Pusty Ołtarz

Komentarz

Uczestnicząc w liturgii sprawowanej w zwyczajnej formie rytu rzymskiego, łatwo przeoczyć ten moment. W rubrykach dotyczących liturgii Wielkiego Czwartku przeczytać można:

Po zakończeniu liturgii Wielkiego Czwartku „obnaża się ołtarz i, jeśli to możliwe, wynosi się krzyże z kościoła. Krzyże, które pozostały w kościele, wypada zasłonić” (Mszał rzymski dla diecezji polskich…, s. 132, p. 19).

Kiedyś obnażaniu ołtarzy towarzyszyła recytacja Psalmu 22(21). Obecnie dokonuje się to w milczeniu.

Obnażenie ołtarza , jest jednym z symboli nieodłącznie związanych z liturgią Świętych Dni.

Warto zauważyć, że dotyczy on nie tylko Wielkiego Czwartku – ogołocenie, nagość to podstawowy „stan” ołtarza aż do Wigilii Paschalnej.

Tylko w Piątek przykrywa się go jednym obrusem na czas trwania obrzędów Komunii, jednak również wtedy pozostaje wrażenie zewnętrznej prostoty i ubóstwa tych znaków liturgicznych.

W drodze Triduum nie można zatem pominąć symbolu obnażonego ołtarza, tym bardziej że jest on jednym z elementów, które prowadzą do głębszego zrozumienia Chrystusowej paschy, czyli przejścia od uniżenia do wywyższenia.