Propozycje spektakli

Czarna komedia o pełnym absurdu kraju to „Policja. Noc Zatracenia”. Reżyser  – Andrzej Saramonowicz – połączył słynną jednoaktówkę Sławomira Mrożka „Policja” z własnym tekstem „Noc zatracenia”, by sportretować arcyojczyznę, w której panują groteskowe rządy i obyczaje. Bo: „Jeśli Mrożek opowiada o absurdzie arcypolicyjności, to ja zapragnąłem opowiedzieć o absurdzie arcynarodowości” – mówi Saramonowicz. 

"Jestem nikim, kto cokolwiek zbudował.

Nie idę do boga.

Nie idę do domu.

Nie jestem spokojny. Po prostu wstrzymuję się.

Nie boję się. Znam uczucie bycia poza światem. Ale mam nadzieję, że niedługo się skończy."

Jestem obok. Opowieści domowe. Po ponad sześciu latach od pierwszej premiery spotykamy się znów z tekstem Lausund. Tym razem zapraszamy Was w podróż po domach... uprzedzamy, że nie do wszystkich miniatur drzwi będą otwarte. I nie zawsze będą to te same drzwi, do tych samych pokoi i historii...

Na scenie występują między innymi Rafał Iwański jako prawie wszędzie, Alan Al-Murtatha jako ON w SOFIE, Elżbieta Bielska jako ONA w DZBANKU, Ewa Błachnio jako ONA w OBRAZIE, Zbigniew Borek jako ON w ZBIORZE FILIŻANEK, Anka Graczyk jako ONA w GLOBUSIE.

Wspomnienia powracające obsesyjnie w teatrze, głosem rozbrzmiewającym na niemal pustej scenie, przeistaczają się w wielowątkową narrację, której istotą jest nie tyle przywołanie określonych uporządkowanych wydarzeń, dających się ułożyć w możliwą do odtworzenia historię, ile sam akt pamięci. To właśnie pamięć bohaterek jest osią „Savannah Bay” –piętrzące się rozmaite wspomnienia – miłosne, czasem traumatyczne, przywoływane w dialogu aktorek – Anny Polony i Alicji Wojnowskiej, za którymi podążają widzowie.

Marguerite Duras nie eksperymentowała w zamierzony sposób z konwencjami teatralnymi, lecz mimo to naruszała ramy tradycyjnego dramatu i teatru. Didaskalia są w „Savannah Bay” równie istotne jak wypowiedzi postaci i powinny zostać wypowiedziane na scenie. Autorka nie przekazuje wiedzy, lecz dzieli się wątpliwościami. W dramacie Duras pokazuje, w jaki sposób zawodność pamięci uniemożliwia dotarcie do prawdy.

O realizacji tej sztuki marzyłem od kilku lat. Tekst dramatu jest koncertem na dwie wielkie aktorki; sztuka  pełna  poezji, refleksji nad światem i kondycją ludzką. Dotyka dotkliwie istoty teatru i tajemnicy aktorstwa. Jeden z najpiękniejszych tekstów we współczesnej dramaturgii. Idealny, jestem przekonany, do realizacji w Starym Teatrze i Teatrze Polskim w Warszawie, gdzie tego typu nieoczywiste teksty znajdują swój świat i dobrze się w nim czują. Widzę jak wielki zapał do tej pracy dzielą ze mną i aktorki, i zespół moich współpracowników. Mam nadzieję, że naszą miłość do „Savannah Bay” podzieli także publiczność.

Józef Opalski

„Savannah Bay” jest (…) po trosze sztuką o teatrze, po trosze o aktorstwie, przede wszystkim jednak o życiu, przemijaniu i o odwiecznym sporze między Erosem i Tanatosem gdzieś u zbiegu wszystkich rzek Hadesu. To bez wątpienia spektakl, który nie może pozostawić widza obojętnym (…). Ten mądry i dojrzały literacko tekst porusza bowiem kwestie dla każdego fundamentalne, dotyka najbardziej ludzkiego z ludzkich doświadczeń.

Paweł Zarychta, e-teatr

„Wszystko co nasi rodzice uważali za zdrowe, ma zabójcze działanie… słońce, mleko, mięso… miłość.” W dramacie Patricka Marbera Bliżej nie ma znaczenia to, kto jaki „naprawdę” jest, ale to, co ktoś na swój temat powiedział lub co sobie dopowiedział o drugiej osobie. Kto w, jaką rolę się wcielił. Dlatego też tak łatwo postaci zmieniają tożsamości, przyjmują nowe role, odnoszą wielkie sukcesy i dramatyczne porażki. „Bliskość kłamstwa” Julia Lizurek, Teatralia. Na scenie występuje Anka Graczyk jako Alice, Paweł Okraska jako Larry, Bartosz Mikulak jako Dan, Joanna Stankiewicz jako Anna, Dariusz Starczewski jako Larry.

Czas trwania: 105 minut

Krótki opis spektaklu - piórem jego Twórców:

Projekt ukraińsko-polski. Głównymi bohaterami są dwaj aktorzy: Polak i Ukrainiec. Spektakl opowiada o tym, że nie ma znaczenia, kim jesteś z pochodzenia, do jakiego miejsca wyemigrowałeś, ponieważ można być emigrantem również we własnym kraju emigrując do krainy swych niezrealizowanych marzeń. Możemy pochodzić z różnych krajów, mieć różną mentalność, rozmawiać w różnych językach, lecz takie pojęcia, jak samotność, apatia, depresja, niespełnienie, utracone i porzucone marzenia oraz nadzieje dotyczą każdego - «Homo sapiens».

Na scenie występuje Daniel Piskorz jako AA, Oleh Kyryliv jako XX.

Czas trwania: 100 minut

Zabawna opowieść o przyjaźni dwóch całkowicie odmiennych od siebie kobiet: bogatej żony lokalnego biznesmena i skostniałej bibliotekarki. Jak się okazuje, przeciwieństwa mogą przyciągać się również w przyjaźni.

RECENZJA

Jak bardzo może zmienić nasz życie przypadkowe spotkanie? Jak bardzo wpływają na nas spotkani ludzie? Czasami ten wpływ jest większy, niż zdajemy sobie z tego sprawę. Przypadkowe spotkanie może przerodzić się w trwałą znajomość, a każdy człowiek uczy nas czegoś innego. O takim trudnym, ale jednocześnie ważnym dla obu stron spotkaniu opowiada „Wydmuszka", którą na scenę przeniósł Paweł Budziński z Teatru Bakałarz.

Widzimy realistyczne wnętrze biblioteki, skąpane w ciepłym świetle. Za biurkiem, po prawej stronie sceny, siedzi młoda kobieta, która swoim wyglądem oraz zachowaniem idealnie oddaje stereotypową panią z biblioteki szkolnej. Brązowa spódnica, sweterek, związane włosy i zasadniczość. Nagle w drzwiach pojawia się druga kobieta – w obcisłych spodniach, krótkiej bluzce, białym płaszczu oraz makijażu przynosi powiew ulicy i burzy spokój cichej biblioteki.

Dwie młode kobiety znajdują się na scenie niemal cały czas. Długie fragmenty dialogów przerywane są wyciemnieniem, w czasie których słychać muzykę. To chwila oddechu, w której napięcie spada, ale cały czas jesteśmy ciekawi, co będzie dalej. Aktorki mają czas na zmianę strojów, a widzowie chwilę na refleksję. To swoista manipulacja napięciami, która nie pozwala oderwać oczu od tego, co dzieje się na scenie, a jednocześnie zmusza widzów do indywidualnego skonfrontowania „tradycyjnego" stylu życia spokojnej Haliny (Kinga Sobieszczańska) z „idącą jak burza", nowoczesną, głośną Roksaną (Dominika Frandlucha).

Aktorki tworzą perfekcyjny, energetyczny duet, który potrafi poradzić sobie nawet z rozśmieszającą wszystkich wpadką tekstową. Szybkie opanowanie sytuacji to podstawa profesjonalnego działania. Patrzy się na nie niezwykle, ponieważ są zupełnie różne także fizycznie, co jeszcze podkreśla ich odrębność. Halina jest niska, ma dłuższe, kręcone włosy i nosi okulary; Roksana natomiast to wysoka kobieta, o krótkiej fryzurze i wyzywającym wyglądzie. Ostatecznie bierze górę swoista „solidarność" kobiet i znajdują one wspólny język.

Warto zwrócić uwagę, że mimo wielości rekwizytów – wszystkie są wykorzystane. Halina spędza dzień na przeglądaniu kart bibliotecznych, układaniu książek i przewożeniu ich wielką, metalową szafką na kółkach. Siedzi w ciszy i chyba tego najbardziej brakuje: choćby delikatnej muzyki w bibliotece. Roksana lubi rozsiąść się na stojącej po lewej stronie kanapie, a płaszcze zostawia na wieszaku przy wejściu. Mamy tu nawet zaskakujące otwarcie prawdziwego okna, które na parę chwil odurza nas powietrzem z zewnątrz.

W „Wydmuszce" wyraźnie obserwujemy proces „zamiany ról" – przebojowa Roksana okazuje się nieszczęśliwą kobietą, żyjącą w związku głównie dla pieniędzy. Halina, zamknięta w bibliotece i chowająca się przed wścibską matką to idealistka, marząca o wielkiej miłości. W miarę upływu czasu, widzimy, że Roksana wcale nie jest tak pewna siebie, natomiast Halina szybko decyduje się na ich wspólny wyjazd: spełnienie marzeń o Casablance. Każda z kobiet jest gotowa na zmianę swojego życia.

Teatr Bakałarz przygotował spektakl, w którym śmiech miesza się z przygnębieniem, a szczęście okazuje się być wartością względną, którą czasami sobie wmawiamy. Gdyby Roksana nie weszła w deszczowy dzień do biblioteki, długo jeszcze nie zyskałaby przyjaciółki. Samotne w gruncie rzeczy kobiety powoli stają się sobie coraz bliższe, uświadamiając sobie swoje położenie. Przeciwstawne bieguny ich charakterów przyciągają się, a my oglądamy historię, która z komedii przeradza się w melodramat z happy endem. Jesteśmy oczarowani – zarówno formą, jak i treścią. I wszyscy wstajemy do oklasków.