Tadeusz Józef Kołoszczyk plut. pilot, żołnierz Polskich Sił Powietrznych
Embedded Files
To dobry moment, by zatrzymać się na chwilę i zobaczyć, jak ta historia po tylu latach wciąż się dopełnia. Każdy odnaleziony ślad i każdy szczegół wydobyty z zapomnienia przywraca jego imię oraz drogę, którą przeszedł, zanim oddał życie w walce o wolność naszą i waszą.
Życie i służba
Życie i służba
Plut. pil. Tadeusz Józef Kołoszczyk urodził się 22 listopada 1919 roku w Grzymaczewie, powiat sieradzki. Pochodził z centralnej Polski. W 1938 roku ukończył Szkołę Podoficerów Lotnictwa dla Małoletnich, uzyskując tytuł mechanika lotniczego. Następnie rozpoczął szkolenie pilota.
Plut. pil. Tadeusz Józef Kołoszczyk urodził się 22 listopada 1919 roku w Grzymaczewie, powiat sieradzki. Pochodził z centralnej Polski. W 1938 roku ukończył Szkołę Podoficerów Lotnictwa dla Małoletnich, uzyskując tytuł mechanika lotniczego. Następnie rozpoczął szkolenie pilota.
Po wybuchu wojny w 1939 roku dostał się do niewoli radzieckiej na Kresach i trafił na Syberię, gdzie przebywał w ciężkich warunkach. Po zwolnieniu z obozu w wyniku porozumienia po ataku Niemiec na Związek Radziecki w 1941 roku opuścił ZSRR wraz z Armią Andersa i przez Iran przedostał się na Bliski Wschód. Z uwagi na potrzebę wyszkolonych pilotów został skierowany do Wielkiej Brytanii.
Po wybuchu wojny w 1939 roku dostał się do niewoli radzieckiej na Kresach i trafił na Syberię, gdzie przebywał w ciężkich warunkach. Po zwolnieniu z obozu w wyniku porozumienia po ataku Niemiec na Związek Radziecki w 1941 roku opuścił ZSRR wraz z Armią Andersa i przez Iran przedostał się na Bliski Wschód. Z uwagi na potrzebę wyszkolonych pilotów został skierowany do Wielkiej Brytanii.
Po przybyciu do Anglii, co nastąpiło 2 lutego rozpoczął dalsze szkolenie lotnicze. W marcu został przydzielony do 61 Operational Training Unit, a następnie do 3 Tactical Exercise Unit. Po ukończeniu szkolenia został pilotem w 306 Dywizjonie Myśliwskim „Toruńskim”, w którym brał udział w działaniach bojowych, w tym w zwalczaniu niemieckich pocisków V1.
Po przybyciu do Anglii, co nastąpiło 2 lutego rozpoczął dalsze szkolenie lotnicze. W marcu został przydzielony do 61 Operational Training Unit, a następnie do 3 Tactical Exercise Unit. Po ukończeniu szkolenia został pilotem w 306 Dywizjonie Myśliwskim „Toruńskim”, w którym brał udział w działaniach bojowych, w tym w zwalczaniu niemieckich pocisków V1.
Służba w Wielkiej Brytanii
Służba w Wielkiej Brytanii
Ostatni lot
Ostatni lot
27 września 1944 roku wystartował z lotniska RAF Brenzett jako jeden z dziewięciu pilotów eskortujących bombowce Halifax lecące nad niemieckie Sterkrade w ramach operacji „Ramrod 1297”.
27 września 1944 roku wystartował z lotniska RAF Brenzett jako jeden z dziewięciu pilotów eskortujących bombowce Halifax lecące nad niemieckie Sterkrade w ramach operacji „Ramrod 1297”.
Leciał samolotem North American Mustang MK III o numerze FZ196, oznaczenie UZ-D. Podczas lotu zgłosił problemy z silnikiem i zawrócił w kierunku bazy. Niedługo później zniknął. Po jego zaginięciu powołano komisję wojskową, która miała ustalić jego los. Przez wiele lat sądzono, że spadł do morza.
Leciał samolotem North American Mustang MK III o numerze FZ196, oznaczenie UZ-D. Podczas lotu zgłosił problemy z silnikiem i zawrócił w kierunku bazy. Niedługo później zniknął. Po jego zaginięciu powołano komisję wojskową, która miała ustalić jego los. Przez wiele lat sądzono, że spadł do morza.
Katastrofa i świadek
Katastrofa i świadek
Dopiero po latach ustalono, że jego samolot rozbił się w rejonie Veghel, w czasie trwania operacji Market Garden. W tym czasie okolice Veghel znajdowały się w rejonie tak zwanego korytarza, czyli alianckiej trasy zaopatrzeniowej w kierunku Arnhem. Był to teren intensywnych działań wojennych, tak zwana ziemia niczyja.
Dopiero po latach ustalono, że jego samolot rozbił się w rejonie Veghel, w czasie trwania operacji Market Garden. W tym czasie okolice Veghel znajdowały się w rejonie tak zwanego korytarza, czyli alianckiej trasy zaopatrzeniowej w kierunku Arnhem. Był to teren intensywnych działań wojennych, tak zwana ziemia niczyja.
Świadkiem katastrofy był rolnik Van de Crommert. Mimo trwających walk i zagrożenia życia zdecydował się podejść do miejsca rozbicia. Pilot leżał martwy obok wraku swojego samolotu. Wraz ze swoim synem i bliskim krewnym pochował poległego polskiego pilota w prowizorycznym grobie, zawiniętego w płótno.
Świadkiem katastrofy był rolnik Van de Crommert. Mimo trwających walk i zagrożenia życia zdecydował się podejść do miejsca rozbicia. Pilot leżał martwy obok wraku swojego samolotu. Wraz ze swoim synem i bliskim krewnym pochował poległego polskiego pilota w prowizorycznym grobie, zawiniętego w płótno.
W tym czasie w jego domu przebywali żołnierze alianccy, którzy nie mogli opuścić budynku, gdyż ich ujawnienie groziło natychmiastową strzelaniną. Mimo to zdecydował się na pochówek, nie dopuszczając do zbezczeszczenia ani ograbienia poległego.
W tym czasie w jego domu przebywali żołnierze alianccy, którzy nie mogli opuścić budynku, gdyż ich ujawnienie groziło natychmiastową strzelaniną. Mimo to zdecydował się na pochówek, nie dopuszczając do zbezczeszczenia ani ograbienia poległego.
Zebrał i spisał dane dotyczące poległego pilota, a następnie przekazał je miejscowemu rzeźnikowi G. van Beljouw, który przekazał je dalej do urzędu, gdzie zostały zapisane.
Zebrał i spisał dane dotyczące poległego pilota, a następnie przekazał je miejscowemu rzeźnikowi G. van Beljouw, który przekazał je dalej do urzędu, gdzie zostały zapisane.
Zgłoszenie zostało odnotowane 2 października 1944 roku przez urzędnika stanu cywilnego w Veghel. W dokumentach pojawił się jednak błąd i nazwisko zapisano jako „T. Kozonski”. W późniejszych latach, podczas badań prowadzonych przez Jana van Boxtela i Jana Heya, powrócono do kwestii nazwiska „T. Kozonski”, widniejącego w dokumentach. Ustalono, że nazwisko to należało do żołnierza, który został wzięty do niewoli. Oznaczało to, że nie mógł być pilotem, który zginął w rejonie Veghel.
Zgłoszenie zostało odnotowane 2 października 1944 roku przez urzędnika stanu cywilnego w Veghel. W dokumentach pojawił się jednak błąd i nazwisko zapisano jako „T. Kozonski”. W późniejszych latach, podczas badań prowadzonych przez Jana van Boxtela i Jana Heya, powrócono do kwestii nazwiska „T. Kozonski”, widniejącego w dokumentach. Ustalono, że nazwisko to należało do żołnierza, który został wzięty do niewoli. Oznaczało to, że nie mógł być pilotem, który zginął w rejonie Veghel.
Nieznana tożsamość i jej przywrócenie
Nieznana tożsamość i jej przywrócenie
3 lipca 1946 roku ciało pilota zostało przeniesione na cmentarz Lambertus w Veghel. Przeniesienia dokonała jednostka Graves Concentration Unit armii brytyjskiej, sporządzając oficjalny raport archiwalny. Przez ponad 70 lat spoczywał tam jako żołnierz nieznany. Na wcześniejszym nagrobku widniał napis: „An airman of the 1939–1945 war. Polish Forces. Known unto God”.
3 lipca 1946 roku ciało pilota zostało przeniesione na cmentarz Lambertus w Veghel. Przeniesienia dokonała jednostka Graves Concentration Unit armii brytyjskiej, sporządzając oficjalny raport archiwalny. Przez ponad 70 lat spoczywał tam jako żołnierz nieznany. Na wcześniejszym nagrobku widniał napis: „An airman of the 1939–1945 war. Polish Forces. Known unto God”.
Dopiero dzięki wieloletnim staraniom Jan van Boxtela i Jan Heya, przy współpracy z Radą Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa w Warszawie, udało się ustalić jego prawdziwą tożsamość. 14 września 2014 roku odbyła się uroczystość przywrócenia jego imienia i nazwiska.
Dopiero dzięki wieloletnim staraniom Jan van Boxtela i Jan Heya, przy współpracy z Radą Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa w Warszawie, udało się ustalić jego prawdziwą tożsamość. 14 września 2014 roku odbyła się uroczystość przywrócenia jego imienia i nazwiska.
Miejsce spoczynku
Miejsce spoczynku
Przywrócenie tożsamości
Przywrócenie tożsamości
Poszukiwania miejsca katastrofy
Poszukiwania miejsca katastrofy
Przez wiele lat miejsce katastrofy pozostawało niepewne. Wskazywano różne możliwe lokalizacje, ale żadna nie była jednoznacznie potwierdzona. Już wcześniej podejmowano próby ustalenia miejsca katastrofy, jednak nie przyniosły one jednoznacznego rezultatu. Dopiero po latach wrócono do tej historii. We wrześniu 2024 roku, rok przed odnalezieniem, wznowiono poszukiwania, rozpoczynając od nowa zbieranie informacji.
Przez wiele lat miejsce katastrofy pozostawało niepewne. Wskazywano różne możliwe lokalizacje, ale żadna nie była jednoznacznie potwierdzona. Już wcześniej podejmowano próby ustalenia miejsca katastrofy, jednak nie przyniosły one jednoznacznego rezultatu. Dopiero po latach wrócono do tej historii. We wrześniu 2024 roku, rok przed odnalezieniem, wznowiono poszukiwania, rozpoczynając od nowa zbieranie informacji.
Wysłano liczne pisma do instytucji w Polsce, Holandii i Wielkiej Brytanii, prowadzono rozmowy ze świadkami oraz ich rodzinami, w tym z rodziną van de Crommert, a także analizowano materiały archiwalne. Dzięki informacjom przekazanym między innymi przez Marcela Hermens udało się wskazać najbardziej prawdopodobną lokalizację.
Wysłano liczne pisma do instytucji w Polsce, Holandii i Wielkiej Brytanii, prowadzono rozmowy ze świadkami oraz ich rodzinami, w tym z rodziną van de Crommert, a także analizowano materiały archiwalne. Dzięki informacjom przekazanym między innymi przez Marcela Hermens udało się wskazać najbardziej prawdopodobną lokalizację.
18 października 2025 roku, z udziałem grupy poszukiwawczej Kryptonim T4, przeprowadzono badania terenu. Podczas prac odnaleziono fragment samolotu oraz pocisk kalibru .50, co potwierdziło miejsce katastrofy. Teren, na którym prowadzono poszukiwania, należy do firmy Agrifirm. Dzięki ich przychylności możliwe było przeprowadzenie prac terenowych.
18 października 2025 roku, z udziałem grupy poszukiwawczej Kryptonim T4, przeprowadzono badania terenu. Podczas prac odnaleziono fragment samolotu oraz pocisk kalibru .50, co potwierdziło miejsce katastrofy. Teren, na którym prowadzono poszukiwania, należy do firmy Agrifirm. Dzięki ich przychylności możliwe było przeprowadzenie prac terenowych.
Dwie historie jednego miejsca
Dwie historie jednego miejsca
Przez lata w rodzinie van de Crommert przechowywano śmigło, które według relacji zostało odcięte przez świadka katastrofy i uznawane za część samolotu Tadeusza Kołoszczyka. Dopiero współczesne ustalenia wykazały, że pochodziło ono z bombowca Halifax, w którego katastrofie zginęła czteroosobowa załoga brytyjska”.
Przez lata w rodzinie van de Crommert przechowywano śmigło, które według relacji zostało odcięte przez świadka katastrofy i uznawane za część samolotu Tadeusza Kołoszczyka. Dopiero współczesne ustalenia wykazały, że pochodziło ono z bombowca Halifax, w którego katastrofie zginęła czteroosobowa załoga brytyjska”.
W ten sposób jedna historia odsłoniła drugą. Dwa różne zdarzenia, jedno miejsce i ta sama rodzina, która stała się świadkiem obu tych historii.
W ten sposób jedna historia odsłoniła drugą. Dwa różne zdarzenia, jedno miejsce i ta sama rodzina, która stała się świadkiem obu tych historii.
Dziś Tadeusz Józef Kołoszczyk spoczywa na cmentarzu Lambertus w Veghel. Po jego obu stronach znajdują się dwa kolejne groby. Jeden należy do brytyjskiego żołnierza Allena Middletona, poległego 30 września 1944 roku w wieku 20 lat. Drugi to grób żołnierza nieznanego z lat 1939–1945. Trzy nagrobki stoją obok siebie. Polak, Brytyjczyk i żołnierz bez imienia. Połączeni miejscem, czasem i tą samą ofiarą.
Dziś Tadeusz Józef Kołoszczyk spoczywa na cmentarzu Lambertus w Veghel. Po jego obu stronach znajdują się dwa kolejne groby. Jeden należy do brytyjskiego żołnierza Allena Middletona, poległego 30 września 1944 roku w wieku 20 lat. Drugi to grób żołnierza nieznanego z lat 1939–1945. Trzy nagrobki stoją obok siebie. Polak, Brytyjczyk i żołnierz bez imienia. Połączeni miejscem, czasem i tą samą ofiarą.
Miejsce pamięci
Miejsce pamięci
Odnalezienie miejsca katastrofy pozwoliło po ponad osiemdziesięciu latach trwale upamiętnić miejsce, w którym 27 września 1944 roku zakończył się ostatni lot Tadeusza Józefa Kołoszczyka.
Odnalezienie miejsca katastrofy pozwoliło po ponad osiemdziesięciu latach trwale upamiętnić miejsce, w którym 27 września 1944 roku zakończył się ostatni lot Tadeusza Józefa Kołoszczyka.
Powstała płyta pamięci poświęcona Tadeuszowi oraz wszystkim poległym za wolność naszą i waszą. Stanęła w miejscu, gdzie zginął, aby jego historia nie została zapomniana, a pamięć o tych, którzy oddali życie za wolność, mogła być przekazywana kolejnym pokoleniom.W kolejnych miesiącach rozpoczęły się przygotowania do stworzenia miejsca pamięci. Przygotowano teren i zamontowano płytę.
Powstała płyta pamięci poświęcona Tadeuszowi oraz wszystkim poległym za wolność naszą i waszą. Stanęła w miejscu, gdzie zginął, aby jego historia nie została zapomniana, a pamięć o tych, którzy oddali życie za wolność, mogła być przekazywana kolejnym pokoleniom.W kolejnych miesiącach rozpoczęły się przygotowania do stworzenia miejsca pamięci. Przygotowano teren i zamontowano płytę.
Uroczyste odsłonięcie płyty pamięci
Uroczyste odsłonięcie płyty pamięci
13 września 2026 roku w Veghel odbyła się uroczystość odsłonięcia płyty pamięci poświęconej plut. pil. Tadeuszowi Józefowi Kołoszczykowi oraz wszystkim poległym.
13 września 2026 roku w Veghel odbyła się uroczystość odsłonięcia płyty pamięci poświęconej plut. pil. Tadeuszowi Józefowi Kołoszczykowi oraz wszystkim poległym.
Tego samego dnia, przed uroczystością odsłonięcia płyty, w kościele św. Lamberta w Veghel odprawiona została coroczna Msza Święta w intencji poległych, związana z obchodami wyzwolenia Veghel. W tym roku modlitwą objęto również Tadeusza Józefa Kołoszczyka. We Mszy uczestniczyła jego rodzina oraz osoby przybyłe na uroczystość upamiętnienia.
Tego samego dnia, przed uroczystością odsłonięcia płyty, w kościele św. Lamberta w Veghel odprawiona została coroczna Msza Święta w intencji poległych, związana z obchodami wyzwolenia Veghel. W tym roku modlitwą objęto również Tadeusza Józefa Kołoszczyka. We Mszy uczestniczyła jego rodzina oraz osoby przybyłe na uroczystość upamiętnienia.
Przy grobie Tadeusza
Po zakończeniu Mszy Świętej rodzina Tadeusza wraz z towarzyszącymi jej osobami udała się na cmentarz Lambertus. Na grobie Tadeusza oraz dwóch spoczywających obok niego żołnierzy zapalili znicze.
Przy grobie Tadeusza
Po zakończeniu Mszy Świętej rodzina Tadeusza wraz z towarzyszącymi jej osobami udała się na cmentarz Lambertus. Na grobie Tadeusza oraz dwóch spoczywających obok niego żołnierzy zapalili znicze.
Przy płycie pamięci
Po południu przy płycie pamięci zgromadzili się uczestnicy uroczystości. Spotkali się tam Polacy, Holendrzy, Amerykanie i Francuzi, przedstawiciele różnych pokoleń, których połączyła pamięć o tych, którzy oddali życie za wolność.
Przy płycie pamięci
Po południu przy płycie pamięci zgromadzili się uczestnicy uroczystości. Spotkali się tam Polacy, Holendrzy, Amerykanie i Francuzi, przedstawiciele różnych pokoleń, których połączyła pamięć o tych, którzy oddali życie za wolność.
Obecna była rodzina Tadeusza Józefa Kołoszczyka, rodzina van de Crommert oraz rodzina Jana van Boxtela. W uroczystości uczestniczyli także przedstawiciele władz Meierijstad, Ambasady Rzeczypospolitej Polskiej, Wojska Polskiego i Armii Stanów Zjednoczonych, przedstawiciele Francji, duchowni, weterani, organizacje i grupy historyczne oraz mieszkańcy.
Obecna była rodzina Tadeusza Józefa Kołoszczyka, rodzina van de Crommert oraz rodzina Jana van Boxtela. W uroczystości uczestniczyli także przedstawiciele władz Meierijstad, Ambasady Rzeczypospolitej Polskiej, Wojska Polskiego i Armii Stanów Zjednoczonych, przedstawiciele Francji, duchowni, weterani, organizacje i grupy historyczne oraz mieszkańcy.
Autor filmu: Radosław Kozdój (Radelli Fotography)
Po powitaniu zgromadzonych i przypomnieniu celu spotkania zabrzmiały hymny Polski i Niderlandów. Następnie odegrano sygnał „Śpij, kolego”, po którym minutą ciszy uczczono pamięć poległych.
Po powitaniu zgromadzonych i przypomnieniu celu spotkania zabrzmiały hymny Polski i Niderlandów. Następnie odegrano sygnał „Śpij, kolego”, po którym minutą ciszy uczczono pamięć poległych.
Przypomniano historię życia i ostatniego lotu Tadeusza Józefa Kołoszczyka. Głos zabrali następnie burmistrz Meierijstad Kees van Rooij oraz przedstawiciel Ambasady Rzeczypospolitej Polskiej kpt. Piotr Langiewicz.
Przypomniano historię życia i ostatniego lotu Tadeusza Józefa Kołoszczyka. Głos zabrali następnie burmistrz Meierijstad Kees van Rooij oraz przedstawiciel Ambasady Rzeczypospolitej Polskiej kpt. Piotr Langiewicz.
Płytę pamięci uroczyście odsłonili Jadwiga Kołoszczyk-Solarczyk, bratanica Tadeusza, Arie van de Crommert, przedstawiciel rodziny świadka katastrofy, burmistrz Kees van Rooij oraz kpt. Piotr Langiewicz.
Płytę pamięci uroczyście odsłonili Jadwiga Kołoszczyk-Solarczyk, bratanica Tadeusza, Arie van de Crommert, przedstawiciel rodziny świadka katastrofy, burmistrz Kees van Rooij oraz kpt. Piotr Langiewicz.
Następnie miejsce pamięci pobłogosławili ks. kanonik Ryszard Krakowski oraz pastor Bas Leijtens. Przed odsłoniętą płytą rodziny, przybyłe delegacje i przedstawiciele uczestniczących instytucji złożyli kwiaty.
Następnie miejsce pamięci pobłogosławili ks. kanonik Ryszard Krakowski oraz pastor Bas Leijtens. Przed odsłoniętą płytą rodziny, przybyłe delegacje i przedstawiciele uczestniczących instytucji złożyli kwiaty.
Po zakończeniu oficjalnej części uczestnicy spotkali się przy przygotowanym poczęstunku. Był to czas rozmów, spotkań rodzin i ludzi, których los Tadeusza połączył po wielu latach.
Po zakończeniu oficjalnej części uczestnicy spotkali się przy przygotowanym poczęstunku. Był to czas rozmów, spotkań rodzin i ludzi, których los Tadeusza połączył po wielu latach.
Członkowie grupy rekonstrukcyjnej GRH Breda 1944, która uczestniczyła w uroczystości w Veghel.
Autor filmu: Arkadiusz Krasicki
Pamięć, która trwa
Pamięć, która trwa
Historia Tadeusza jest historią jednego człowieka, ale niesie w sobie pamięć o całym pokoleniu. O tych, którzy polegli, i o tych, którzy przeżyli. O ludziach, którzy doświadczyli wojny, strachu, cierpienia i utraty, a mimo to potrafili zachować człowieczeństwo i pozostać wierni wartościom, w które wierzyli. Ich losy pokazują nie tylko, jak wiele człowiek może stracić, ale również jak wiele może w sobie ocalić.
Historia Tadeusza jest historią jednego człowieka, ale niesie w sobie pamięć o całym pokoleniu. O tych, którzy polegli, i o tych, którzy przeżyli. O ludziach, którzy doświadczyli wojny, strachu, cierpienia i utraty, a mimo to potrafili zachować człowieczeństwo i pozostać wierni wartościom, w które wierzyli. Ich losy pokazują nie tylko, jak wiele człowiek może stracić, ale również jak wiele może w sobie ocalić.
Pamięć o nich nie jest tylko spojrzeniem w przeszłość. Jest częścią naszej tożsamości i pomaga nam rozumieć, kim jesteśmy, skąd pochodzimy i jakie wartości chcemy nieść dalej. Historia nie zmienia tego, co już się wydarzyło, ale może wpływać na to, jak budujemy przyszłość. Uczy nas, że wolność i pokój nie są dane raz na zawsze i że każde pokolenie ponosi odpowiedzialność za to, co przekaże następnym.
Pamięć o nich nie jest tylko spojrzeniem w przeszłość. Jest częścią naszej tożsamości i pomaga nam rozumieć, kim jesteśmy, skąd pochodzimy i jakie wartości chcemy nieść dalej. Historia nie zmienia tego, co już się wydarzyło, ale może wpływać na to, jak budujemy przyszłość. Uczy nas, że wolność i pokój nie są dane raz na zawsze i że każde pokolenie ponosi odpowiedzialność za to, co przekaże następnym.
Pamięć jest mostem łączącym przeszłość z przyszłością. Dopóki opowiadamy ich historie, przywracamy zapomniane imiona i przekazujemy dalej wartości, którym pozostali wierni, ten most nie zostaje przerwany.
Pamięć jest mostem łączącym przeszłość z przyszłością. Dopóki opowiadamy ich historie, przywracamy zapomniane imiona i przekazujemy dalej wartości, którym pozostali wierni, ten most nie zostaje przerwany.
Każde wspomnienie może stać się iskrą, która poniesie pamięć dalej. Z człowieka na człowieka, z pokolenia na pokolenie.
Każde wspomnienie może stać się iskrą, która poniesie pamięć dalej. Z człowieka na człowieka, z pokolenia na pokolenie.
NIECH TA ISKRA RODZI PŁOMIEŃ,
A PŁOMIEŃ NIESIE JĄ DALEJ,
BY PAMIĘĆ NIGDY NIE ZGASŁA
I TRWAŁA W SERCACH KOLEJNYCH POKOLEŃ
Lokalizacja miejsca pamięci
Lokalizacja miejsca pamięci
Lokalizacja grobu (cmentarz Lambertus w Veghel)
Lokalizacja grobu (cmentarz Lambertus w Veghel)
Źródła i dodatkowe informacje
Źródła i dodatkowe informacje
Źródła obejmują materiały archiwalne, prywatne kolekcje, publikacje historyczne, relacje rodziny świadka katastrofy, materiały i informacje udostępnione przez Marcela Hermensa, oraz wybrane ogólnodostępne źródła.
Jan Hey (Hengelo), Jos van Alphen, Tadeusz KOŁOSZCZYK kreeg na 70 jaar zijn naam terug, Dorst, sierpień 2014.
Czasem trzeba zaufać sercu i podążać dalej, aby odnaleźć to, co przez lata czekało na odnalezienie.
Zofia D. Wośko Opracowanie i realizacja na podstawie materiałów archiwalnych, relacji oraz własnych poszukiwań. Wsparcie techniczne: Kamil Mazur. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Page updated
Google Sites
Report abuse