega dos Dez Mandamentos no Monte Sinaí, cando Moisés atopa aos israelís adorando un becerro de ouro, símbolo da adoración a deuses pagáns. Moisés aparece cun xesto de irritación e parece a piques de alzarse e destruír todo. Unha rabia perfectamente expresada nas veas marcadas e os músculos en tensión que dan vida ao mármore.
Con motivo das diverxencias entre o papa e Miguel Ángel, a obra destinada á Basílica de San Pedro, foi colocada en San Pedro ad Víncula. Xullo II foi completamente absorbido pola reconstrución de San Pedro do Vaticano e deixou de lado a idea da súa mausoleo. Os cornos que aparecen sobre a cabeza do Moisés derivan dunha tradución errónea do Libro do Éxodo no que se narra que Moisés, mentres descendía do Sinaí, tiña dous raios que saían da súa fronte. En hebreo “ karan” ou “ karnaim” (“raio”) pode confundirse con “ keren” (“corno”).
A Basílica de San Juan de Letrán, erixida no século IV en honra a San Juan Bautista e ao evanxelista San Juan, é a máis importante das catro basílicas maiores, ademais de ser a Catedral de Roma.
A basílica tivo un importante papel na historia, xa que ata 1870 todos os Pontífices foron investidos nela. A día de hoxe, a igrexa non perdeu a importancia que a caracterizaba no pasado xa que, o Papa, como bispo de Roma, continúa celebrando no seu interior os oficios de Xoves Santo.
As portas centrais de bronce son as orixinais que se utilizaban na Curia romana, situada nos Foros Imperiais.
A basílica presenta un interior grandioso e profusamente decorado, desde os teitos ata os chans decorados con mosaicos sobre os que se erixen impoñentes columnas e colosais estatuas.
Enfronte da basílica atópase a Escaleira Santa, pola que Xesucristo subiu para ser xulgado en Venres Santo. Foi levada desde o palacio de Poncio Pilato no ano 326.
Visitaremos a Basilica dei Santa Maria Maggiore, unha antiga basílica católica considerada a máis grande das igrexas dedicadas á Virxe María en Roma sendo unha das catro basílicas maiores da cidade.
Unha antiga tradición relaciónaa co Papa Liberio. Segundo esta tradición, no 352, foi a Virxe María quen inspirou a construción da súa basílica no outeiro do Esquilino. María apareceuse nun soño ao patricio Juan e ao Papa Liberio. Ela pedíalles a construción dunha igrexa na súa honra nun lugar que ela indicaría milagrosamente. Na mañá do 5 de agosto, no medio de caloroso verán romano, o outeiro do Esquilino apareceu cuberta de neve. O Papa trazou o perímetro da nova igrexa tamén chamada por esta razón “Santa María da Neve” e Juan financiou a súa construción. O milagre da neve lémbrase cada ano o 5 de agosto deixando caer unha choiva de pétalos brancos desde o teito da capela Paulina.
A singularidade de Santa María a Maior, ademais de conter o relicario do "Berce Santo", débese aos espléndidos mosaicos do século V, en tempos do papa Sixto III. Estes mosaicos atópanse ao longo da nave central e no arco de triunfo. Na nave central relatan catro ciclos de Historia Sacra cuxos protagonistas son Abraham, Jacob, Moisés e Josué. No seu conxunto, relatan o cumprimento da promesa de Deus ao pobo xudeu sobre a terra prometida.
A Praza de Campo dei Fiori foi construída no ano 1456 por encargo do Papa Calixto III no lugar onde se situaba un campo de flores, do cal tomou o seu nome a praza. Tras a remodelación da zona e a construción de varios edificios importantes como o Palacio Orsini, a praza converteuse nun lugar moi frecuentado polas personalidades máis importantes. O Campo dei Fiori converteuse nun lugar moi próspero, repleto de talleres artesáns e albergues, e montábanse mercados de cabalos dúas veces por semana.
A praza tamén era o lugar no que se celebraban as execucións públicas, algo que se encarga de lembrar a impresionante estatua de Giordano Bruno situada no centro da praza. Este filósofo foi queimado na praza no ano 1600 acusado de herexía, e en 1889 levantouse o monumento na súa honra.
Google Sites
Report abuse