ต่อมาในปีพุทธศักราช 2453 มีเหตุการณ์ที่สร้างความเศร้าสลด วิปโยคให้กับชาวบ้านวัดนางเหลียวเป็นอย่างที่สุดคือ ตอนกลางคืนเวลาประมาณเที่ยงคืนของวันขึ้น 8 ค่ำ เดือน 6 เหนือ (เดือน 4 ใต้) ได้เกิดไฟไหม้พระวิหาร สร้างความตื่นตระหนกให้กับชาวบ้านและพระสงฆ์สามเณรอย่างถ้วนทั่ว ชาวบ้านได้ช่วยกันดับไฟอย่างโกลาหล เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้คณะศรัทธาเกิดความทุกข์ระทมใจ รู้สึกเสียดายสิ่งที่ตนเคารพ ทำให้วัดที่เคยสร้างความสงบสุข สร้างความสมัครสมานสามัคคี เป็นศูนย์รวมจิตใจของชาวบ้านหายไป วัดจึงเป็นวัดที่ขาดคนเหลียวแล พระพุทะรูปต้องตากฝนตากน้ำค้าง ตากแดด เป็นภาพที่สุดแสนจะเวทนา ชาวบ้านจึงช่วยกันเก็บซากปูนซากไม้ที่ไฟไหม้ออกแล้วทำลังคาชั่วคราวให้กับพระพุทธรูปที่ยังเหลืออยู่