ข้อมูลผู้ประเมิน

ข้าพเจ้าขอแสดงเจตจำนงในการจัดทำข้อตกลงในการพัฒนางานตำแหน่งครู วิทยฐานะ ชำนาญการ 

ซึ่งเป็นตำแหน่งและวิทยฐานะที่ดำรงอยู่ในปัจจุบันกับผู้อำนวยการสถานศึกษา ไว้ดังต่อไปนี้

 ประเด็นท้าทาย เรื่อง เรื่อง การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ P-CIE ร่วมกับบริบทท้องถิ่นกระดาษสา เพื่อส่งเสริมทักษะการคิดวิเคราะห์และผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร์ เรื่อง สถิติ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3  โรงเรียนบ้านหนองโค้ง

1. สภาพปัญหาการจัดการเรียนรู้และคุณภาพการเรียนรู้ของผู้เรียน
      จากการจัดการเรียนรู้รายวิชาคณิตศาสตร์ เรื่อง สถิติ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 พบว่า นักเรียนมีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร์ต่ำกว่าเกณฑ์ที่สถานศึกษากำหนด และยังขาดทักษะในการคิดวิเคราะห์ การตีความข้อมูล และการเชื่อมโยงความรู้ทางคณิตศาสตร์กับสถานการณ์ในชีวิตจริง

       สาเหตุสำคัญส่วนหนึ่งเกิดจากการจัดการเรียนรู้ที่เน้นการจดจำสูตร ขั้นตอน และการทำแบบฝึกหัด มากกว่าการให้นักเรียนได้สำรวจปัญหา ลงมือปฏิบัติ วิเคราะห์ข้อมูล และสร้างองค์ความรู้ด้วยตนเอง ส่งผลให้นักเรียนบางส่วนมองเนื้อหาเรื่องสถิติว่าเป็นเรื่องที่เข้าใจยากและไม่เห็นความสัมพันธ์กับชีวิตประจำวัน

   ดังนั้น จึงมีความจำเป็นต้องพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ที่ส่งเสริมให้นักเรียน เรียนรู้จากปัญหาและบริบทจริง มีปฏิสัมพันธ์ แลกเปลี่ยนความคิดเห็น สร้างองค์ความรู้ และขยายความรู้ไปสู่การประยุกต์ใช้ โดยนำบริบทท้องถิ่นเรื่อง กระดาษสา มาเป็นแหล่งเรียนรู้ เพื่อให้นักเรียนเกิดการเรียนรู้ที่มีความหมายและสามารถนำความรู้ทางสถิติไปใช้ในสถานการณ์จริงได้

     คณิตศาสตร์เป็นวิชาที่ช่วยให้มนุษย์มีความคิดริเริ่ม สร้างสรรค์ คิดอย่างมีเหตุผล เป็นระบบ มีแบบแผน สามารถวิเคราะห์ปัญหาหรือสถานการณ์ได้อย่างรอบคอบและถี่ถ้วน ช่วยให้คาดการณ์ วางแผนตัดสินใจแก้ปัญหาได้อย่างถูกต้องเหมาะสม การจัดการเรียนการสอนคณิตศาสตร์จึงมีความสำคัญเพราะเป็นรากฐานของการศึกษาต่อ

     จากการวิเคราะห์ผลการทดสอบทางการศึกษาระดับชาติขั้นพื้นฐาน (O-NET) ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ในปีการศึกษา 2568 ของโรงเรียนบ้านหนองโค้ง พบว่า แม้คะแนนเฉลี่ยรวมวิชาคณิตศาสตร์ของโรงเรียนจะอยู่ที่ร้อยละ 30.85 ซึ่งสูงกว่าระดับประเทศที่ร้อยละ 26.81 แต่เมื่อพิจารณาแยกตามสาระการเรียนรู้พบว่า สาระที่ 3 สถิติและความน่าจะเป็น เป็นสาระเดียวที่คะแนนเฉลี่ยของโรงเรียน (ร้อยละ 13.30) ต่ำกว่าคะแนนเฉลี่ยระดับประเทศ (ร้อยละ 21.18) อย่างชัดเจน ซึ่งทางสถาบันทดสอบทางการศึกษาแห่งชาติ (สทศ.) ได้ระบุอย่างชัดเจนในรายงานว่า สาระที่โรงเรียนควรเร่งพัฒนาที่สุดคือ "สถิติและความน่าจะเป็น"

เมื่อวิเคราะห์ถึงสาเหตุของปัญหาตามธรรมชาติของวิชาคณิตศาสตร์ พบว่าการเรียนเรื่องความน่าจะเป็น นักเรียนมักมีปัญหาในการตีความหมายของสถานการณ์หรือโจทย์ปัญหา ทำให้ไม่สามารถวิเคราะห์หาคำตอบได้ ผู้วิจัยจึงมีแนวคิดที่จะปรับเปลี่ยนวิธีการสอนโดยนำ การจัดการเรียนรู้โดยใช้เกมเป็นฐาน (Game-Based Learning: GBL) มาประยุกต์ใช้ เนื่องจากการใช้เกมที่เกี่ยวข้องกับความน่าจะเป็น (เช่น บอร์ดเกม, การทอยลูกเต๋า, สถานการณ์จำลอง) จะช่วยเปลี่ยนนามธรรมให้เป็นรูปธรรม ทำให้นักเรียนได้ลงมือปฏิบัติจริง เกิดความสนุกสนาน ลดความเครียด และช่วยให้นักเรียนสามารถทำความเข้าใจสถานการณ์ของโจทย์ผ่านกติกาของเกมได้ง่ายขึ้น นำไปสู่การแก้ปัญหาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ให้ดียิ่งขึ้น

 2. วิธีการดำเนินการให้บรรลุผล เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษาในครั้งนี้เป็นเครื่องมือที่ผู้ศึกษาสร้างขึ้น ประกอบด้วย

1. 1. แผนการจัดการเรียนรู้ เรื่อง ความน่าจะเป็น ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 จำนวน 8 แผน รวมเวลาที่ใช้สอน 8 ชั่วโมง โดยใช้ รูปแบบการจัดการเรียนรู้ P-CIE Model ร่วมกับบริบทท้องถิ่นกระดาษสา เพื่อพัฒนาทักษะการคิดวิเคราะห์และผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร์ เรื่อง สถิติ 

   2. แบบวัดทักษะการคิดวิเคราะห์ทางคณิตศาสตร์ กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ เรื่อง ความน่าจะเป็น ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ซึ่งแบบวัดฉบับนี้มี 2 ตอน รวม 24 ข้อ 40 คะแนน ใช้เวลาทำ 60 นาที

   3. แบบสอบถาม ความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการจัดการเรียนรู้ด้วยรูปแบบ P-CIE ร่วมกับบริบทท้องถิ่นกระดาษสา

3. ผลลัพธ์การพัฒนาที่คาดหวัง 

      3.1 เชิงปริมาณ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ไม่น้อยกว่าร้อยละ 70 มีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน เรื่อง ความน่าจะเป็น สูงขึ้น เมื่อได้รับการจัดการเรียนรู้โดยใช้เกมเป็นฐาน (Game-Based Learning) 

       3.2 เชิงคุณภาพ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 มีความรู้ ความเข้าใจในเนื้อหา เรื่อง ความน่าจะเป็น มีทักษะในการคิดวิเคราะห์โจทย์ปัญหาผ่านสถานการณ์จำลองในเกมได้ดีขึ้น และสามารถนำความรู้ที่ได้รับไปประยุกต์ใช้ในการตัดสินใจและคาดการณ์สถานการณ์ต่างๆ ในชีวิตประจำวันได้อย่างมีเหตุผล