Whisper

Mijn animatiefilmpje Whisper is gemaakt voor de minor Storytelling. Tijdens deze minor heb ik bij de opleiding Visuele Communicatie een half jaar lang gewerkt aan een korte film. Hieruit hadden we de keuze uit live action en animatie.

Whisper is een korte animatiefilm over een jonge vrouw die worstelt met een dwangstoornis (OCD). Het idee voor deze film ontstond al vrij snel, omdat ik zelf ook met dwangklachten te maken heb. Ik wilde graag visualiseren hoe het leven met een dwangstoornis eruitziet en hoe zwaar dit kan zijn voor iemand die ermee leeft.

Ik merkte altijd al dat OCD niet vaak diepgaand wordt besproken en dat veel mensen denken dat het slechts gaat om ‘alles schoon en netjes willen hebben’. Daarom ben ik gaan denken hoe ik de ervaring van een dwangstoornis op een visuele manier kon verbeelden. Uiteindelijk stuitte ik op social media op een opmerking die mij enorm raakte en die ik ook in mezelf herkende: “Ik wil het niet denken, en ik doe er alles aan om het niet te denken. Het lijkt wel alsof er de hele tijd iemand achter me staat die me dingen influistert.”

Deze uitspraak vormde de basis voor mijn korte film Whisper. Mijn doel was om te laten zien hoe vermoeiend en overweldigend het is om met een dwangstoornis te leven. Geïnspireerd door deze woorden besloot ik de dwangstoornis van de hoofdpersoon letterlijk te verbeelden door haar constant te laten achtervolgen door een personificatie ervan.

Whisper volgt een dag uit het leven van Jay, een 21-jarige vrouw die leeft met een dwangstoornis. Jay wordt voortdurend achtervolgd door een donkere schaduw die haar angstaanjagende gedachten influistert. In de loop der tijd is ze hier grotendeels aan gewend geraakt en ze verbergt haar irritatie tegenover dit wezen dan ook niet. Toch blijft de schaduw haar dwingen om bepaalde handelingen uit te voeren, en weet het haar bang te maken met wat het haar influistert.

Gedurende de dag zien we hoe het wezen Jay zowel gedachten als acties opdringt: van het obsessief wassen van haar handen tot ze zo droog zijn dat ze beginnen te bloeden, tot het influisteren van de angst dat ze zichzelf of anderen iets aan zou doen.

Er is geen groot keerpunt waarin Jay haar dwangstoornis plotseling overwint, zoals veel verhalen dat wel laten zien. Ik wilde juist laten zien dat het iets is wat elke dag aanwezig is. De ene dag gaat beter dan de andere, maar het verdwijnt niet zomaar. Hoewel Jay zichtbaar probeert zich te verzetten, iets wat mensen met een dwangstoornis denk ik vaak genoeg te horen krijgen “negeer het gewoon,” laat Whisper zien hoe moeilijk dat werkelijk is, en dat het veel makkelijker gezegd dan gedaan is voor iemand met een dwangstoornis.

In plaats van een storyboard heb ik ervoor gekozen om gelijkt te beginnen met een animatic.

Dit heb ik volledig gemaakt in procreate dreams, een groot deel hiervan is met rotoscoping gedaan.

Toen ik uiteindelijk groen licht kreeg om te beginnen met de definitieve animatie, liep ik tegen een groot probleem aan: tijd. Op het moment dat ik startte, had ik nog maar één maand om alles te realiseren, van achtergronden en animatie tot editing en geluid. Daarnaast had ik onderschat hoeveel werk dit daadwerkelijk zou zijn. Het advies van de docenten was om de film rond de drie minuten te houden, terwijl mijn animatic al ongeveer vijf minuten duurde.

Met enige innerlijke moeite moest ik accepteren dat het onmogelijk zou zijn om de volledige vijf minuten binnen de beschikbare tijd te animeren. Oorspronkelijk wilde ik een breder en completer beeld van OCD laten zien, maar daar was nu simpelweg geen ruimte meer voor. Uiteindelijk heb ik het verhaal moeten inkorten, wat ik erg jammer vond. Niet alleen kon ik zo niet mijn volledige verhaal vertellen, ook kon ik het stemacteerwerk dat speciaal voor dit project was ingesproken, uiteindelijk niet gebruiken.

Ondanks deze beperkingen ben ik tevreden met wat ik heb kunnen maken. Hoewel het eindresultaat niet alles laat zien wat ik oorspronkelijk voor ogen had, voelt het het toch wel als een volledig verhaal.