21 oktober 2007.

Hallo allemaal, de eerste week zit er op. We hebben met z’n allen EUFOR zes uitgezwaaid en zijn druk bezig de eerste indrukken te verwerken en de weg te vinden op Butmir Kamp. Zo nu en dan sta ik eens even voor een gebouw en denk ik “hier moet ik helemaal niet zijn”. Een redelijk doolhof is ook het zogenaamde HQ. Al 2 keer verdwaald, maar met de hulp van een welwillende collega toch weer de weg terug gevonden.

Even wennen zijn ook de werktijden, maar dat zal allemaal wel goed komen. Vervelen hoeft hier niet want er zijn genoeg ontspanningsmogelijkheden.

24 oktober 2007.

Vandaag ben ik op pad geweest met Olivier. Een van de mensen die zich inzet voor het maandblad de TEME. Olivier is de eindverantwoordelijke dus het stress level tegen uitgeven van het blad loopt aardig op. Zeker als op de dag van drukken blijkt dat de foto voor de middenplaat te laag van resolutie is en er naar een alternatief gezocht moet worden. Enkele foto’s van de drukkerij vindt je op de Foto Link pagina.

28 oktober 2007.

Op zaterdag werken. Niet iets wat ik gewend ben maar in dit geval helemaal niet erg. Een aantal bezoekjes moet worden afgelegd. Allereerst naar een ceremonie op het kamp in Mostar. Op dit kamp verblijven Fransen en Marokkanen. De ceremonie heeft te maken met het vertrek van de Fransen en de Marokkanen. Het kamp wordt officieel teruggeven aan Bosnië middels een vlaggenparade. Vele hoogwaardigheid bekleders zijn aanwezig.

De foto’s van deze ceremonie zijn te vinden onder Foto Linkpagina werkbezoek Mostar. Vervolgens zijn we naar een soort van klooster gegaan. Dit klooster was vernietigd en is weer helemaal opgebouwd. In de volgende TEME is dit klooster een onderwerp en dus moest een van mijn medereizigers hier een interview afnemen. Hier zijn wat foto’s van gemaakt door mij, zie de foto Link pagina, werkbezoek Mostar.

Tot slot een bezoekje aan een wijngaard alwaar in de TEME van deze maand aandacht wordt besteed. En wat doe je op een wijngaard? Natuurlijk proeven. Jammer genoeg moest ik rijden en dus heb ik maar twee flessen van de rode wijn gekocht. ‘s Avonds in de bar van het NSE toch nog maar even geproefd. Hij is heerlijk.

3 november 2007.

Gisteren druk geweest met het oprollen van 1500 posters voor de LOT huizen. Een nieuwe campagne. Dat moet allemaal volgende week klaar zijn want dan komen mensen van de LOT huizen vergaderen. Een mooie gelegenheid om de posters mee te geven, scheelt weer verzenden en besparing van tijd .

Vandaag een heerlijk rustige, vrije, dag. Lekker tot 09.30 uur uitgeslapen. Vervolgens een lekker vers bakkie koffie gezet met een verse stroopwafel. Dat is pas wakker worden. Na de koffie buiten een sigaretje op de trap en dan op je gemakje douchen.

Na het bijwerken van de barlijsten en het tellen van de voorraad ben ik lekker bezig met de Laptop. Ik doe dat vaak in de Barruimte. Lekker warm en af en toe komt er eens iemand binnen lopen. Ik hoef niet zo nodig alleen te zitten.

Het is inmiddels 15.35 uur en Leen, Baen, Petra en Robbert komen net terug van een rondje Mountainbiken. Een andere groep is naar Dubrovnik. Ik wacht nog even met uitstapjes, zolang ik me hier kan vermaken is er geen reden om het buiten de poort te zoeken. Daar komt nog eens bij dat ik voor het werk vaak genoeg buiten het Kamp Butmir kom.

Vanavond waarschijnlijk naar de Italianen want daar is een feest en ze hebben iedereen uitgenodigd. Misschien een pizza´tje en een wijntje pakken, ook lekker !!!!!!!!

Zondag is de dag van het winkelen, alhoewel ik gisteren eigenlijk al gekocht heb wat ik hebben wilde. Een paar goeie schoenen, die waterbestendig zijn. Dat heb je hier wel nodig als het regent. En dat komt nogal eens voor hier, er liggen dan overal plassen die diep genoeg zijn om als peuterzwembad dienst te kunnen doen. Mooie Adidas stappers waarmee je flink aan de wandel kunt, niet echt een zondagse schoen maar wel heel praktisch.

Maandag moet ik weer op pad met Allen en een tolk om de bannerstands (reclame borden) op te gaan halen in Sarajevo. En ´s middags op pad met Mustafa om de TEME in de buurt neer te leggen bij de grote shopping Malls. De maandag is dus al weer gevuld.

5 november 2007.

Van het feest bij de Italianen is niks meer gekomen. Wel andere leuke ervaring gehad, ik ben gruwelijk verslagen met darten en wel door Leen. Van de 5 spelletjes 501 heb ik er niet een kunnen winnen. We hebben er maar een wijntje op genomen en ik ben lekker naar mijn bedje gegaan.

Op maandagochtend de gebruikelijke bijeenkomst om het werk voor de komende week te bespreken. Ik moet eerst met Allen op stap om de bestelde reclame borden te gaan ophalen. Begint gelijk al goed want we hebben de verkeerde locatie doorgekregen, niet in Sarajevo moeten we zijn maar ergens achteraf in een buitenwijk van Sarajevo. Dat gaan we nooit vinden natuurlijk. Dan maar vanmiddag met Mustafa, als we de TEME gaan verspreiden bij de diverse winkel centra. En ja hoor nu krijgen we het natuurlijk wel gevonden. Tussen de middag de lokale lekkernij gegeten, Burek, ik weet niet of het goed geschreven is maar het smaakt prima en dat voor 2 euro. Je kunt zelfs kiezen uit de vulling, met vlees/kaas of aardappelen. Ik heb ze allemaal geprobeerd en het was heerlijk.

Het is een rol van deeg met vulling die buiten op een kolenvuur wordt gebakken in een grote ronde pan. Er komen ook nog kolen op het deeg te liggen en daarop komt een deksel, geeft een heel aparte smaak. Na het verspreiden van de TEME weer terug naar het kamp en nog wat administratieve zaken uitzoeken. Alles moet volgens de SOP ‘s (Standerd Operating Procedures) gebeuren want anders krijg je het papierwerk onmiddellijk terug.

Morgen wacht alweer de volgende belevenis. We, Allen (Engelsman), Olivier (Duitser), een fotograaf (lokal)en ik gaan naar een Ski gebied en moeten daar wat foto’s maken voor de TEME. Ongetwijfeld, Olivier kennende, zal er onderweg wel weer gegeten moeten worden. Echt een Bourgondiër die Olivier. Allen gaat voor het eerst mee naar een bijzondere locatie. Hij is in de twee maanden dat hij reeds hier is nog niet op veel plaatsen geweest. Damjana (de Sloveense Cheffin) zei dat hij ook maar eens mee moest gaan.

7 november 2007.

Het is wat kort op elkaar maar ik zit nu toch effe lekker te typen dus waarom niet? Vandaag weer naar CPU (drukkerij). Olivier moet een aantal zaken regelen en neemt bij voorkeur iemand mee die rijdt. Ook nog even !!!!! , denk aan gisteren, naar Centrum Sarajevo. We moeten de Foto’s van onze trip van gisteren gaan ophalen bij Boram Persbureau. Ik blijf maar in de auto zitten want je kunt hier dus gewoon je auto niet kwijt. Na een minuut of twintig belt Olivier mij op en ik kan hem tegemoet rijden. Na een goeie kilometer stapt hij uit en zegt “tot Morgen”. Ik denk OK, en alleen terug. Ik heb geen idee waar ik zit, maar na een minuut of 20 ( kleine kilometer verder) zie ik een bekend punt en kan zo richting Butmir Camp gaan. Uiteindelijk kom ik dan weer op het kamp rond 16.15 uur. Nog even de gevraagde bustijden doorbellen aan Olivier en ik kan weer even op kantoor bijkomen van de afgelopen middag. Iedere keer weer een belevenis dat autorijden hier. Mensen moeten wel een rijbewijs halen maar doen absoluut niets met de verworven vaardigheden. Het recht van de sterkste en de brutaalste gelden hier. Ik ben benieuwd of ik mijn rijstijl in Nederland zomaar weer kan aanpassen aan onze normen.

11 november 2007.

Wederom een heerlijk mooie zondag met een zonnetje. Een groot gedeelte van het detachement is op pad. Een stukje fietsen, een ritje naar het skigebied en een aantal richting Mostar. Ik was net te laat om mee te gaan naar het ski gebied. Geeft niks want ik lekker met Marjan zitten kletsen via MSN en heb daarna gewoon heerlijk zitten computeren en de website weer bijgewerkt. Wat is Internet toch mooi. Met behulp van een computer met camera en een microfoon gewoon lekker live met elkaar kletsen en mekaar ook nog effe kunnen zien.

Verder een kleine ceremonie verzorgt door Henny, zijn Brabantse bloed gaat harder stromen in deze periode tot begin februari. Carnaval dus en zoals je zult weten begint dat op 11-11 om 11.00 uur. Henny, met muts, had een proclamatie geschreven en las die voor onder getuige van Ons Peer. De prins en/of Prinses kunnen zich bij Henny aanmelden en zijn er meer dan wordt er een gekozen. Het geheel onder het genot van een drankje uiteraard.

18 november 2007.

Een redelijk drukke week achter de rug. Op kantoor beginnen nu de tekeningen en werkstukken, voor de schoolcompetitie, zich redelijk op te hopen. Er is heel wat bij elkaar getekend en geschreven, echt hele mooie tekeningen zitten er bij en ook heel goede werkstukken zoals bv. hoe het geld er uit moet gaan zien voor Bosnië als de Euro ook hier ingevoerd gaat worden. Helaas werken niet alle ministeries even goed mee en komen de inzendingen via alle kanten binnen, hopelijk gaan er hierdoor geen inzendingen verloren. We zijn al een schifting aan het maken zodat we tegen de definitieve sluitinginzending snel kunnen bepalen wie de winnaars zijn en deze dan vervolgens kunnen uitnodigen, samen met ouders/leraar/directeur voor de prijsuitreiking in het Holiday Inn op 30 november 2007. Die prijsuitreiking op zich is qua organisatie al een redelijke klus voor Jos, van alles en nog wat komt er bij kijken. Van geluid en licht tot een tijdschema voor de Ambassades wanneer ze verwacht worden de prijs van de Ambassade te overhandigen aan de winnaars. En hiervoor moeten ook weer afspraken gemaakt worden dus moeten we naar de Ambassades toe enz enz enz.

Tussendoor ook nog even een werkbezoek naar Konjic. Aldaar is een meubelmaker die prachtig mooie meubelen maakt en dit alles met eigenlijk beperkte gereedschappen, op de authentieke manier dus. Deze meubelmaker wordt dus ook weer een onderwerp in de TEME. Op de foto linkpagina kunt u via werkbezoeken deel 2 foto’s van de prachtige meubels bekijken.

En op zaterdag 17 november ben ik heerlijk met Pamela gaan winkelen. Het vertrek is al een verhaal apart. We hadden om 08.30 uur afgesproken bij de bushalte. Dus op tijd het bed uit en zorgen dat je op tijd bij de bushalte op het kamp staat en klaar bent voor vertrek. Degenen die mij kennen weten dat ik dus ruim 5 minuten voor afgesproken tijd aanwezig zal zijn. Ook in dit geval. Echter, bij het wegrijden van het kamp wordt ook de pas gecontroleerd. Ik bedenk dat ik de pas in mijn andere broek heb zitten en dus moeten we de trip afbreken want zonder pas kom je niet van het kamp af en zeker niet erop. Ik terug naar de kamer om de pas op te halen en Pamela naar de NSE om even, al wachtende, een kop koffie te nuttigen. Wanneer ik terug kom in het NSE heeft Pamela het hele verhaal verteld aan Robbert en deze bood onmiddellijk aan om ons even naar Sarajevo te brengen. Uiteindelijk waren we toch om 09.15 uur in Sarajevo en kon onze winkeldag beginnen. Gelukkig hadden we ons goed ingepakt want het sneeuwen hield tot in de middag aan. Zoals je op de fotolink pagina Sarajevo kunt zien. Om 18.30 waren we weer op het kamp terug, moe maar voldaan en een leuke ervaring rijker. Je komt echt tijd en ogen te kort om op je gemak alles te bekijken. Maar er zal best nog wel een keer naar Sarajevo worden afgereisd.

Even terug over het weer, op de fotolink pagina NSE kunt u zien hoeveel sneeuw er hier de afgelopen dagen is gevallen.

Voor de duidelijkheid hebben we een gedeelte van de Zweedse picknick-tafel sneeuwvrij gemaakt. Natuurlijk ontbreekt de sneeuwpop niet.

02 december 2007.

Dit was me het weekje wel. De drukste week van mijn verblijf in Bosnië. Het begon maandag al met de voorbereidingen van de tassen die gevuld moeten gaan worden met reclame artikelen. Een papieren tas waarin een Muts-Pet-kleurpotloden-een balpen-twee sleutelkoorden en een schriftje gestopt moeten worden. 300 heb ik er gemaakt in een latijnse versie en een Cyrillische versie. Vervolgens inpakken in dozen zodat het netjes in het hotel kan worden neergezet. Tussendoor ook nog met Jos de laatste zaken geregeld op de Ambassades, Jos naar binnen en ik ergens een plekje zien te vinden voor de auto. Na drie dagen tassen maken is het dan eindelijk zover. Donderdag de opbouw van de zaal en het aankleden van de lobby. De prijswinnaars en een aantal tekeningen worden ten toon gesteld. De materialen die hiervoor gebruikt worden moeten allemaal gebracht worden van Kamp Butmir naar het Holiday Inn. Ik maak gebruik van een grote Mercedes bestelbus die we lenen van de Trans Coy. Komt mijn C rijbewijs ook hier weer van pas. Tussen de middag maar even lunchen in Sarajevo, Jos en ik kiezen voor een biefstuk met gebakken aardappelen en daar hebben we totaal geen spijt van. Een heerlijk stuk vlees dat we in geen weken gezien laat staan geproefd hebben. ‘s middags maar weer aan de slag en aan het eind van de dag komt de band zijn spullen installeren. Tijdens de repetitie en het geluid afregelen lopen de rillingen over mijn lijf. Wat een band zeg. Een beroemde Bosnische band, en dat klopt want ze spelen fantastisch. Het opbouwen van de verlichting, het geheel wordt opgenomen voor televisie, verloopt ook voorspoedig en om 21.30 uur zijn we klaar. Het feest kan beginnen.

Van donderdag op vrijdag kon ik bijna niet slapen, van alles spookt er door je hoofd. Wat ben ik vergeten, gelukkig niets. Om 08.30 uur gaan we de prijzen inladen en vertrekken Jos—Mustafa en ik naar het hotel. De laatste zaken worden nog geperfectioneerd en we zijn er klaar voor. Tot onze verbazing zitten de eerste mensen in de lobby van het hotel al te wachten. Het zal nog erger worden. Mustafa had de prijswinnaars uitgenodigd vanaf 11.00 muur maar om 09.45 uur zijn er al een man of dertig aanwezig. Om 11.00 uur besluiten we dan toch maar de mensen naar boven te laten en de happening kan beginnen, velen hebben nog geen idee wat ze te wachten staat. Om 11.45 uur krijgen we bericht dat de ambassadeurs klaar zijn met vergaderen en dat ze ruim op tijd zijn voor de prijsuitreiking. Achteraf gezien waren ze precies op tijd. Het wordt inmiddels zo druk in de lobby dat we de grote zaal open moeten doen, de mensen worden onrustig. Zo gezegd zo gedaan. Iedereen staat versteld want ook de tafels zijn gedekt, wat krijgen we nog meer?????

Lees verder via deze link